Και τώρα που οι εκλογές τελείωσαν και οι τοπικοί άρχοντες μπορούν πλέον να εφαρμόζουν απρόσκποτα τις κυρίαρχες πολιτικές, μπορούμε πια να επιστρέψουμε στην «πεζή πραγματικότητα». Μια πραγματικότητα στην οποία κυριαρχεί η μετωπική σύγκρουση κυβέρνησης και όλων των εμπλεκομένων στην
εκπαίδευση φορέων.
   Την επαύριο των εκλογών οι κ.κ. Καραμανλής και Παπανδρέου επιδόθηκαν
σε αγώνα δρόμου για το ποιος θα προλάβει να δώσει λύση ώστε να ανοίξουν τα σχολεία. Στη στροφή πρόλαβε ο πρωθυπουργός ο οποίος αποφάσισε να «κοιτάξει στα μάτια» τους αγωνιζόμενους εκπαιδευτικούς για να τους πει πιο μαλακά ότι η κυβέρνηση του «μασάει» μεν, δεν έχει λεφτά δε.
Φιλικότατος, κέρασε και καφέ τους εκπροσώπους της ΔOΕ και της OΛΜΕ (σ.σ.
αυτός ο καφές είναι ο ακριβότερος που έχει πληρώσει ποτέ δάσκαλος.
Κοστίζει πάνω από 1500 ευρώ όσο και οι παρακρατήσεις 24 εργάσιμων
ημερών), αλλά επανέλαβε κομψότερα από την υπουργό του ότι «το ταμείον
είναι μείον». Υποπτευόμαστε ότι και ο κ. Παπανδρέου θα μιλούσε ανάλογα,
αν προλάβαινε. Και στους δυο, λοιπόν, θα μπορούσαμε να θέσουμε υπόψη τα
παρακάτω με στόχο «να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι
νεότεροι».
***
   Το 2000 ο πλούτος της χώρας ήταν, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία για
το ΑΕΠ, στα 124 δισ. ευρώ. Το 2007, σύμφωνα με το προσχέδιο του
προϋπολογισμού που κατέθεσε ο κ. Αλογοσκούφης, το ΑΕΠ (χωρίς τα έσοδα
από τις... ιερόδουλες) θα φτάσει στα 208,7 δισ. ευρώ. Εν ολίγοις: Στο
διάστημα από την τελευταία διακυβέρνηση του ΠΑΣOΚ και λίγο πριν την
ολοκλήρωση της θητείας της κυβέρνησης της ΝΔ, ο πλούτος της χώρας θα
έχει αυξηθεί κατά 68% μέσα σε μόλις μια επταετία.
   Ας πάμε και πιο πίσω: Συγκρίνοντας από τη μεταπολίτευση μέχρι και τα
στοιχεία του νέου προϋπολογισμού για το 2007, η περίφημη «πίτα», δηλαδή
το ΑΕΠ της χώρας, εμφανίζει μια αύξηση της τάξης του 8.734% (!). Αυτό
(σε παλιές δραχμούλες) σημαίνει ότι από τα 805 δισ. του ΑΕΠ το 1975
φτάσαμε στα 71,1 τρισ. του ΑΕΠ για το 2007. Με άλλα λόγια: Από τη
μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, οι εργαζόμενοι, με τον ιδρώτα τους, με τη
δουλειά τους και με το αίμα τους, έχουν αυξήσει τον πλούτο αυτής της
χώρας πάνω από 88 φορές συγκριτικά με το 1975!
