Ως γνωστόν, η παιδεία στην Ελλάδα έχει διαλυθεί εδώ και χρόνια! Τι
φταίει όμως;
   Σίγουρα δεν είναι μόνο όσα ακούγονται και γίνονται τελευταία. Δεν
είναι μόνο τα αιτήματα για αύξηση των κρατικών δαπανών για τη δημόσια
παιδεία, δεν είναι μόνον η αντιμετώπιση του φαινομένου των φροντιστηρίων
ή η αποδέσμευση του λυκείου από την τριτοβάθμια εκπαίδευση και η μη
αναθεώρηση του περίφημου και πολυσυζητημένου άρθρου 16 του συντάγματος.
Τα προβλήματα δυστυχώς πάνε μακρύτερα και είναι σοβαρότερα. Λέγοντας
παιδεία εννοούμε την γενικότερη γνώση, κουλτούρα και ψυχικά καλλιέργεια
του ατόμου. Είναι προφανές πως αυτό είναι και το αδύναμο σημείο των νέων
γενιών. Και δεν μιλάμε για παιδιά με χαμηλή απόδοση στο σχολείο και
στους βαθμούς (ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί) αλλά για παιδιά χωρίς
πραγματικά ενδιαφέροντα και ανησυχίες. Έτσι απειροελάχιστο, αυριανοί
πολίτες -σημερινοί μαθητές- προβληματίζονται και ασχολούνται με τα
προβλήματα του σήμερα που τους αφορούν τουλάχιστον άμεσα.
   Η αδιαφορία αυτή σε όλο της το μεγαλείο φάνηκε στην πορεία
διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε στο νησί μας στις 3-10-06 από τους
εκπαιδευτικούς οι οποίοι όμως εξέδωσαν ανοικτό κάλεσμα σε γονείς και
μαθητές, (και καλά έκαναν δηλαδή αφού αιτήματα όπως τα προαναφερόμενα
είναι απόλυτα συνδεδεμένα με τη ζωή των μαθητών στο σχολείο).
   Στα σχολεία το γεγονός αποτέλεσε θέμα συζήτησης και οι προσπάθειες εκ
μέρους των μαθητών για την οργάνωση ενός συντονισμένου κινήματος για να
συμμετέχει στο συλλαλητήριο ήταν πολλές και φιλότιμες. Η αντίδραση των
περισσοτέρων μαθητών ήταν ναι μεν θερμή αλλά απόψεις του στυλ: «Ναι να
πάμε για να χάσουμε μάθημα». «Super θα έχει χαβαλέ», «Καλά εγώ θα έρθω
αλλά θα την κάνω αλά γαλλικά για καφέ» ακούγονταν έντοναΙ
   Το αποτέλεσμα; ανάμεσα στους δασκάλους και στους καθηγητές ίσως να
βρίσκονταν καμιά δεκαπενταριά μαθητές -πάλι καλά να λέμε-! Γιατί όμως
άραγε μιας και είχαν ενημερωθεί και οργανωθεί όλοι οι μαθητές; διότι
τελικά τις ώρες της πορείας -λόγω απεργίας- μάθημα δεν υπήρχε, έτσι
ποιος ο λόγος να τρέχουμε σε «άσκοπες διαμαρτυρίες» αφού βρε αδερφέ δεν
χάθηκαν τα cafe, δεν χάθηκε η λατρευτή TV και οι λοιπές «αξιόλογες»
»ασχολίες-δραστηριότητες».
   Αυτού του είδους η αδιαφορία και η εν λόγω νοοτροπία χαροποιεί τις
εκάστοτε κυβερνήσεις. Γι' αυτό το λόγο θέλουμε να ελπίζουμε πως
προβλήματα που έχουν ως αποτέλεσμα αυτές τις συμπεριφορές και «ιδέες»
(όπως άθλια βιβλία, ελάχιστες έως ανύπαρκτες αθλητικές και πολιτιστικές
υποδομές, μη έλεγχος της παραοικονομίας των φροντιστηρίων κ.ά.) δεν
δημιουργούνται εσκεμμένα.!

EIPHNH ΦAΣIA
Mαθήτρια Γ' Γυμνασίου