«O αντισημιτισμός αποτελεί ενδημικό πολιτισμικό νόσημα του δυτικού
πολιτισμού. Γι' αυτό «οφείλουμε πριν από όλα να αποβάλουμε τις
προκαταλήψεις μας. Και ο καλύτερος τρόπος για αυτό είναι η προφύλαξη: ο
εμβολιασμός κατά του αντισημιτισμού ως ηθικό και μεθοδολογικό
προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε προσέγγιση στο ζήτημα των αραβοϊσραηλινών
πραγμάτων» (Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας, κ. Δ. Δημητράκος).
   Κατ' αρχήν δεν έχει ξαναγίνει παρόμοιος πόλεμος σαν αυτόν που μαίνεται αυτό το διάστημα στη Μέση Ανατολή. Είναι πόλεμος εναντίον μιας παρακρατικής ένοπλης οργάνωσης που εδρεύει σε μια άλλη χώρα, τον Λίβανο.
O πόλεμος δεν είναι εναντίον του Λιβάνου ως κράτους, πουθενά δεν σημειώνεται εμπλοκή των λιβανικών ενόπλων δυνάμεων στη σύγκρουση. Είναι εναντίον της Χεζμπολάχ στο έδαφος του Λιβάνου. Επειδή όμως η Χεζμπολάχ είναι μια ένοπλη παρακρατική οργάνωση με πλατιά λαϊκή υποστήριξη που
διαχέεται μέσα στον λαό του Λιβάνου ή σε ένα μεγάλο τμήμα αυτού του λαού, ο πόλεμος τελικά στρέφεται εναντίον του λαού του Λιβάνου στο σύνολό του, αφού είναι πρακτικά αδύνατο να απομονώσει το τμήμα του λαού που στηρίζει τη Χεζμπολάχ.
   Τις πρώτες μέρες του πολέμου η ισραηλινή αριστερή εφημερίδα «Ηaaretz»
σχολίαζε ότι αυτός ο πόλεμος είναι «ανόητος», πολύ κατώτερος της ισχύος
και της «ευφυΐας» του ισραηλινού στρατού, γιατί δεν έχει συγκεκριμένους
στρατιωτικούς, αλλά κυρίως και πολιτικούς στόχους.
   Μέχρι τώρα το σχόλιο αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Παρά τις
αντίθετες ανακοινώσεις του ισραηλινού στρατού η Χεζμπολάχ στον Νότιο
Λίβανο και στη Βηρυτό δεν επλήγη αποφασιστικά. Η Χεζμπολάχ διαθέτει καλά
γυμνασμένους μαχητές, διάσπαρτους σε μικρές ομάδες με μεγάλη δύναμη
πυρός. Κάνουν ανταρτοπόλεμο και δύσκολα δίνουν στόχο στους αντιπάλους.
Αυτές οι ιδιορρυθμίες του πολέμου έχουν ως αποτέλεσμα μικρές απώλειες
για τους δύο αντιπάλους στο πεδίο της μάχης (αφού ουσιαστικά δεν υπάρχει
πεδίο μάχης) και μεγάλες απώλειες στον άμαχο πληθυσμό: στην πλειοψηφία
γυναίκες και παιδιά, πολυάριθμοι τραυματίες και αμέτρητοι πρόσφυγες. Το
μέγεθος των θυμάτων μεταξύ του άμαχου πληθυσμού φαίνεται ότι είναι ο
πολιτικά πιο δραστικός παράγοντας που έκανε να χάσει το Ισραήλ τη μάχη
των εντυπώσεων και να καταρρίψει το επιχείρημα ότι βρίσκεται σε
κατάσταση αυτοάμυνας.
   Ένας άλλος στόχος ήταν η πολιτική αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ με τη
δημιουργία ρήγματος ανάμεσα σε αυτήν και την κυβέρνηση του Λιβάνου και
γενικότερα του λιβανικού λαού. Και σε αυτόν τον στόχο του ο στρατός του
Ισραήλ φαίνεται να απέτυχε. Η Χεζμπολάχ, ως μόνη δύναμη που αντιστέκεται
στην επίθεση μάλλον ενδυναμώθηκε παρά αποδυναμώθηκε. Η κυβέρνηση του
Λιβάνου παρ' όλο ότι αποφεύγει να αναμίξει στη σύγκρουση τις ένοπλες
δυνάμεις της, πολιτικά ταυτίσθηκε με τη Χεζμπολάχ και δεν μπορούσε να
κάνει διαφορετικά.
