Η ελληνική παθογένεια

   Αν κάτι σηματοδότησε το φετινό καλοκαίρι αυτά ήταν αφενός οι
πυρκαγιές που ξέσπασαν και κατάστρεψαν ολόκληρες περιοχές της χώρας και
αφετέρου το νέο «λαϊκό κίνημα» που ξέσπασε ξαφνικά και παρά τα μπάνια
του λαού, σε διάφορες επαρχιακές πόλεις της επικράτειας με αφορμή την μη
εισαγωγή πρωτοετών φοιτητών στα κατά τόπους ΤΕΙ.
   Αν αναζητήσουμε τον ηθικό αυτουργό του πρώτου, δηλαδή των πυρκαγιών,
θα πρέπει να κοιτάξουμε προς τα διαμερίσματα της εξουσίας, όπου με
περισσή αυθάδεια οι κρατούντες ανακοίνωσαν προ μηνών ότι στην επικείμενη
αναθεώρηση του Συντάγματος, θα αναθεωρηθούν και τα άρθρα που έχουν σχέση
με το περιβάλλον και κυρίως των χαρακτηρισμό και την προστασία των
δασών. Αυτή είναι η αιτία που έδωσε το έναυσμα για την πυρπόληση,
κυριολεκτικά, ολόκληρων δασικών περιοχών, προκειμένου οι οικοπεδοφάγοι
από κοινού με τους άρχοντες (;) της Τοπικής Αυτοδιοίκησης προχωρήσουν
αργότερα, πάνω στα αποκαΐδια, στην χάραξη των νέων οικοπέδων, πάνω στα
οποία θα αναγερθούν οι πολυτελείς μεζονέτες, οι οποίες θα στεγάσουν τα
θερινά όνειρα των νεόπλουτων συμπατριωτών μας. Εκ των υστέρων, οι μεν
πολιτικοί υποσχέθηκαν ταχεία αναδάσωση, οι δε παρανομούντες πολίτες
είδαν με την πρώτη βροχή να παρασύρονται στην θάλασσα οι λεγόμενες
«περιουσίες» τους, τις οποίες φυσικά έκτισαν πάνω σε μπαζωμένα ρέματα.
   Αναφορικά με το δεύτερο τα πράγματα οριοθετούνται ως ένα χρόνιο
σύμπτωμα της ελληνικής παθογένειας. Δεκάδες επαρχιακές πόλεις,
αποσχισμένες από κάθε παραγωγική δραστηριότητα, συνηθισμένες να ζουν με
τις κοινοτικές επιδοτήσεις, βρήκαν τη νέα του Παναγιά, στο πρόσωπο των
μέτοικων Π σπουδαστών των τοπικών ΤΕΙ, οι οποίοι παρόλο που σπουδάζουν
σε απαρχαιωμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα και λαμβάνουν πτυχία άνευ ουδεμίας
αξίας στην κοινωνία και την αγορά εργασίας, αποτελούν ωστόσο την κύρια
πηγή εισφοράς εσωτερικού συναλλάγματος, αφού νοικιάζουν σπίτια,
τρέφονται και διασκεδάζουν στις πόλεις αυτές, συντηρώντας τη τοπική
οικονομία.
   Τα δύο αυτά φαινόμενα είναι κομμάτια μόνο ενός γενικότερου παζλ που
συνθέτει την παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας σήμερα. Μια παθογένεια
που έχει να κάνει μια τα πλέον συντηρητικά αντανακλαστικά του
μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού. Μια παθογένεια που έχει να κάνει με
την κυριαρχία της φιλοσοφίας της ήσσονος προσπάθειας. Μια παθογένεια που
αντανακλά την ιστορική πορεία του τόπου τούτου μεταπολεμικά, όπου η
αντιπαροχή και η εργολαβία, μαζί με τις λαμογιές και την παρασιτική
οικονομική δραστηριότητα και παραοικονομία, έχουν υποθηκεύσει το μέλλον
των επερχόμενων γενιών. Ποιος όμως σκοτίζεται για όλα αυτά όταν την
Παρασκευή και το Σάββατο ξοδεύονται στα απανταχού σκυλάδικα, όσο με
άνομους τρόπους αποκτήθηκαν τις προηγούμενες ημέρες της εβδομάδας;

Ημέρες ραδιοφώνου

   Δεν έχω καμιά δυσκολία να παραδεχτώ ότι αγαπώ το ραδιόφωνο. Είναι το
μοναδικό Μέσο επικοινωνίας που διαθέτει τις αρετές της άμεσης αμφίδρομης
επικοινωνίας και της ουσιαστικής συν-ομιλίας.
   Μεγάλωσα με το ραδιόφωνο. Στην παιδική μου ηλικία χάρη σ' αυτό
λάτρεψα την λογοτεχνία. Ποιος δεν θυμάται τις μαγικές νύχτες των
μεταδόσεων θεατρικών παραστάσεων; Ποιος μπορεί να ξεχάσει την εκπομπή
του Γιάννη Πετρίδη που εδώ και τριάντα ολόκληρα χρόνια μας μαθαίνει
μουσική κάθε μεσημέρι.
   Τα τελευταία όμως χρόνια διαρκώς το ραδιόφωνο αλλάζει. Καταργούνται
οι μουσικοί παραγωγοί και επιβάλλονται οι play list των δισκογραφικών
εταιρειών. Επιτυχίες με ημερομηνία λήξεως μεταδίδονται επαναλαμβανόμενα
με καταιγιστική ταχύτητά και καταργείται ο ανθρώπινος λόγος. Το
ραδιόφωνο που ξέραμε πέθανε. Το νέο που ήρθε στη θέση του απλά δεν
θέλουμε πια να το ακούσουμε.

