O αλχημιστής κ. Αλογοσκούφης και η εντιμότητα κ. Γιαννάκου

Μα τι γυρεύουν οι ψυχές μας ταξιδεύοντας πάνω σε σαπισμένα
θαλάσσια ξύλα από λιμάνι σε λιμάνι;

   Επιτέλους, η πουτάνα τώρα δικαιώνεται. Χάρη στους άδηλους μέχρι σήμερα, πόρους από την πορνεία, τον τζόγο και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν αυξήθηκε και, ω του θαύματος!, -
η χώρα δεν θα είναι πλέον υπό την επιτήρηση των Βρυξελών. Μαγικά τα
δάχτυλα του επί των Oικονομικών υπουργού μεταμόρφωσαν το ασχημόπαπο σε πανέμορφη κόρη και πολύφερνη νύφη των απανταχού της γης επίδοξων
επενδυτών.
   Δύσκολος όμως ο ρόλος του. Από την μια να μεταμορφώνει τον βάτραχο σε
πρίγκιπα και από την άλλη να είναι υποχρεωμένος να παίζει τον Σκρουτζ
μακ Ντακ, την γνωστή πάπια τσιγκούνη. Μπορεί να μην διαθέτει υποκριτικές
δυνατότητες, για την εκτέλεση του δεύτερου ρόλου μπορεί όμως κάλλιστα να
κάνει την πάπια, όταν οι πιο κακοπληρωμένοι δάσκαλοι της Ευρωπαϊκής
Ένωσης του ζητούν πενιχρές αυξήσεις προκειμένου να τα βγάλουν πέρα με
στοιχειώδη αξιοπρέπεια.
   Τα δύο γεγονότα, -της «μαγικής αύξησης του ΑΕΠ και της απεργίας των
δασκάλων- έχουν άμεση σχέση μεταξύ τους, αλλά περιέχουν και διδακτικό
μήνυμα.
   Σύμφωνα με το πρώτο μήνυμα η πολιτεία δεν θέλει καλοπληρωμένους
δασκάλους. Τους θέλει να ζουν στα όρια της ανέχειας και της φτώχιας,
τους θέλει να ψάχνουν για δεύτερη δουλειά, να κάνουν στην ζούλα
φροντιστήρια σε αδύναμους μαθητές, προκειμένου να συμπληρώσουν το
εισόδημά τους. Τους θέλει, τέλος, αδύναμους, ταπεινωμένους και υποχείρια
του εκάστοτε υπουργού. Μόνο έτσι θα εξασφαλίσει το μείζον, που δεν είναι
άλλο από κακοεκπαιδευμένους μαθητές, εύκολα θύματα στην αδηφάγο αγορά
εργασίας, την οποία ανήγαγαν σε φετίχ συμπορευόμενη με τους βιομηχάνους.
Διαφορετικά, έξυπνοι και καλοεκπαιδευμένοι μαθητές θα πάρουν γρήγορα
χαμπάρι τα καρτέλ του γάλακτος, της βενζίνης, των τραπεζών και τόσα
άλλα.
   Το δεύτερο μήνυμα είναι ακόμη πιο απλό. Αν δεν έχετε κανένα καλό
κουμπάρο να την βγάλετε καθαρή μέσα σε 4 χρόνια και να μην δουλέψετε την
υπόλοιπη ζωή σας, τότε στραφείτε προς το πανάρχαιο επάγγελμα. Χάρη σ'
αυτό σώθηκε το ΑΕΠ, η εθνική οικονομία και η τιμή της χώρας. Χάρη σ'
αυτό δεν θα έχουμε πλέον πάνω από το κεφάλι μας τους μισητούς
νταβατζήδες των Βρυξελλών να μας λένε τι θα κάνουμε. Χάρη σ' αυτό
μπορούμε να περπατάμε στον δρόμο με το κεφάλι ψηλά.
   Ενδιαφέρουσα χώρα η Ελλάς, που θα 'λεγε κι ο επίτιμος. Ξέρετε ποιος.
Εκτός από ενδιαφέρουσα όμως χώρα είναι κι εκείνη που σκοτώνει τα παιδιά
της, που περιφρονεί τους δασκάλους τους, που υμνεί τα λαμόγια, τους
καταφερτζήδες, τους επιτήδειους, τους κουμπάρους και όλα τα άλλα είδη
της συνομοταξίας των παρασίτων, των αρπακτικών και των σφογγοκωλάριων,
θα προσθέταμε.

Φθινοπωρινή σονάτα

   O μοναχικός ήχος του χρόνου σήμανε την έναρξη του φθινοπώρου. Ένας
άντρας πρέπει να επιστρατεύει τα κότσια του ή την απελπισία του
προκειμένου να πάψει να έχει ανέστιες διευθύνσεις στον κόσμου τούτου,
σκέφτηκα. Μια φθινοπωρινή σονάτα στέλνει τις νότες της με το θρόισμα των
φύλλων που πέφτουν και στρώνουν ένα χρυσοκίτρινο χαλί κάτω από τα πόδια.

