Δισκογραφικό ντεμπούτο για 5 νέες κοπέλες με καταγωγή από την Ινδία, την
Ιαπωνία, την Κορέα και τον Καναδά. Όλες τους με σπουδές στο κλασικό
πιάνο αναζητούν την εκφραστική τους ταυτότητα μέσω της τζαζ

Ramona Borthwick: «A New Leaf» (Whaling City Sound)
Είναι αρκετοί οι μουσικοί ινδικής καταγωγής που έχουν αξιόλογη πορεία στην αμερικάνικη τζαζ σκηνή τα τελευταία χρόνια. Γνωστότεροι ανάμεσά τους ο πιανίστας Vijay Iyer, ο σαξοφωνίστας Rudresh Mahanthappa και ο ντράμερ Sunny Jain. Η πιο πρόσφατη προσθήκη σε αυτό τον κατάλογο ακούει
στο όνομα Ramona Borthwick και κάνει αισθητή την παρουσία της με τον πρώτο της κιόλας δίσκο «A New Leaf», κατ' αναλογία με το «νέο φύλλο που ξεδιπλώνεται όπως μια φράση στο πεντάγραμμο» στο ποίημά της που υπάρχει
στο εξώφυλλο του CD. Η Ramona γεννήθηκε στη Βομβάη, σπούδασε κλασικό πιάνο στην Αγγλία, ανακάλυψε τη τζαζ μετά την εφηβεία της και
εγκαταστάθηκε στη Βοστόνη ύστερα από μερικά χρόνια παραμονής στον
Καναδά. Σε σύγκριση με τα τρία ονόματα που προαναφέρθηκαν η πιανίστρια
κλίνει περισσότερο προς το μαίηνστρημ και κάνει τις λιγότερες αναφορές
στην παράδοση της πατρίδας της. Σε όλο το άλμπουμ επικρατεί ο λυρισμός
και το συναισθηματικό αλλά και μετρημένο παίξιμο της Borthwick που όταν
συνοδεύει το πιάνο με τη φωνή της έχει την τάση να εμπλουτίζει τη
μουσική με λάτιν φήλινγκ. Αυτό γίνεται ακόμη εντονότερο στα δύο κομμάτια
που συμμετέχει η Esperanza Spalding με τα εντυπωσιακά σκατ φωνητικά της.
Στο κουιντέτο της Borthwick συμμετέχουν ο σύζυγός της κιθαρίστας Noel
Borthwick και ο απολαυστικός τρομπετίστας Phil Grenadier (ο αδελφός του
Larry είναι ο μόνιμος μπασίστας στο τρίο του Brad Mehldau) που τον
γνωρίσαμε κυρίως από την εξαιρετική του δουλειά στους τελευταίους
δίσκους του Bruno Raberg.
www.ramonaborthwick.com
www.whalingcitysound.com

Sayuri Goto: «Flashback» (Fever Pitch)
Γεννημένη στο Φουκουόκα της Ιαπωνίας και εδώ και μια δεκαετία κάτοικος Νέας Υόρκης, η Sayuri Goto είναι μέλος στο κουιντέτο του τρομπονίστα Benny Powell, στο γκρουπ του μπασίστα Bill Lee (πατέρα του διάσημου σκηνοθέτη Spike Lee) και στη μεγάλη ορχήστρα του George Gee. Έχει ακόμη
συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς μουσικούς, δύο από τους οποίους - τον μπασίστα Nat Reeves και τον νράμερ Gene Jackson - κάλεσε στην ηχογράφηση της πρώτης της δουλειάς. Ο τίτλος του άλμπουμ δεν πρέπει να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η Goto είναι προσηλωμένη στο παρελθόν. Γιατί αν και ως πιανίστρια είναι φυσικό να επηρεάζεται από τους μεγάλους αυτού του οργάνου και να ανατρέχει στο υλικό τους, το άλμπουμ της και δικές της συνθέσεις περιλαμβάνει, αλλά και οι διασκευές της σε παλιά κομμάτια
έχουν φαντασία και φρεσκάδα. Το διαπιστώνουμε απ' την αρχή ακούγοντας
τις πρωτότυπες εισαγωγές που έγραψε για τα δύο κομμάτια στο ξεκίνημα του
δίσκου: το «Little Niles», ένα από τα πιο γνωστά θέματα του Randy Weston
και το ακόμη γνωστότερο «Well You Needn't» του Thelonious Monk. H Goto
δίνει έμφαση στα δυνατά μελωδικά σχήματα και δείχνει βαθιά σπουδή στην
παράδοση του σουίνγκ («Midgets», «Shiny Stocking») και του μπήμποπ
(«Manteca», «Well You Needn't») και ροπή προς τους λάτιν ρυθμούς με τους
οποίους ντύνει και δικές της συνθέσεις («Akiha», «I Miss You»). H
συνδρομή του Nat Reeves και του Gene Jackson δεν είναι τίποτα λιγότερο
από αυτό που θα περιμέναμε από αυτούς, δηλαδή άψογη. Το «Flashback»
προαναγγέλλει χωρίς τυμπανοκρουσίες την έλευση μιας νέας αξιόλογης
πιανιστικής φωνής.
www.sayurigoto.com

