Είχε πια νυχτώσει και το νερό κυλούσε θολό, φτιαγμένο από μάρμαρο,
μισοκοιμόταν όλη τη μέρα και ήταν ζαλισμένο, όλα τα ήξερε, τα έβλεπε, τα
παρακολουθούσε, φορτωμένο με αυτούς που ακούνε το μαγικό καθρέφτη,
κάθονται στην κορυφή του τραπεζιού και περνάνε νύχτα χωρίς φεγγάρι το
σκοτεινό δάσος.
Oι πρώτοι που βγήκαν και έφτασαν, είδαν να στέκεται μπροστά στα ζεστά
απογεύματα με έναν κόκκινο ήλιο για ταίρι και δυο ακροβάτες που
περίμεναν να ονειρευτούν τους θεατές του τσίρκου με ζύγια και ουρές να
αιωρούνται στον ουρανό και να νοσταλγούν τα χρόνια που οι άνθρωποι
γίνονταν αγάλματα δίπλα σε ταμπλό με φωτογραφίες και αρωματικά βότανα
της Αμοργού.
Ανακάτεψε τις χάντρες με τα δάχτυλα, είδε τις κάλτσες της να κρέμονται
άδειες κι έκλεισε πάλι τα μάτια. Κάθε νύχτα γάβγιζε και πιο άγρια και
κάθε νύχτα τα τύμπανα χτυπούσαν και πιο γρήγορα, τα πόδια της πονούσαν,
κι αυτός ο αέρας δεν έλεγε να σταματήσει να της ανακατεύει τα μαλλιά. Τα
πράσινα φωτάκια κουνήθηκαν, μακριές λουρίδες από ρίζες χόρτων ήταν
παντού, πάνω απ' την απόλυτη ερημιά ο ουρανός δεν έχει καθόλου χρώμα,
βγήκε απ' την κρυψώνα της και αφέθηκε να ντυθεί με ξάρτια και κουπαστή.
Η βάρκα είναι ανήσυχη, δειλιάζει, μα πάλι παίρνει θάρρος, πιάνει τα
κουπιά και συνεχίζει την προσπάθεια της, κεφάλια μέσα σε γυάλινα
παρατηρητήρια χάνονταν κάτω από τη γη, ενώ άλλα έβγαιναν από σκοτεινά
κοιλώματα κρατώντας τα μικρά κουδουνάκια των κοπαδιών της νύχτας, οι
καλύτεροι μακρινοί της φίλοι, η εποχή που τα γαλάζια τετράδια μουσκεύανε
στη βροχή έπαιρνε ένα τέλος.
Μάζευε τις στάχτες και τα αποτσίγαρα, ο ταξιδευτής που πετούσε ψηλά
βρήκε ένα λάκκο άδειο και κρύφτηκε, πολλές φορές γράψανε στα μάτια της
μυστικές γραφές οι κύκνοι των πάγων και αυτή κλείνοντας τα σφιχτά τις
πήγε εκεί που έπρεπε, αν έλειπε θα χάνονταν τα ωραία τραγούδια, δεν
ήξερε να κεντάει με το μετάξι, ξέρει και την ιστορία του σταριού μα δε
τη λέει, χόρευε πέντε μέρες ασταμάτητα.
Μια μέρα είδε ένα όνειρο, ήταν σκυμμένη απάνω σε γαλαζωπά χαρτάκια και
έγραφε με το δάχτυλο βουτηγμένο σε κόκκινη μπογιά που κολλούσε τ' όνομά
της. Αλλά δεν μπορούσε μετά να το διαβάσει. Έγραφε ξανά και ξανά αλλά η
μπογιά έτρεχε βιαστική να γίνει ένα κεφάλι ψαριού στην κάτω δεξιά γωνία
του χαρτιού. Ένας ξερακιανός άντρας την πλησίαζε κι άρχιζε να βιδώνει
και να ξεβιδώνει, να σφίγγει και να ξεσφίγγει στο κορμί της, ώσπου
τελικά τη μεταμόρφωνε σ' ένα μηχανικό μολύβι σχεδίου στην κασετίνα της
κόρης της, λογής λογής πεταλούδες χόρευαν τρελά γύρω από ένα φως και τα
χέρια σε χαρακώματα κοιμόνταν, κατάκοπα από τη μάχη της μέρας.
Είδε σχολεία να εκκενώνονται μαζικά, σαν ύστερα από αθόρυβη διαταγή.
Είδε νοσοκομεία να αδειάζουν, όσοι άρρωστοι μπορούσαν να περπατήσουν
έβγαιναν να προϋπαντήσουν το βασιλιά που είχε τη κλεψύδρα σύμβολο της
εξουσίας του, γυμνό πάνω σ' ένα φορτηγό στολισμένο με φτερά κόκορα και
πολύχρωμες γιρλάντες από νέον.
Είδε γεροντάκια να τα βγάζουν νοσοκόμες στα πεζοδρόμια έξω από τα άσυλα
κι αυτά να κουνούν τα χέρια τους στο ρυθμό των τυμπάνων που τη τρέλαιναν
τόση ώρα, ευτυχισμένα στα αναπηρικά καροτσάκια τους. Στην Αίγυπτο, τα
νεογέννητα τα αποκαλούν γέρους του χθες και τα τυλίγουν με τις ίδιες
ταινίες υφάσματος που χρησιμοποιούν για να τυλίξουν τους νεκρούς, λεπτά
νερόφιδα ταξινομούν βότσαλα του πνιγμού στα γυμνά της στήθη.
Τα νερό κυλούσε βαμμένο από φόβο, θα έμενε εκεί αρκετούς μήνες πριν
ξαναβρεί την ελευθερία της, το παρελθόν δε θα επιστρέψει, κρατά δυο
παγωμένα κλειδιά στο μέτωπο, κοινώνησε το μπλε του κοβαλτίου για
τελευταία φορά,«ο ανυπόμονος δείπνος ν' αρχίσει με γέλιαΙ» (Κ. Βάρναλης)

ΧΡΗΣΤOΣ ΔΗΜΗΤΡOΥΛΑΣ
chrisdem@in.gr