«Οράματα»
«Έχω ένα όραμα για τη Μέση Ανατολή». (Τζορτζ Μπους, «New York Times»,
3/4/2002).
Τέτοια «οράματα» είχε κι ο Αδόλφος κι έστειλε τα SS να τα υλοποιήσουν.
Εκατόμβες νεκρών παιδιών κι αμάχων αλλά, τελικά, ο φασισμός τσακίστηκε.
Το «όραμα» του Μπους υλοποιείται σήμερα από το ...(SS)ραήλ. Νέες εκατόμβες
παιδιών κι αμάχων. Το αίμα αθώων θα πνίξει κι αυτό το όραμα του
φασισμού.

Παιδιά ενός κατώτερου... Αλλάχ
Και κλάμα για τους «καημένους» τους απαχθέντες.
Εκείνα τα κοριτσάκια που δείχνει κάθε απόγευμα η Καρχιλάκη (και μπράβο
στη Δημοσιογράφο) με τα πόδια κομένα και τα μάτια βγαλμένα είναι παιδιά
ενός κατώτερου... Αλλάχ;  Ή είναι εν υπνώσει πράκτορες της Χετζμπολάχ;

Οι «ουδέτεροι» Αμερικάνοι...
Θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο αυτό που πιπιλάνε τα διεθνή ΜΜΕ: «Οι ΗΠΑ
(λένε) κρατούν ίσες αποστάσεις κι από τις δυο πλευρές». Σοβαρά;
Διαβάστε:
«Η κατάπαυση του πυρός δε θα βοηθήσει»! (Κοντολίζα Δ' Ράιχ)
«Στεκόμαστε στο πλευρό του Ισραήλ γιατί το Ισραήλ υπερασπίζεται τις
αμερικανικές αρχές, καθώς και τις ισραηλινές αρχές». (Χίλαρι Κλίντον)
Αυτή είναι η made in USA αντίληψη περί «ουδετερότητας». Τόσο των
Ρεπουμπλικάνων όσο και των «Δημοκρατικών».

...και τα «ουδέτερα»  αμερικανάκια
Στα χνάρια τους και τα δικά μας «αμερικανάκια». Καμαρώστε διάλογο της
κας Μπακογιάννη με δημοσιογράφο:
Ερώτηση: «Κυρία υπουργέ, είναι φανερή η προσπάθειά σας να κρατήσετε ίσες
αποστάσεις. Θέλω να κάνω μια πολύ απλή ερώτηση. Γιατί σας είναι τόσο
δύσκολο μια καταδίκη των αεροπορικών βομβαρδισμών (...). Μια χώρα
επιτίθεται σε μια άλλη, μια χώρα βομβαρδίζεται, γιατί είναι τόσο δύσκολο
μια απλή καταδίκη;».
Απάντηση: «Γιατί η καταδίκη αυτή υπάρχει και για τις ρουκέτες που
πέφτουν και για τις βόμβες. Η καταδίκη αυτή υπάρχει και για τις απαγωγές
και για κάθε κίνηση η οποία ουσιαστικά τινάζει στον αέρα την ειρήνη. Δεν
είναι προσπάθεια να κρατήσουμε ίσες αποστάσεις, κύριοι».
Αυτή είναι η αμερικανική (συγγνώμη: η ελληνική) εξωτερική πολιτική. Τη
ρωτούν για τις βόμβες του Ισραήλ και απαντά για τις ρουκέτες της
Χεζμπολάχ. Τη ρωτούν για τις δολοφονίες αμάχων, παιδιών και αυτή απαντά
για «απαγωγές» στρατιωτών. Όντως, δεν πρόκειται για «ίσες αποστάσεις».
Άλλωστε, μια «πολιτεία» των ΗΠΑ, όπως θέλουν την Ελλάδα η ΝΔ και το
ΠΑΣΟΚ, τι απόσταση να έχει από μια άλλη «πολιτεία» των ΗΠΑ, το Ισραήλ.

Μάθανε ότι...
Και ενώ το Ισραήλ σφαγιάζει το Λίβανο, ο Ερντογάν θυμήθηκε ότι έχει κάτι
«εκκρεμότητες» με τους Κούρδους στο Βόρειο Ιράκ.
Αυτό είναι που λένε «μάθανε ότι βομβαρδίζουνε, πλακώσανε κι οι Τούρκοι».

