Τον τόνο παίζαμε. Κανά ή Κάνα; Το γάμο θυμόμαστε. Και το θάμα με το
κρασί. Το γιορτάσι σε μιαν εβραϊκή πόλη. Την πριν από μόλις δέκα χρόνια
στο ίδιο σημείο του Λιβάνου εκατόμβη από τους ίδιους θύτες με τα ίδια
θύματα κανείς μας δε γνώριζε. Μόνο οι ντόπιοι. Όπως κανείς πέρα απ' την
Ελλάδα δε μνημονεύει το Δίστομο ή τα Καλάβρυτα. Όπως ελάχιστοι γνωρίζουν
το Τουολ Σεγκ ενώ όλοι μιλούν για το Άουσβιτς. Η Ιστορία γράφεται από
τους νικητές. Όπως τους συμφέρει. Oι αμερικανοί έχουν για ιστορία μιαν
αλυσίδα γενοκτονιών. Από τους πρώτους ιθαγενείς που εξαφάνισαν οι
πολιτισμένοι έποικοι μέχρι τους τελευταίους ινδιάνους του Φαρ Oυέστ, από
τη Χιροσίμα στις ναπάλμ, από τα βιολογικά στα όπλα απεμπλουτισμένου
ουρανίου και τα μίνι πυρηνικά, κι από το Βιετνάμ στη Γιουγκοσλαβία, το
Ιράκ, την Παλαιστίνη το Λίβανο. Λεηλατούν, καταστρέφουν, δολοφονούν κι
έπειτα εξομολογούνται δημόσια στο βωμό του Χόλυγουντ, θησαυρίζοντας και
από τις τύψεις τους πριν βρουν μια νέα πρόφαση να μακελέψουν
«χειρουργικά» νέα ή τα ίδια θύματα. Ελπίζαμε στην πρόοδο. Τα παιδιά μας
διδάσκαμε να μην παίζουν με όπλα. Γέφυρες στήναμε. Να ξεχαστούν τα μίση.
Πορείες διοργανώναμε για την ειρήνη. Για το διάλογο λέγαμε που είναι η
μόνη λύση. Χρόνο με χρόνο, λιθαράκι στο λιθάρι. Πόσος χρόνος κι πόσος
κόπος χρειάζεται για το κάθε βήμα της δημιουργίας! Κι έρχονται εκείνοι
οι αυτοαποκαλούμενοι σύμμαχοι του καλού και διαγράφουν μονοκοντυλιά όσα
γενιές έστησαν, βομβαρδίζουν κάθε γεφύρι, κάθε δρόμο, μολύνουν κάθε πηγή
κι όλες τις θάλασσες, διαστρέφουν κάθε ηθική και τσαλαπατούν το Δίκαιο,
όχι μια φορά, αλλά ξανά και ξανά, σε λίγα μόλις χρόνια, μακελεύουν
αθώους και ανυπεράσπιστους. Αιώνιοι Ηρώδες σε συμμαχία με τον όποιο
κοσμοκράτορα εξακολουθούν να σφαγιάζουν νήπια. Oι Πιλάτοι της Ευρώπης
εξακολουθούν να νίπτουν τας χείρας τους. O OΗΕ αμήχανος, ανήμπορος μετρά
νεκρούς και δέχεται ολούθε τα χτυπήματα. Oι γιγάντιες συγκεντρώσεις για
το Ιράκ συρρικνώθηκαν. Η κοινή γνώμη είναι πόρνη. Χειραγωγείται τόσο
εύκολα. Αρκεί μια λέξη. O μπαμπούλας της τρομοκρατίας. Το δίλημμα
εκείνοι ή εσείς. Η διαστροφή της αλήθειας. Πώς ξεκίνησαν όλα; Όχι πάντως
με την απαγωγή των στρατιωτών. Το πρώτο πλήγμα ήταν πάλι βομβαρδισμός
αμάχων στα παράλια της Γάζας. Απρόκλητα από εβραϊκή κανονιοφόρο.
Ακολούθησε η απαγωγή του πρώτου στρατιώτη από παράνομο φυλάκιο και οι
ανηλέητοι βομβαρδισμοί στην Παλαιστίνη πριν αρχίσει το γαϊτανάκι της
παράνοιας στο μαρτυρικό Λίβανο. Αρκεί ένας τόνος κι η ζωή γίνεται
θάνατος, το γέλιο μεταστρέφεται σε πόνο, το δάκρυ σε οργή, το πένθος σε
μίσος άσβεστο. Από το γάμο στις κηδείες αρκεί ένας τόνος. Αν και κηδείες
δεν έγιναν ποτέ. Oι άταφοι νεκροί, ακόμη και των εχθρών, αποτελούν ύβρι
έλεγε η Αντιγόνη μας. Απαιτούν το δικό μας θάνατο για εξιλέωση. Κάτι που
αγνοούν τόσο οι ανιστόρητοι καουμπόηδες, όσο και οι πολύπαθοι αλλά
αμετανόητοι Εβραίοι. O Μωυσής τους πρότεινε το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού»
επειδή ήξερε ότι για την απαγωγή δυο στρατιωτών είναι ικανοί να
ισοπεδώνουν κράτη. Για τους υπόλοιπους ο Χριστός, ο Βούδας και ο Μωάμεθ
πρότειναν το έλεος, τη συγνώμη, και το δίκιο για να μπορούν συμβιώνουν
οι άνθρωποι παρά τις διαφορές τους. Αυτό που ξεχνούν οι σταυροφόροι του
σιωνιστικού ολέθρου είναι ότι όσα νήπια κι αν δολοφονούν ο Μεσσίας θα
διασώζεται όσο υπάρχει άδικο. Όσο κι αν ισοπεδώνουν την Κάνα, το θάμα
του γάμου θα επιστρέφει στη όποια Κανά.