Πολιτική πολιτισμός και ευθιξία

Αντισταθείτε σ' αυτόν που χαρετάει απ' την εξέδρα ώρες ατελείωτες
τις παρελάσεις. Μιχάλης Κατσαρός

    Φευ, στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και των κουμπαριών σε λίγο τίποτα δεν θα μείνει όρθιο. Oι αρχάγγελοι της καθάρσεως, οι αρχιερείς της εντιμότητας, οι προασπιστές του δικαίου και του δημοσίου χρήματος
συνελήφθησαν κλέπτοντας οπώρας αξίας 2.500.000 Ευρώ.
   Απορία ψάλτου βηξ για την κυβέρνηση, ο εκπρόσωπος της οποίας ψελλίζει
ακατανόητους φθόγγους, τα δε κυβερνητικά στελέχη ομνύουν τον Έρωτα ως αιτία της λαθροχειρίας των συλληφθέντων.
   Αυτοί που κατέλαβαν την εξουσία ως άγγελοι με πύρινη ρομφαία για να
καθαρίσουν την κόπρο των προηγούμενων σήμερα βρίσκονται απολογούμενοι ενώπιον του λαού.
   O μισθωτός των 700 ευρώ τον μήνα, ο συνταξιούχος που πρέπει να τα
βγάλει πέρα με συντάξεις πείνας και ο άνεργος που καλείται να ζήσει με
το επίδομα των 320 ευρώ μηνιαίως, παρακολουθούν έκπληκτοι να παρελαύνουν
από τα πρωτοσέλιδα αλλά και τα τηλεοπτική δελτία ειδήσεων ποσά που του
προκαλούν ίλιγγο.
   Εν τούτοις, άνευ αιδούς και αισχύνης διάφοροι μετέχοντες του
μηχανισμού της εξουσίας προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.
Δεν έχουν καν την ευθιξία, -τουλάχιστον μέχρι την ώρα που γράφονταν
αυτές οι γραμμές- να παραιτηθεί και να συνεχίσει την ζωή του
ιδιωτεύοντας. Είναι φαίνεται γλυκιά η εξουσία κι ακόμη πιο γλυκιά η
«προμήθεια» για διάφορες εξυπηρετήσεις.
   Σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα της Εσπερίας, ναι, όλων εκείνων των
χωρών που λοιδορούμε για τον «άχαρο» τρόπο ζωής τους, θα είχαν ήδη
παραιτηθεί οι έχοντες την πολιτική ευθύνη και θα τελείωναν τις μέρες
τους λησμονημένοι και άσημοι ως λαθρεπιβάτες της εξουσίας. Εδώ όμως όχι!
Εδώ κατσικώθηκαν στις καρέκλες τους και φωνασκούν ότι για όλα φταίει ο
Τύπος και οι δημοσιογράφοι. Για όλα φταίνε οι άλλοι, ακόμη και οι
προηγούμενοι, οι οποίοι ακόμη να συνέλθουν από το σοκ της απώλειας της
εξουσίας.
   O τόπος αυτός είναι ευλογημένος από την μοίρα και την ιστορία. Είναι
όμως άτυχος στους κυβερνήτες του. Ανάξιοι των παραδόσεων, ανάξιοι της
ιστορίας, ανάξιοι της ιστορικής στιγμής περί άλλων τυρβάζουν και
χαριετίζονται στις επίσημες δεξιώσεις, που διοργανώνει η εταιρεία, στην
οποία συμμετέχει με κάθε επισημότητα η σύζυγός τους.

O δρόμος για την αλήθεια

   Υπάρχουν βιβλία που τα διαβάζω ξανά και ξανά. Τα διαβάζω και τα
ξαναβάζω στην θέση τους φροντίζοντας να θυμάμαι την ακριβή τους θέση
στην βιβλιοθήκη μου.
   Ένα από τα βιβλία αυτά είναι το «Μαιτρ και Μαργαρίτα» του μεγάλου
Ρώσου συγγραφέα Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, για το οποίο ο Λ. Μπόρχες είπε ότι
είναι το «μοναδικό μυθιστόρημα στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας».

   Πριν λίγες μέρες το ξαναδιάβασα. Για άλλη μια φορά το μυθιστόρημα
αυτό με έκανε να σκεφτώ το μοναδικό ερώτημα που ταλανίζει κάθε
σκεπτόμενο άνθρωπο «κι αν το πραγματικό δεν είναι αληθές;». Η αλήθεια
είναι ότι ούτε και αυτή την φορά βρήκα την απάντηση που χρόνια τώρα
αναζητώ. Εσείς όμως μην δεσμεύεστε από την γνώμη μου. O δρόμος για την
αλήθεια είναι πάντα ατομικός.

