O αγέρας σφυρίζει στις χαραμάδες των παραθύρων πλαισιώνοντας το τοπίο
με τη μουσική της ορμητικής παρουσίας του καλοκαιριού, η σοφία της
νεότητας και τα κατάμαυρα αστραφτερά μάτια που μπάζουν στα στέκια τη
δροσιά και τη γεύση του πρωινού.
   Τα φωτεινά κίνητρα της ζωής, οι μαγνητικές δυνάμεις των ανθρώπων,
μικρές νότες λυγμών γυρνώντας το βλέμμα στο δωμάτιο, γυμνός να
κατεβαίνεις το Βροντάδο μετά από ξενύχτι, απόγνωση και πόνοι στο λαιμό,
στον αυχένα, στα γόνατα, ελαφρύ τρέμουλο στα χέρια, κοινοτοπίες λέμε και
γράφουμε.
   Δοκιμές και προσπάθειες, αποχαιρετιστήρια γλέντια με λαϊκά τραγούδια,
αλαλαγμοί, ξεφωνητά, ρυτίδες, κάτι σα φλόγα μέσα στο μυαλό και μπροστά
ολάνοιχτο, πλατύ παράθυρο η θάλασσα.
   O αγέρας σα γύφτος μετράει τα καρφιά του, παίρνει λίγο νερό να
ξεπλυθεί από τη σκόνη, ψάχνει τις πόρτες μη βρει καμία ανοιχτή, στρώνει
λινή κουβέρτα σε μια κόχη και κάθεται.
   Ακατάπαυστη φλυαρία και μικρές δόσεις δηλητήριου στα ραγισμένα
ποτήρια των συνεδριάσεων και στις μάχες της διαδοχής των ηγετών που
γίνανε προτομές και γραμματόσημα. Ρυθμιζόμενοι καθρέφτες με δυνατότητα
οπτικής επαφής των νεκρών σημείων εικόνων, λέξεων και υπογραφόμενων
εκρήξεων επανάστασης, μισθοδοσίες ποιητικής αργομισθίας, κοντά φουστάνια
και επώνυμα εσώρουχα.
   Μορφές γυναικών από συνδετήρες γραφείου και βελόνες πλεξίματος,
καράβια άφωνα που ταξιδεύουν σχισμένα στα νερά των πέντε ποταμών,
κραγιόν που γράψαν την ομολογία της ανάγκης σε πλακάκια τουαλέτας
σταθμού υπεραστικών λεωφορείων, χρώματα, σχήματα, λεπτομέρειες, σχόλια,
ζωγραφικός πίνακας με το σημάδι πυροβολισμού στην αίθουσα συνεδριάσεων
Δημοτικού Συμβουλίου, ταξίδια, τόποι, μεταφορικά μέσα.
   Φτιάχνω αριθμούς με προϋποθέσεις, τα μεγάφωνα κάνουν έκκληση να
απομακρυνθούν όλοι από την άκρη της προκυμαίας, εμπόδια που μπορούν να
οδηγήσουν σε αποτυχία και οι εφημερίδες να μοιάζουν με θαυμάσια αλλά
ακατάλληλα για πεζοπορία παπούτσια.
   Χειρονομεί, βρίζει, ουρλιάζει κλείνοντας τα μάτια του σφιχτά.
   Ανασηκώνει το πηγούνι που στάζει νερά χρησιμοποιώντας τις μαγικές
λέξεις του ίδιου αίματος, ουρλιάζει ακόμα έχοντας περικυκλωμένο τον
τοίχο του Ναού, περιγράφει την εξέλιξη της μάχης πηδώντας από δέντρο σε
δέντρο, ο Κα μπαίνει στη μάχη και τρέχει να βοηθήσει τα αδέλφια του στα
ψυχρά σπήλαια.
   Μεγάλες δεξαμενές γεμάτες βρόχινο νερό αντηχούν σα βροντή, δόντια που
φυλακίζονται μέσα σ' ένα πύργο, έξαλλος που δε μπορεί να επιτεθεί,
προσπαθεί να δραπετεύσει σέρνοντας αθόρυβα τον αιχμάλωτο πίθηκο, το
μπροστινά πόδια χτυπάνε με δύναμη τον αέρα.
   Πάνω απ' το κεφάλι του το φίδι κοιτάζει Αυτόν που είναι τόσο
κουρασμένος, που κοιμάται ακόμα κι όταν τον ξαπλώνουν πλάι στα αδέλφια
του, η ορδή των κόκκινων σκύλων πλησιάζει.
   Η γυναίκα αναγνωρίζει το γιό της και αφήνει τον Κα να του ψιθυρίσει
καθώς τυλίγεται γύρω του.
   -Η θέση σου είναι ανάμεσα στους ανθρώπους, όταν έρχεσαι θα βρίσκεις
πάντα το δέντρο που ασχολείται ακόμα με τον καινούριο μαθητή.
   Αθύρ, ο μήνας του θανάτου και του έρωτα.
   Ένα μεγαλοπρεπές σύγχρονο σπίτι των χρυσών σκαραβαίων και των
γυναικών που στοιχειώνουν τις αρχαίες τραγωδίες, σκέψεις ότι θα
μπορούσες να φλερτάρεις πάνω στα σύρματα, ηλεκτροφόρα καλώδια που
μοιάζουν με μάτια σε φάντασμα απρέπειας, χορωδίες προνομιούχες σε
πύργους με αναρίθμητους ενόρκους, δράμα συνεχιζόμενο, ροκ συναυλία μιας
συνεχούς ροής προσφύγων.
   Σε βάζουν να κάτσεις σε προκαθορισμένα σημεία, αγαπημένα πρόσωπα που
εμφανίζονται φορώντας ένα απλό τζιν, μια ιλούζιον κίνηση σε μουσεία
ζωσμένα στις φλόγες, αποτυπώματα σε απίστευτα σημεία, αδιάφοροι μέχρι
απελπισίας στήνουμε τις εποχές μπροστά σε σειρήνες ευκολίας,
επαναστατική αβαγκάρντ για περιορισμένο κοινό, έλεγχος μιας ασήμαντης
λεπτομέρειας.
   O χρόνος. Ρυθμός που σταματάει να τρέχει σαν αφηνιασμένο άλογο και
διαστέλλεται στα μάτια μιας γυναίκας σαν πλησιάζει τα χέρια του Θεού,
ερωτήσεις για μια χαμένη πόλη, φανταστικές ιστορίες γυρισμένες με την
κάμερα στο χέρι, ρομαντική περιπέτεια προσωπικών συμφερόντων και ο
τρόμος να πουλάει ξανά καθρέφτες πανίσχυρων συναισθημάτων στα ταμεία των
συνοικιακών σινεμά.
   Ανεξέλεγκτη ανάγκη να σκοτώσουμε τις αμέτρητες συνέχειες, επέλαση
λογοκρισίας, παράγωνος τσιμεντένιος σκελετός, γυάλινα δάπεδα, η Μπιατρίς
Χάστινγκς μέσα στα αίματα και ο Μοντιλιάνι να απαντάει «Non mea culpa»,
ο νυχτερινός φωτισμός των γερανών καθώς αρχίζουν να αναπνέουν οι πέτρες
που επεκτείνονται πίσω από τα φορέματα των έλξεων, το άγγιγμα που πάει
να εξελιχτεί σε φύτρα κακουργήματος.
   - Η αρχή θα γίνει με τις Καρυάτιδες!

ΧΡΗΣΤOΣ ΔΗΜΗΤΡOΥΛΑΣ