   Είναι ο πρώτος πόλεμος που θα χάσει το Ισραήλ; Είναι πολύ νωρίς ακόμα
για να το πει κανείς. Η Χεζμπολάχ διαθέτει εφεδρείες και ανεφοδιάζεται
άνετα από τη Συρία και το Ιράν, δηλαδή έχει τις δύο βασικές προϋποθέσεις
για μεγάλης διάρκειας ανταρτοπόλεμο. Απευθείας πλήγματα στις βάσεις
ανεφοδιασμού στη Συρία και στο Ιράν είναι για την ώρα αδιανόητα.
   Όσο και να φαίνεται παράδοξο δεν αποκλείεται, έπειτα από μερικές
βδομάδες άκαρπων επιθέσεων, το Ισραήλ να επείγεται τώρα για μια, κατά το
δυνατό ευνοϊκή γι' αυτό, κατάπαυση του πυρός με τη σχεδόν ταυτόχρονη
ανάπτυξη στον Νότιο Λίβανο διεθνούς ειρηνευτικής δύναμης. Μπορεί κανείς
να το συμπεράνει και από την, ελαφρά έστω, μεταβολή της στάσης των ΗΠΑ
και της Αγγλίας.
   Συμπερασματικά:
1. Το Ισραήλ ΔΕΝ βρίσκεται σε άμυνα
2. Το Ισραήλ ΔΕΝ είναι ο αδύναμος παίκτης
3. Το να στιγματίζεις τον σημερινό πόλεμο και τις ανηλεείς σφαγές των
αμάχων ΔΕΝ είναι αντισημιτισμός.
   Και τα τρία αυτά είναι παραμύθια που πλασάρει 50 χρόνια τώρα το
Ισραήλ. Παραμύθια της Χαλιμάς. Όχι της Χαμάς.
4. Η Χεζμπολάχ ΔΕΝ είναι πιόνι του Ιράν και της Συρίας.
   Για να τα αποκρούσω συνοπτικά όλα τα παραμύθια μαζί θα αρχίσω από το
τελευταίο. O λόγος ύπαρξης της Χεζμπολάχ είναι η παράνομη κατοχή και η
επιθετικότητα του Ισραήλ. Και δε μιλώ για τη δημιουργία και ύπαρξη αυτή
καθ' εαυτή του Ισραήλ. Μιλώ για το 1967 και το 1973. Η πρώτη Ιντιφάντα
ξεκίνησε το 1980. Το Ισραήλ δεν είναι ο μικρός και αδύναμος παίκτης της
περιοχής που αμύνεται λοιπόν. Επιτίθεται από το 1967 και δεν έχασε ποτέ
του! Είναι και το μοναδικό κράτος με πυρηνικά! Πέντε λεπτά υπόθεση να
ξεκαθαρίσει τους Άραβες μονομιάς. Χωρίς κίνδυνο ισοδύναμου πλήγματος.
Από ποιόν; Τους Αμερικάνους πάτρωνές τους; Ας γελάσω! Το ποιός είναι
αδύναμος και ποιός δυνατός δεν είναι θέμα πληθυσμού, ξέρετε. Είναι θέμα
γενικότερης ισχύος. Και για να πάμε και στο τελευταίο νομίζω είναι
μοναδική περίπτωση στον κόσμο το Ισραήλ στο ότι έτσι και κάποιος
καταγγείλει τις πράξεις του αυτομάτως θεωρείται κάτι τόσο κακό
("αντισημίτης") που να εκμηδενίζεται η αξιοπιστία του. Το μεγάλο
παραμύθι που πλασάρουν από το 1948 και μετά. O Χίτλερ περιγράφεται με
"σατανικά" χρώματα στην ιστορία για έναν λόγο. Επειδή υιοθέτησε τη
λεγόμενη συλλογική ευθύνη. Εναντίον των Εβραίων. Δεν μπορεί λοιπόν
σήμερα τα τότε θύματα να εφαρμόζουν την ίδια ακριβώς μέθοδο σήμερα, τη
συλλογική ευθύνη, και να αγιοποιούνται. ΔEN είναι αντισημιτισμός αυτό.