***
   Θα αναρωτηθείτε: «Πού πήγαν αυτά τα λεφτά; Ποιος καρπώνεται τον
ολοένα αυξανόμενο πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι; Πώς γίνεται -
αιωνίως - να απαντούν στα δίκαια αιτήματα των λαϊκών στρωμάτων ότι «δεν
αντέχει» η οικονομία; Πώς γίνεται κάθε φορά που οι εργάτες ζητούν ένα
κομμάτι από τον πλούτο που αυτοί δημιουργούν, να εισπράττουν για
απάντηση το "λιτότης" του θείου Καραμανλή, το "καταναλώνετε περισσότερα
από όσα παράγετε" του Αντρέα Παπανδρέου, τα 0+0% του Κ. Μητσοτάκη, τις
"ευρω-θυσίες" του Κ. Σημίτη, τα "είστε λαϊκιστές" του Κ. Καραμανλή;
Ποιοι έφαγαν, τρώνε και συνεχίζουν να τρώνε αυτά τα ποσά;»
   Η εξήγηση στο γιατί η οικονομία τους «δεν αντέχει» τους δασκάλους,
στο γιατί «δεν αντέχει» τους ναυτεργάτες, τους τραπεζικούς, τους
εμποροϋπαλλήλους, τους συνταξιούχους, είναι απλή: Επειδή η οικονομία
τους αντέχει και «έχει» μόνο για μερικούς που μέσα σε μια χρονιά βγάζουν
τόσα, όσα θα αρκούσαν σε διακόσιες οικογένειες εργατών για να ζήσουν μια
ολόκληρη ζωή! Η οικονομία τους, για παράδειγμα, αντέχει:
· 1.327% (!) της αύξησης των κερδών της «Ασπίς Μπανκ» μέσα στο 2005 σε
σύγκριση με το 2004
· 541,6% της αύξησης των κερδών της «Proton Bank»
· 158,5% της αύξησης των κερδών της Αγροτικής
· 199,2% της αύξησης των κερδών της Πειραιώς
· 220,3% της αύξησης των κερδών της Τράπεζας Κύπρου
· 79,4% της αύξησης των κερδών της Εθνικής
   Δίπλα στα παραπάνω βάλτε τα ποσοστά της αύξησης των κερδών των
ιδιωτικών σχολών και των ιδιωτικών νοσοκομείων (π.χ., το «Υγεία»
εμφανίζει αύξηση κερδών 139% ή το «Ιατρικό» 116%), για να καταλάβετε
γιατί η οικονομία τους «δεν αντέχει» δαπάνες ούτε για την Παιδεία, ούτε
για την Υγεία. Όμως, υπάρχουν και οι εφοπλιστές της ακτοπλοΐας. Το
κράτος τούς χαρίζει 55 εκατ. ευρώ το χρόνο, αλλά εκείνοι ζητούν
περισσότερα! Και απειλούν ότι αν δεν τα πάρουν, θα αφήσουν τα νησιά στο
έλεος του Θεού! Ζητούν (κι άλλες) αυξήσεις για να συνεχίσουν να στέλνουν
τα σαπάκια τους στην άγονη γραμμή. Αλλιώς, λένε, θα αφήσουν τον κόσμο να
πεθάνει από την εγκατάλειψη! (σ.σ. Αλήθεια, όλοι αυτοί οι «συνετοί»
μεγαλοδημοσιογράφοι, που καταγγέλλουν στα κανάλια τους δασκάλους για τις
«υπερβολικές απαιτήσεις» τους, πότε σκοπεύουν να ασχοληθούν με το
θέμα;).
   Όποιοι έχουν τη «σύνεση» να μειώνουν τους φορολογικούς συντελεστές
των βιομηχάνων και να χαρίζουν 1,2 δισ. ευρώ στα μέλη του ΣΕΒ, δεν
μπορεί παρά να ξέρουν να ξεχωρίζουν τι είναι και τι δεν είναι δημαγωγία,
υποκρισία και «λαϊκισμός». «Αποδείξαμε και αποδεικνύουμε στην πράξη ότι
είμαστε σε διαρκή, ολική, μετωπική, σύγκρουση με τη διαφθορά», δήλωσε ο
κ. Καραμανλής (σ.σ. αν μη τι άλλο, έχουμε πρωθυπουργόΙ«χιουμορίστα»).
***
   Αυτοί είναι οι λόγοι που «δεν αντέχει» η οικονομία τους. Γιατί μπορεί
από τη μια οι εργαζόμενοι να έχουν αυξήσει τον πλούτο της χώρας κατά 88
φορές (!) από τη χούντα και μετά, αλλά, από την άλλη, στηΙ δημοκρατία
που ακολούθησε, ο δικομματισμός έχει αναλάβει να «μπουκώνει» τη δράκα
των πλουτοκρατών με τις... 100 μασέλες.
   Γι' αυτό οι εκπαιδευτικοί «πήραν τους δρόμους» για 6 εβδομάδες και
μακάρι το παράδειγμα τους να το ακολουθήσουν κι άλλοι κλάδοι ακόμα πιο
ξεζουμισμένοι από αυτούς. Γι αυτό και τώρα που το παραμύθι (με τους
πολλούς δράκους) της «σωτηρίας» μας μέσα από την «αλλαγή των
συσχετισμών» πήρε τέλος την επαύριο των εκλογών, μένει η σκληρή
πραγματικότητα αλλά και το πολιτικό συμπέρασμα που πρέπει να εξαχθεί:
πως η ανατροπή των συσχετισμών περνά μόνο μέσα από σκληρούς κοινωνικούς
αγώνες με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, συνέπεια και ένταση από αυτή που
επιδείχθηκε ως τώρα.

zaboudakis@yahoo.gr