Γραφείο κηδειών «Το Ισραήλ»
Ο λόγος στον συγγραφέα Γιώργο Κακουλίδη:
«...Για πρώτη φορά ένα κράτος μετατρέπεται σ' ένα πρωτότυπο γραφείο
κηδειών. Πρωτότυπο γιατί δεν περιμένει ξενυχτώντας στο γραφείο την
πελατεία του, αντιθέτως βγαίνει στο κυνήγι να τη συναντήσει. Πρωτότυπο,
γιατί αφήνει επιτόπου το νεκρό θήραμα  στους δρόμους ή θαμμένο κάτω από
τα ερείπια του Λιβάνου (...) ο Εχούντ Ολμέρτ, πρωθυπουργός του Ισραήλ,
καθυβρίζει τα θύματά του, καταλογίζοντάς τους έλλειψη αξιοπρέπειας,
γιατί αντιστέκονται και δεν περιμένουν το θάνατο με ηρεμία (...) Η ηγεσία
του Ισραήλ έχει παραδοθεί στη λατρεία του θανάτου και προσπαθεί να τη
μεταδώσει σε όλο τον κόσμο».

Κι αυτοί... αφοδεύουν
Κάποιοι φίλοι ρωτούσαν: «Μα καλά δεν υπάρχει κανένα Διεθνές Δικαστήριο
Εγκλημάτων Πολέμου να δικάσει τους φονιάδες βρεφών;»
Την απάντηση δίνει και πάλι ο Γιώργος Κακουλίδης:
«Όσο για τον πολιτισμένο κόσμο της Ευρώπης, κάθεται στη σειρά των
επισήμων μέσα στην αρένα των Ισραηλινών και κάνει μια ακόμη διαφημιστική
χειρονομία της ευσπλαχνίας του. Παρακαλεί με τον γνωστό αδιάφορο τρόπο
να σταματήσει το αιματοκύλισμα, γιατί του λερώνει το χαλί. Η μη ανάμειξη
είναι το σήμα του, ακολουθώντας τη φράση του στωικού φιλοσόφου
Επίκτητου: «Αφού έτσι έχουν τα πράγματα, ξάπλωσε και κοιμήσου και κάνε
αυτά που κάνει το σκουλήκι για τα οποία έκρινες άξιο τον εαυτό σου:
τρώγε και πίνε και συνουσιάσου, αφόδευε και ροχάλιζε». Η χυδαιότης των
Δυτικών δε γνωρίζει όρια. Είναι ικανοί να μας πείσουν, μέσω του θεάματος
που ελέγχουν και ορισμένων μεγαλόσχημων δημοσιογράφων, πως οι καημένοι
Ισραηλινοί είναι εθισμένοι στο έγκλημα όπως άλλοι είναι εθισμένοι στην
πρέζα».
Εμείς; Θα πάμε για μπύρες; Ή στο επόμενο αντιφασιστικό συλλαλητήριο;

Στην όχθη της οργής
Λιάνα Κανέλη: «Το πρόβλημα είμαστε εμείς. Οι κληρονόμοι του Διστόμου,
των Καλαβρύτων, της Καισαριανής. Οι ιστορικώς υπεύθυνοι και αιματηρώς
διδαχθέντες πώς ηττάται ο ναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός, ο
ιμπεριαλισμός.
Πόσοι βγήκαν στους δρόμους γι' αυτό, ώστε να μη γίνει; Πόσες μανάδες,
πόσοι πατεράδες, πόσοι γέροι, πόσοι νέοι; Πόσα παιδιά;
Δεν μπορείς να θρηνείς, τήλε, για το Λίβανο, να φρικιάς, τήλε  για όλα
που δεν έφτασαν ως κόλαση σε σένα. Η κόλαση είμαστε εμείς. Οι αδρανείς.
Η γιγάντια παραλυτική πλειοψηφία της ανοχής.
Από σήμερα, εγώ νιώθω να περνάω εκείνη τη λεπτή γραμμή της αυτοάμυνας
και της υποτιμημένης νοημοσύνης. Αισθάνομαι και πιστεύω ότι τα χέρια κι
η ψυχή μου, ακόμα και το ποινικό μου μητρώο αντέχουν την υπέρβαση των
ορίων αμύνης, που όρισαν οι δυνάστες, οι φασίστες του κόσμου τούτου.
Οψόμεθα, λοιπόν, ες αγρίους Φιλίππους. Και δεν είμαι μόνη μου στην όχθη
της οργής».
Εμείς; Θα πάμε για μπύρες; Ή στο επόμενο αντιφασιστικό συλλαλητήριο;

ametanohto@yahoo.gr