   Ένα κόκκινο ντόμινο πετάει πάνω από τις γέφυρες της Αγίας
Πετρούπολης, ενώ λίγο πιο πέρα, στην γειτονική Πετρούπολη νέα παιδιά
αγωνιούν για το αύριο που δεν λέει ποτέ να έρθει. Στα ριζώματα της
μνήμης έχουν ήδη αμολύσει ρίζες οι μνήμες του καλοκαιριού που έφυγε κι
αυτό μαζί με το ανεκτέλεστό του. Μελαγχολική η φθινοπωρινή σονάτα
επιμένει να γνέφει από μακριά το μέλλον που είναι ήδη παρελθόν

Έμμισθη «προσφορά»

   Έχω βαρεθεί αυτό το διάστημα να ακούω διάφορους υποψήφιους στις
εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση να λένε «θέλω να προσφέρω». Αφού
τους έχει πιάσει τόση πρεμούρα α προσφέρουν στα κοινά ας συμφωνήσουν
όλοι μαζί ότι μετά την 15η Oκτωβρίου θα παλέψουν για να καταργηθούν οι
μισθοί του δημάρχου, τα επιμίσθια και τα έξοδα παραστάσεων των δημοτικών
συμβούλων καθώς και οι πάσης φύσεως έμμισθες θέσεις σε διάφορες
επιτροπές.
   Αν θέλουν να προσφέρουν λοιπόν τόσο πολύ ας καταβάλλουν το τίμημα της
διάθεσής τους από την τσέπη τους και ας ακολουθήσουν το δίδαγμα των
αρχαίων Αθηναίων, όπου η συμμετοχή στα κοινά ήταν αμισθί και τιμητική.
Διαφορετικά ας σταματήσουν πια αυτό το παραμύθι.

Για μια «γκόνζο» ζωή και δημοσιογραφία

   Έγειρε πίσω στην καρέκλα του και δεν είπε τίποτα. Κόντευαν
ξημερώματα, αλλά ο Νέλσον Ότο δεν έλεγε να σηκωθεί από το πιάνο του. Το
τραγούδι που έπαιζε ήταν το «Λάουρα» και οι μελαγχολικές νότες
αιωρούνταν στο αίθριο και κάθονταν στα δέντρα σαν πουλιά πολύ κουρασμένα
για να πετάξουν. Ήταν μια πολύ ζεστή νύχτα, σχεδόν απάνεμη, αλλά ανάμεσα
στα μαλλιά μου ένιωθα κρύο ιδρώτα. Μη έχοντας κάτι καλύτερο να κάνω,
περιεργάστηκα ένα κάψιμο από τσιγάρο στο μανίκι του μπλε βαμβακερού
πουκαμίσου μου.
   O Σάλα φώναξε να μας φέρουν κι άλλα ποτά και ο Σουίπ έφερε τρία ακόμη
ρούμια, λέγοντας ότι τα κερνούσε το κατάστημα. Τον ευχαριστήσαμε και
καθίσαμε εκεί για άλλη μισή ώρα, χωρίς να λέμε τίποτα. Από το λιμάνι
ακούγονταν οι αργοί μεταλλικοί χτύποι της καμπάνας ενός πλοίου καθώς
προχωρούσε αργά προς την προκυμαία και από κάποιο σημείο της πόλης
έφτανε το μουγκρητό μιας μοτοσικλέτας που διέσχιζε τους στενούς δρόμους,
στέλνοντας τον απόηχο της ψηλά στο λόφο και στην Καγιέ O' Λίρι. Φωνές
ανθρώπων δυνάμωναν και έσβηναν στο διπλανό σπίτι και οι τραχείς ήχοι
ενός τζουκ μποξ ακούγονταν από ένα μπαρ λίγο παρακάτω στο δρόμο. Ήχοι
της νύχτας του Σαν Χουάν, μετέωροι πάνω από την πόλη ανάμεσα σε στρώματα
υγρού αέρα - ήχοι ζωής και κίνησης, ήχοι ανθρώπων που ετοιμάζονταν να
ξεκινήσουν τη μέρα τους και άλλων που πήγαιναν να αναπαυθούν, ήχοι
ελπίδας, ήχοι προσπάθειας και πίσω απ' όλα αυτά, οι γαλήνιοι, αβίαστοι
χτύποι χιλιάδων ρολογιών, ο μοναδικός ήχος του χρόνου που κυλά στη
μακριά νύχτα της Καραϊβικής.

Hunter S. Thompson, Μεθυσμένο ημερολόγιο, Εκδόσεις OΞΥ, Αθήνα, 2005

Στην διασταύρωση με τ' όνειρό μου

Δεμένος στο μεσιανό κατάρτι,
Είδα την μάσκα του Αισχύλου
Να μεταμορφώνεται σε μάσκα του Καραγκιόζη.

Ασπρογάλαζη η μελαγχολία του δειλινού
Αχνόφεγγε στα ωκεάνια βάθη της συγκίνησης.

Σ' ένα τόπο φτιαγμένο για αναχωρήσεις
Κι εξεγέρσεις
Μια τρυφερή κιβωτός έκλεινε μέσα της
Στοργικά, την υποτροπή της μοναξιάς

Υπονομεύοντας το πένθος,
Το φάντασμα του πειρασμού,
Κατέθεσε το μερίδιο της ενοχής μου
Στην σπασμένη τζαμαρία του χρόνου

Το διάκενο της πραγματικότητας
Ασκεί μια ανεξίκακη γοητεία πάνω μου
Και με ωθεί να κατασκευάζω
Μοναχός τις αγρυπνίες μου

Το βλέμμα μου
μαθητεύει διαρκώς
Στο αέναο θρυμμάτισμα
Του καθρέφτη του ενεστώτα

Κι η άπειρη διάρκεια της παρούσας στιγμής
Υποκύπτει στην εξουσία της ανάσας.

Στέκομαι μπροστά σε μια τοιχογραφία
Δίχως πρώτο πλάνο,
Διαβάζω την εκρηκτική υπογραφή του πόθου
Και προσπαθώ ν' ακούσω το τραγούδι του αίματος

Στον ισθμό της μνήμης
Αντιλαμβάνομαι την θλίψη
Ως ευγενική κληρονομιά
Κι αναρωτιέμαι πως θα τραγουδήσω
Την βεβαιότητα
Ενώ διψάω για αμφιβολία;

17 Σεπτεμβρίου 2006
Λεγραινά