Ακόμα και οι πλέον αδαείς περί τα αθλητικά κατανόησαν πόσο μεγάλη ήταν η επιτυχία της εθνικής Ελλάδας στα γήπεδα της Ιαπωνίας. Το
αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα βρίσκεται στη 2η θέση της παγκόσμιας κατάταξης αφήνοντας πίσω του χώρες με τεράστια μπασκετική ιστορία.
Ευτυχώς, σχεδόν κανείς δεν πτοήθηκε από το ατυχές αποτέλεσμα του τελικού στο οποίο (μιλώντας με καθαρά αθλητικούς όρους) η Ελλάδα ηττήθηκε από
την Ισπανία με συνοπτικές διαδικασίες και με ευρεία διαφορά. Τα ΜΜΕ που μιλούσαν για «θριάμβους» και «έπη» άλλαξαν ρότα κι άρχισαν να μιλούν επί
της ουσίας. Οι Έλληνες φίλαθλοι, ωριμότεροι από ποτέ, ξεχύθηκαν στους δρόμους και πανηγύρισαν με ενθουσιασμό μεγαλύτερο ακόμα κι από τους
οπαδούς της πρωταθλήτριας κόσμου Ισπανίας. Αυτό είναι ένα ελπιδοφόρο για τον αθλητισμό στοιχείο που δεν πρέπει να μείνει αναξιοποίητο.

***
   Τελικά, σ' αυτή τη φάση ίσως η ήττα στον τελικό να ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα για το ελληνικό μπάσκετ επειδή μας βοηθά να
συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της τεράστιας επιτυχίας αυτής της ομάδας.
Φανταστείτε τι θα γινόταν αν το αποτέλεσμα ήταν θριαμβευτικό: ρωμαϊκές
φιέστες με πρωταγωνιστές τους «άκαπνους» και διθύραμβοι για την Ελλάδα
«των 3 ηπείρων και των 5 θαλασσών». Τώρα, όμως, μπορεί κανείς νηφάλια
χωρίς τον κίνδυνο να χαρακτηριστεί «εθνικός μειοδότης» να αποτιμήσει τον
αληθινό άθλο αυτών των παιδιών.
   Τώρα, μπορούμε να πούμε πως η ώριμη αθλητικά ελληνική ομάδα
υπερκέρασε με χαρακτηριστική άνεση χώρες όπως η Αυστραλία, η Βραζιλία, η
Τουρκία, η Λιθουανία και η Γαλλία κι έφτασε να κοιτάξει στα μάτια τη
γενέτειρα του μπάσκετ: τις ΗΠΑ. Τα προγνωστικά μιλούσαν για άνετη
επικράτηση των ακριβοπληρωμένων αστέρων του ΝΒΑ. Οι ίδιοι προσποιούνταν
πως δεν γνωρίζουν με ποια ομάδα παίζουν, πολλώ δε μάλλον τα ονόματα των
αντιπάλων τους, κι έκαναν δηλώσεις για τον τελικό. Αυτό το συνονθύλευμα
παικτών η Ελλάδα το κοίταξε στα μάτια και το σκόρπισε στη Σαετάμα Αρίνα.
Ακόμα και οι πιο ένθερμοι Έλληνες δεν πίστευαν πως το ΝΒΑ θα μπορούσε να
ηττηθεί από τους την εθνική μας. Όμως, η ομάδα το πίστευε και το έκανε
πράξη. Δεν τους νίκησε. Τους εξευτέλισε δείχνοντας σε όλο τον πλανήτη
την υπεροχή του συνόλου απέναντι στο άθροισμα των μονάδων. Έδειξε σε όλο
τον πλανήτη την ποταπότητα των ακριβοπληρωμένων επαγγελματιών «αθλητών»
οι οποίοι το έβαλαν στα πόδια εγκαταλείποντας την τελετή λήξης για να μη
δουν τη σημαία τους κάτω από την ισπανική και την ελληνική.