Μειράκια και δεσποινάρια

   Ξεκίνησε ο «μαραθώνιος» της τηλοψίας και τα σαλόνια μας γέμισαν και
πάλι με τις γνωστές χαρούμενες ή σοβαρές φατσούλες, - ανάλογα με την ώρα
που ανοίγουμε τον δέκτη μας. Φυσικά, είναι οι ίδιες φατσούλες που
τελευταία χρόνια μονοπωλούν το ενδιαφέρον των αρμόδιων για το τηλεοπτικό
ρεπορτάζ συντακτών των εντύπων αλλά, -όπως φαίνεται- και μεγάλου μέρους
του φιλοθεάμονος κοινού.
   Ξεκίνησε και πάλι ο μέχρις εσχάτων αγώνας για να πλημμυρίσει η χώρα
και η πνευματική της ζωή από σκουπίδια, από ακιζόμενα μειράκια και
δεσποινάρια, τα οποία το μόνο προσόν που έχουν είναι η ευλύγιστη μέση
και οι κραυγές στη θέση των φθόγγων και των λέξεων.
   Η μόνη υγιής αντίδραση σ' αυτή την γενικευμένη παρακμή είναι να
κλείσουμε τον δέκτη μας.

Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι

   Δεν μπορεί να γίνει λόγος για τον «ενιαίο τύπο του ταγματασφαλίτη»,
για τον ένοπλο δηλαδή που για τους ίδιους λόγους, την ίδια χρονική
στιγμή και με τον ίδιο τρόπο πήρε τα όπλα για να πολεμήσει στο πλευρό
των Γερμανών τον ΕΛΑΣ και τον κομμουνισμό. Δίπλα στους πληγέντες από τον
ΕΛΑΣ και σε όσους μπλέχτηκαν για προσωπικούς λόγους στην ένοπλη
αναμέτρηση, πολέμησαν οι ιδεολόγοι αντικομμουνιστές και οι κατ' επίφαση
αντικομμουνιστές, αυτοί που γοητεύτηκαν από τον πόλεμο, την περιπέτεια
και τα κέρδη, τυχοδιώκτες, καιροσκόποι, άνεργοι, άνθρωποι της κατώτερης
κοινωνικής υποστάθμης, ολόκληρα χωριά δεμένα με ισχυρούς δεσμούς
συγγένειας, αλλά και ιδεολόγοι Εθνικοσοσιαλιστές και γερμανόφιλοι που
οραματίζονταν αξιώματα και εξουσία μετά το τέλος του «νικηφόρου»
πολέμου. Όλοι αυτοί συγκρότησαν τον πολύμορφο και συχνά
αλληλοσυγκρουόμενο κόσμο των Ταγμάτων Ασφαλείας, πολύτιμο από κάθε άποψη
στους Γερμανούς στον πόλεμο κατά των «συμμοριτών» των μακεδονικών
βουνών, της υπαίθρου και των αστικών κέντρων.

Στράτος Δόρδανος, Έλληνες εναντίον Ελλήνων. O κόσμος των Ταγμάτων
Ασφαλείας στην κατοχική Θεσσαλονίκη 1941 Π 1944, Αθήνα, 2006 εκδ.
Επίκεντρο.

Enfants Perdus*

Στη χημεία του ερειπωμένου λόγου,
η αίσθηση της απουσίας,
κάνει αδιανόητη τη φυσιογνωμία των τοπίων.

Η βυθισμένη στη σιωπή εικόνα,
χαράσσει την απέριττο συνειδηση
για ένα άνευ ορίων και όρων μέλλον.

Η συνάφεια του θανάτου,
διασαλεύει τις ασθμαίνουσες αισθήσεις,
στον ερειπιώνα του δάνειου χρόνου.

Το χάρτινο παραπέτασμα των βεβαιοτήτων,
οδηγεί στο σκιώδες σύμπαν των εικονοειδών,
στον τόπο της εσωτερικής διαμονής.

Ριψοκίνδυνο το άνοιγμα στο άγνωστο,
ακολουθεί τεθλασμένες πορείες,
πάνω σε ζωντανούς χάρτες.

Ταραγμένο το μυαλό,
είναι έτοιμο να ριχτεί
σε οποιαδήποτε άβυσσο για τον τελεστήριο αγνισμό.

Εικονικός ο συμβαλλόμενος,
περιπλανήθηκε μέσα στη νύχτα,
καταναλώθηκε όμως από τη φωτιά.

Ένα κόκκινο γέλιο στο σκοτάδι,
ωχρή αντανάκλαση μιας παλιάς φλόγας,
έφτυσε το φαρμάκι της άλλης μέρας.

Πολύτιμος, ο πλούτος της εφήμερης ζωής,
είναι αντίθετος,
με τη στέρφα πλάνη της αθανασίας.

Τελικά,
η γνώση του θανάτου είναι η πιο ακριβή κατανόηση.

Μαρούσι
17 Ιουνίου 2003
*τρομερά παιδιά