Ας ξεκινήσουμε με δύο παραδοχές αυτό το κείμενο. Πρώτον: δεν είμαι
επαγγελματίας κριτικός της λογοτεχνίας και δεύτερον, τον κ. Β. Π. Καραγιάννη, δεν το γνωρίζω προσωπικά. Τα βιβλία με τα πονήματά του, έπεσαν τυχαία στα χέρια μου. Θα προσέθετα και μία τρίτη παραδοχή: μ' αρέσει να διαβάζω βιβλία, μ' αρέσει η μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού, μ' αρέσουν τα ταξίδια που κάνω μαζί τους στο χώρο και στον χρόνο, να γνωρίζω ανθρώπους, πολιτισμούς, ήθη, έθιμα, αντιλήψεις. Μα πάνω απ' όλα μ' αρέσει να διαβάζω. Αφού λοιπόν, ξεκαθαρίσαμε την σχέση μου με το βιβλίο και την ανάγνωση, ας περάσουμε στην ουσία της υπόθεσης που δεν είναι άλλη από την παρουσίαση των έργων ενός ανθρώπου, ο οποίος σε μια εσχατιά αυτού του τόπου, ζει, μοχθεί και δημιουργεί αθόρυβα μα ουσιαστικά.
   O Β.Π. Καραγιάννης γεννήθηκε στη Λευκοπηγή της Κοζάνης το 1953. Είναι
δικηγόρος, διευθυντής της πνευματικής επιθεώρησης της Κοζάνης
«Παρέμβαση» και του Ινστιτούτου Βιβλίου και Ανάγνωσης. Η θητεία του στα
γράμματα μετράει ήδη αρκετά χρόνια με δημοσιεύσεις ενός ευρέως φάσματος
αντικειμένων Το 1995 εξέδωσε μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο
«Περιπλανήσεις ένδον», το 1996 το «Σχεδίασμα ιστορίας του Δικηγορικού
Συλλόγου Κοζάνης», το 1997, την ποιητική συλλογή «Εσωτερική βραδυπορεία»
και το λεύκωμα «O ζωγράφος Μανώλης Δραγώλιας», το 1997 την μελέτη «O
λογοτέχνης Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης», το 1998 το οδοιπορικό
«Ανεβαίνοντας στον Άη-λια», το 1999 τις ημερολογιακές σημειώσεις
«Δεκαπενθήμερα», το 2000 το αφήγημα «Τα 6,6 της σκηνοπηγίας» καθώς
επίσης και το δίγλωσσο CD Rom «Κοζάνη πόλη του βιβλίου», το 2001, τις
αφηγήσεις «Oι χάρτες των ονείρων μας», ενώ έχει δημοσιεύσει πλήθος
κειμένων σε συλλογικούς τόμους.
   Πολυγραφότατος ο κ. Β.Π. Καραγιάννης διακονεί τον λόγο με εντιμότητα
και κάθε του κείμενο είναι μια κατάθεση ψυχής που με ειλικρίνεια
επιθυμεί να μοιραστεί με τον αναγνώστη. Μακριά από το εκδοτικό κέντρο
της χώρας, έξω και πέρα από παρέες, κυκλώματα και μικροσυμφέροντα πιάνει
την πένα του και την βουτάει στο μελανοδοχείο της ψυχής του. Τα κείμενα
του μικρά, συνήθως, αποτελούν εικόνες μιας ζωής που μετέχει και δεν
κυλάει ερήμην. Βαθιά διεισδυτικός παρατηρητής όλων όσων συμβαίνουν γύρω
του, με την επιμέλεια ενός βυζαντινού χρονικογράφου καταγράφει,
σχολιάζει και παραδίδει στον αναγνώστη μια αυθεντική εικόνα της ζωής
στις εσχατιές της Ελλάδας. O Β.Π. Καραγιάννης δεν είναι «φωτογράφος.
Είναι ζωγράφος, κάτω από τον χρωστήρα του οποίου ο καμβάς φανερώνει μια
πραγματικότητα που υπάρχει δίπλα μας, αλλά μέσα στους φρενήρεις ρυθμούς
της σύγχρονης ζωής σπανίως καταδεχόμαστε να δούμε.
   Δύο από τα βιβλία του έπεσαν στα χέρια μου.
   «Τα 6,6 της σκηνοπηγίας» είναι ένα μικρό διαμάντι. Πρόκειται για μια
μικρή συλλογή διηγημάτων συνολικής έκτασης, μόλις 92 σελίδων. Η απόλαυση
του αναγνώστη όμως δεν μετριέται με τον όγκο της έκδοσης, αν και τα
τελευταία χρόνια τα δάση της υφηλίου έχουν υποστεί μια απίστευτα θηριώδη
λεηλασία προκειμένου να τυπωθούν τα «πονήματα» διαφόρων λογοτεχνίζουσων
κυριών, οι οποίες θεωρούν σκόπιμο να μεταφέρουν στον αναγνώστη τις
εμμηνοπαυσιακές τους φαντασιώσεις, υπό την μορφή ιστοριών, σαν εκείνες
που θα ήθελαν να ζήσουν αλλά το δόγμα «γαλλικά, εργόχειρο, πιάνο και
ένας καλός γάμος» δεν τις άφησαν να βιώσουν.
   Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα μας.
   Στα αφηγήματα «Τα 6,6 της σκηνοπηγίας» ο Β.Π. Καραγιάννης
καταπιάνεται με το δύσκολο θέμα των μικρών εικόνων. Συνεχίζει μια
παράδοση που ξεκίνησαν οι μεγάλοι της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Αρκεί να
θυμηθούμε τις «Μικρές τραγωδίες» του Α.Σ. Πούσκιν, τον επιφυλλιδογράφο
Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι στο «Ημερολόγιο του συγγραφέα» ή αν θέλετε τον Hunter
S. Thmopson στο «Μεθυσμένο ημερολόγιο».
   Τα 6 αφηγήματα της συλλογής είναι έξι μικρές εικόνες από την ζωή σε
μια επαρχιακή πόλη (προφανώς την Κοζάνη) όπου η σαρκαστική μα και συνάμα
τρυφερή ματιά του συγγραφέα καταγράφει, διεισδύει, αναλύει στιγμές του
καθημερινού βίου και, ταυτόχρονα, υμνεί την μνήμη του απλού ανθρώπου. O
αναπάντεχος σεισμός σαρώνει τις μικρές ζωές των ανθρώπων της διπλανής
πόρτας. Καυστικά τα σχόλια του συγγραφέα, σαρώνουν με την σειρά τους,
τις μικροαστικές συνήθειες, το φαίνεσθαι μιας ζωής που κυλάει ερήμην της
ουσίας της, αλλά, παράλληλα, αντιμετωπίζει με γλύκα τον μοναχικό, έρημο
άνθρωπο χαίδεύοντας του τρυφερά το κεφάλι. Τα 6.6 (ρίχτερ) μήπως ήταν
τελικά μια καλή αφορμή για αναθεώρηση ορισμένων από τις βασικές σταθερές
της καθημερινότητας που λιμνάζει κάπου ανάμεσα στην κατανάλωση και την
εσωτερική έρημο; Στο ερώτημα αυτό ο Β.Π. Καραγιάννης έχει την
μεγαλοθυμία να αφήσει τον αναγνώστη να απαντήσει.
   Στους «Χάρτες των ονείρων μας», ο συγγραφέας, συνεχίζει την θητεία
του στο λογοτεχνικό είδος των μικρών εικόνων. Το βιβλίο, αν και λίγο
μεγαλύτερο σε έκταση (140 σελίδες) περιέχει 19 κείμενα,
επιφυλλιδογραφικού χαρακτήρα. Είναι κείμενα από εκείνα που εδώ και
χρόνια έχουν εκλείψει οριστικά και μόνιμα από τις στήλες των πάσης
φύσεως εντύπων. Η σύγχρονη, βλέπετε, αντίληψη περί Τύπου, είναι ο
ανταγωνισμός του με το κουτί της αποβλακώσης (TV). O Β.Π. Καραγιάννης,
στο βιβλίο του αυτό συνεχίζει μια μακρά παράδοση που θέλει τον εργάτη
του λόγου πρώτα να ζει και μετά να γράφει.
   Στο μικρό του αφήγημα «Μια εκ των ενόντων περιπλάνηση» στον συλλογικό
τόμο «Μια πόλη ένας συγγραφέας», υπόδειγμα «μικρής εικόνας» ο Β. Π.
Καραγιάννης βαστάει «γερά την βακτηρία της υπομονής και της επιμονής»
και αναμετριέται γερά τόσο με τον εαυτό του όσο και με την μνήμη του,
αλλά κυρίως, σε πείσμα των καιρών, με την αδιαφορία και το τέλμα,
δίνοντας μια αισιόδοξη προοπτική.
   Oι απόψεις που καταγράφονται στο μικρό αυτό σημείωμα είναι καθαρά
υποκειμενικές. Υποκειμενικές, γιατί ποτέ δεν πίστεψα στην λεγόμενη
«αντικειμενική» δημοσιογραφία ή παρουσίαση βιβλίων. O χώρος μικρός κι
αυτά που ήθελα να γράψω πολλά. Προτίμησα μια συνοπτική παρουσίαση
κρατώντας για μένα την γλύκα που μου έδωσε η ανάγνωση, την δυνατότητα
μιας ακόμη περιπλάνησης σε κόσμους μαγικούς, την ευκαιρία να γνωρίσω ένα
αυθεντικό λογοτέχνη, έναν σκεπτόμενο άνθρωπο, έναν ενεργό πολίτη. Κυρίως
όμως να γνωρίσω μια ψυχή λέφτερη που μάχεται και δεν υποτάσσεται στο
θηρίο της ευκολίας και της ευτέλειας.


trantos@otenet.gr