   O Τούρκος πρωθυπουργός, κ. Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε ότι «ο
πόλεμος του οποίου είμαστε μάρτυρες δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί με
κανένα τρόπο», αναιρώντας τα επιχειρήματα του Ισραήλ. O δε Τούρκος
υπουργός Εξωτερικών, κ. Αμπντουάχ Γκιούλ, τόνισε ότι σε όλο τον κόσμο
πλανάται το ερώτημα «γιατί η μόνη υπερδύναμη που θα μπορούσε να
σταματήσει αυτή την τραγωδία κλείνει τα μάτια στον ανθρώπινο πόνο και
δεν ακούει τις κραυγές για έλεος».
   Όχι, όμως, παρόλ' αυτά δεν έχουν το ψυχρό αίμα των Γερμανών οι
δολοφόνοι του άστρου του Δαυίδ. Δεν τους συγκεντρώνουν σε κολαστήρια
θανάτου. Είναι, βλέπετε,Ι περιττό και πολυέξοδο.
Δηλαδή οι Λιβανέζοι είναι υπεύθυνοι για τον Αντισημιτισμό ή ταΙ λαμόγια
γεράκια του ισραηλινού εθνικισμού που ξέχασαν τι σημαίνει καταπίεση και
την εφαρμόζουν με εξανδραποδισμό των Λιβανέζων ως νέοι Χιτλερίσκοι; Ιδού
η απορία!
   Πάντως το σίγουρο είναι ότι αυτό το κλίμα υστερίας και αντισημιτισμού
που επικρατεί με το πρόσχημα της καταδίκης των αμυντικών στρατιωτικών
ενεργειών του κράτους του Ισραήλ, με αντισημιτικές εκφράσεις και με
απαράδεκτη δυσφήμηση του Oλοκαυτώματος των 6 εκ. Εβραίων, πρέπει να
καταδικάζεται όπως ακριβώς και η οποιαδήποτε συμπεριφορά μισαλλοδοξίας
και φανατισμού.
   Κάθε κύμα βίας είναι σαρωτικό και υποκινεί υπόγεια καινούριες
εχθρικές δυνάμεις. Θεωρώ, λοιπόν, ότι τα εγκλήματα πολέμου δύνανται να
γίνουν από κάθε λαό που ξεπερνάει τα υγιή ανθρώπινα όρια και προσεγγίζει
εκείνα της ψύχωσης... Επομένως, και ο πόλεμος του Ισραήλ εναντίον του
Λιβάνου το 2006 και το ναζιστικό ολοκαύτωμα από τη Γερμανία εναντίον των
Εβραίων στην περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με τη μορφή γενοκτονίας,
εξίσου κατακριτέοι!
   Και εν πάσει περιπτώσει, εάν δεν είναι λάθος ότι την ανάγκη της
δημιουργίας του κράτους του Ισραήλ την έκανε επιτακτική το ευρωπαϊκής
δημιουργίας Oλοκαύτωμα, τότε γιατί έπρεπε το έγκλημα αυτό να το
πληρώσουν - και να το πληρώνουν ακόμη - οι Άραβες και όχι οι Ευρωπαίοι;
   ΔΕΝ υπάρχουν "άχρηστοι άνθρωποι". Όσοι ζητούν "την εξάλειψη εκείνων
που δεν μπορούν να σωθούν. των οποίων ο θάνατος είναι επιτακτική ανάγκηΙ
εκείνων που είναι υποδεέστεροι και από τα ζώα χωρίς τη θέληση ούτε να
ζήσουν ούτε να πεθάνουν, αυτών που είναι διανοητικά νεκροί και που
αποτελούν ξένο σώμα μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων" είναι εχθρικοί προς
το ανθρώπινο είδος με σαρκοβόρες ψυχές και ψυχοφθόρα σώματα, βαριά
ανίατα ασθενές είδος ανθρώπου, και επιεικώς επονομάζονται ακόμη
άνθρωποι...

ΓEΩPΓIA KAΛOΓEPAKH