***
   Το ιστορικό 101-95 δεν ήταν τυχαίο. Ο θρίαμβος είναι το αποτέλεσμα
μιας φιλοσοφίας που κινείται στον αντίποδα της λογικής του «αγοραίου»
και του «ιδιωτικού». Η επιτυχία αυτή ήρθε όχι σαν επικράτηση μιας
ιδιωτικής επιχείρησης στο χώρο του μπάσκετ, όχι με κίνητρο πρωτίστως το
χρήμα, όχι βασισμένη σε «βεντέτες» και σε ατομικές ενέργειες. Η επιτυχία
ήταν το προϊόν μιας ομάδας-ομάδας και όχι μιας ομάδας-εταιρείας. Δεν
προέκυψε, δηλαδή, από μια λειτουργία βασισμένη στην κατ' εικόνα της
αγοράς άναρχη λειτουργία του κόσμου των «μπίζνες». Η νίκη αυτή
επιτεύχθηκε στη βάση των ακριβώς αντίθετων αξιών από εκείνες που μας
προβάλλουν συνεχώς σαν απαράβατες, ξεκινώντας από την «ανωτερότητα του
ατόμου» μέχρι τις μπουρδολογίες περί «ανωτερότητας της φυλής». Η νίκη
της εθνικής δεν ήρθε ούτε σαν αποτέλεσμα του «Αρείου δέρματος», ούτε σαν
δημιούργημα του «ενός». Είναι η αποθέωση του συλλογικού πάνω στο
ατομικό, είναι η απόλυτη υποταγή του «εγώ» κάτω από το «εμείς», είναι το
προϊόν της οργάνωσης, του σχεδιασμένου τρόπου δουλειάς και της
προσήλωσης στο στόχο. Ένα στόχο που υπηρετεί όχι τη μονάδα, αλλά την
ομάδα. Όλα αυτά - όταν τους επιτρέπεται να ανθίσουν - είναι εκείνα που
μέσα από τη συλλογικότητα δίνουν στο ταλέντο περιεχόμενο και μέσα από τη
συντροφικότητα προσφέρουν στην κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα τη
δυνατότητα να ολοκληρωθεί σε κοινωνική προσωπικότητα. Αυτά τα συστατικά,
για να γίνουν κανόνας και μοντέλο οργάνωσης, που θα αφορά το λαό μας,
όχι μόνο όταν πανηγυρίζει για την εθνική, αλλά κι όταν θα δουλεύει, κι
όταν θα στέλνει τα παιδιά του σχολείο, κι όταν θα ψυχαγωγείται,
απαιτούνται άλλες κοινωνίες, που θα είναι «άλλες» επειδή ακριβώς θα
στηρίζονται σε τέτοια συστατικά. Τέτοιες κοινωνίες - και με μια έννοια η
επιτυχία της εθνικής είναι μια υπόμνηση περί τούτου - είναι μπορετό να
υπάρξουν!

***
   Μας είναι εντελώς αδιάφορο το αποτέλεσμα του τελικού. Τι έγινε σ'
αυτό τον αγώνα; Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν ή να μην γίνουν. Μπορούσαμε
να έχουμε νικήσει, να ήμασταν πρώτοι. Πρώτοι, όμως, είναι οι Ισπανοί και
μπράβο τους. Όχι μόνο γιατί στο συγκεκριμένο παιχνίδι έπαιξαν καλύτερα,
αλλά -κυρίως- γιατί ήταν κι αυτοί ομάδα κι όχι άθροισμα αστέρων.
Εντάξει, δεν συνάντησαν τις δικές μας δυσκολίες, αλλά το άξιζαν
τουλάχιστο όσο κι εμείς. Έστω και γιατί θα ήταν άδικο μια τεράστια
μπασκετική σχολή να μένει αιώνια δεύτερη. Εντάξει, δεν είναι ωραίο να
βλέπουμε την ελληνική σημαία κάτω από την ισπανική αλλά είναι ηδονιστικό
να την βλέπουμε πάνω από την αμερικάνικη.
   Οι Έλληνες παίκτες έδειξαν ότι μπορούν να κερδίσουν κάθε αντίπαλο
όταν πιστεύουν στις δυνατότητες τους. Τα καλύτερα είναι μπροστά μας.
Χάρη σ' αυτά τα παιδιά η μεγάλη γενιά του μπάσκετ, οι θρύλοι του 1987,
μπορεί επιτέλους να ξεκουραστεί χωρίς να αναγκάζεται κάθε λίγο και
λιγάκι να μιλά στα τηλεπαράθυρα για το μέλλον του αθλήματος.  Ο Γκάλης,
ο Χριστοδούλου, ο Γιαννάκης, ο Φασούλας μπορούν πλέον να περάσουν στα
βιβλία με τους μύθους. Το μπάσκετ βρίσκει πάλι τα πατήματα του.
   Είμαστε ευγνώμονες σ' αυτή την ομάδα. Έχουμε 100 και έναν λόγους για
να την αγαπάμε. Για μας είναι και θα μείνει πρώτη. Για 100 και έναν
λόγους!

zaboudakis@yahoo.gr