Τέλος εποχής !

   Η τουριστική περίοδος για άλλη μια χρονιά οδεύει προς το τέλος τους.
Oι ταλαιπωρημένοι τουρίστες του Αυγούστου επιστρέφουν στις οικίες τους
προκειμένου να αναλογιστούν το ανέκτελεστο των ερωτικών προσδοκιών και
να αναζητήσουν δεύτερη δουλειά προκειμένου να πληρώσουν τις δόσεις των
διακοποδανείων που τόσο απλόχερα μοίρασαν και φέτος οι τράπεζες.
   Τα νησιά του ελληνικού αρχιπελάγους μόλις τώρα άρχισαν να
συνειδητοποιούν τις επιπτώσεις από την άφρονα πολιτική των εντεταλμένων
υπουργών Εμπορικής Ναυτιλίας και Αιγαίου όσον αφορά την ακτοπλοϊκή
σύνδεση με τον Πειραιά. Σε λίγους μήνες, μέσα στο καταχείμωνο, θα
βιώσουν το αίσθημα της απόλυτης εγκατάλειψης για άλλη μια χρονιά.
Μοναδική του ελπίδα τα ολιγόλεπτα ρεπορτάζ των μεγάλων τηλεοπτικών
δίαυλων, όταν δεν έχουν να γεμίσουν με τίποτα άλλο πιο αιμοβόρο και
κανιβαλιστικό αυτό που έχουμε μάθει να αποκαλούμε «Τηλεοπτικό Δελτίο
Ειδήσεων;»

Ω τι έκπληξη κι αυτή!

   Πέφτοντας στα γόνατα, ο Αρχιδούκας Χάρι έκανε την πιο παθιασμένη
δήλωση των προθέσεών του. Της είπε πως είχε στο χρηματικιβώτιο του
κάστρου του το ποσό των είκοσι εκατομμυρίων δουκάκων περίπου. Η ακίνητη
περιουσία του ξεπερνούσε σε όγκο την περιουσία όλων των ευγενών της
Αγγλίας. Υπήρχε άφθνο κυνήγι: της υποσχέθηκε ένα σάκο με αγριόγαλους και
λαγούς που δεν υπήρχαν στους αγγλικούς αλλά ούτε και στους σκοτσέζικους
βάλτους. Είναι γεγονός πως οι φασιανοί υπέφεραν από πλήξη κατά την
απουσία του και πως οι ελαφίνες είχαν αποβάλει πολλά από τα μωρά τους,
αυτό όμως θα μπορούσε να διορθωθεί, και θα διορθωνόταν με την βοήθειά
της, όταν θα ζούσαν μαζί στη Ρουμανία. Καθώς μιλούσε, τεράστια δάκρυα
σχηματίστηκαν στα μάλλον έντονα μάτια του και κύλησαν στις χλομές
αυλακιές του μακρόστενου, οστεώδους προσώπου του. Το ότι οι άντρες
κλαίνε το ίδιο συχνά και αδικαιολόγητα με τις γυναίκες η Oρλάντο το
γνώριζε, από την δική της εμπειρία ως άντρα, αλλά είχε αρχίσει να
αντιλαμβάνεται πως οι γυναίκες σοκάρονται όταν οι άντρες εκδηλώνουν τα
συναισθήματά τους μπροστά τους, γι' αυτόν το λόγο σοκαρίστηκε και η
ίδια.

Βιρτζίνια Γουλφ, Oρλάντο, μτφ.Αργυρώ Μαντόγλου, εκδόσεις «Ελληνικά
Γράμματα», Αθήνα, 2005

H βακτηριακή φωτιά απελευθέρωσε
το λυκαυγικό γαλάζιο
και το ταξίδι
στον ίλιγγο άρχισε

Είμαι φυλακισμένος μέσα στ' όνειρο μου
αναζητώ τον ορίζοντα που χαράσσει
το χέρι μου δερμογραφικά στην
τρυφερή επιδερμίδα της λευκακανθής κόρης

Η αποφορά του πνεύματος
και το εμπύημα της μνήμης
ως καταμήνια ρύση ρέουν
προς την υπέρτατη απόλαυση

Διαστροφή είναι η μυστικοποίηση της φύσης
φωνάζω, και, συνειδητοποιώ ότι
η εικόνα εκμηδενίζει τον ορατό κόσμο
ενώ το αταυτοποίητο της απουσίας εντείνει την παρουσία

Στις υπώριες του απέραντου άδειου της σκιάς των πραγμάτων
μια τραγωδία παίχτηκε στα σκοτεινά
όπου το γέλιο, τελευταία μαρτυρία
της αληθινής συνουσίας που ήταν η τέλεια συνωμοσία