Min Rager: «Bright Road» (Effendi)
Η Min Jung Suh γεννήθηκε, μεγάλωσε και ξεκίνησε τη μουσική της πορεία στη Σεούλ. Πριν από δέκα χρόνια άφησε την Κορεάτικη πρωτεύουσα για να συνεχίσει τις σπουδές της στο Μόντρεαλ του Καναδά. Εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε τον επίσης πιανίστα Josh Rager χάρη στον οποίο υιοθέτησε ένα
αρκετά πιο ευκολομνημόνευτο ονοματεπώνυμο. Ο πρώτος της δίσκος με αποκλειστικά δικές της συνθέσεις κυκλοφορεί από την πολύ δραστήρια τζαζ ετικέτα του Μόντρεαλ Effendi Records. Η φωτεινή διαδρομή που ακολουθεί η
Rager με το κουιντέτο της την οδηγεί σε μια λαμπερή, πιστή στην παράδοση τζαζ, που εκπέμπει αισιοδοξία και θετική ενέργεια ακριβώς όπως η συμπαθής και χαριτωμένη φιγούρα της. Η τρομπέτα του Kevin Dean και το άλτο σαξόφωνο του Donny Kennedy και τα δύο με σημείο εκκίνησης το χαρντ μποπ, έχουν τον πρώτο μελωδικό και αυτοσχεδιαστικό λόγο. Η Rager που συνθετικά δοκιμάζει και δείχνει ότι μπορεί να κινείται σε πολλά επίπεδα,
όταν το τέμπο επιταχύνεται («Devil Heart», «Bright Road», «The Great
Bear») θυμίζει αρκετά τον Horace Silver, ενώ στους χαμηλούς τόνους
(«Recollection», «Violet», «Romanticism») γίνεται πολύ μελωδική
προβάλλοντας έντονα το θηλυκό στοιχείο. Για όσους θέλουν να κάνουν μια
βόλτα στη φωτεινή πλευρά του δρόμου η μουσική πρόταση της Min Rager δεν
θα τους απογοητεύσει.
www.ragermusic.com
www.efffendirecords.com

Julie Lamontagne Trio: «Facing the Truth» (Effendi)
H Effendi Records μας γνωρίζει ένα ακόμη ταλέντο του πιάνου από το Μόντρεαλ. Η Julie Lamontagne σπούδασε κλασικό πιάνο, πειραματίστηκε με μια σειρά από άλλα όργανα (φλάουτο, σαξόφωνο, κρουστά) για να ξαναγυρίσει στην πρώτη της αγάπη, και να στραφεί στη συνέχεια στη τζαζ.
Παρά τη νεαρή ηλικία της και το ότι κάνει το ντεμπούτο της με ένα κλασικό πιάνο τρίο δεν θα την ακούσουμε ούτε σε ένα στάνταρντ. Η φιλοδοξία της φτάνει ψηλότερα από το να γίνει μια ακόμη πιανίστρια που επιλέγει κομμάτια από το σύνηθες τζαζ ρεπερτόριο. Στις δέκα δικές της συνθέσεις κινείται με μεγάλη ευστροφία ανάμεσα στο λυρισμό και την
ένταση, με το παίξιμό της να μεταμορφώνεται από το παιχνιδιάρικο και
έντονα σουίνγκ ύφος του «White Chocolate» στην ωμή ενέργεια του «Facing
the Truth». Συχνότερα προσεγγίζοντας τον ήχο του Bill Evans αλλά και του
Chick Corea («CCM»), του Keith Jarrett («Vagabonde») και του Ramsey
Lewis («Hank Dog») πείθει ότι έχει όλα τα φόντα να χαράξει τη δική της
ξεχωριστή πορεία. Μια πορεία άλλωστε για την οποία δύσκολα θα μπορούσαμε
να φανταστούμε ένα καλύτερο ξεκίνημα από το «Facing the Truth». Στην
επιτυχία του άλμπουμ συνέβαλε τα μέγιστα η αψεγάδιαστη δουλειά του
μπασίστα Dave Watts και του ντράμερ Richard Irwin.
www.julielamontagne.com
www.efffendirecords.com

Vanessa Rodrigues: «Soul Project»
Η Vanessa Rodrigues είναι κι αυτή ένα από τα ανερχόμενα ονόματα της σκηνής του Μόντρεαλ. Αν και έχει αξιόλογες σπουδές στο κλασικό και το τζαζ πιάνο, κάνει στα 27 της την πρώτη της δισκογραφική εμφάνιση παίζοντας χάμοντ, ένα όργανο που το ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή που
το άγγιξε. Μαζί με την Donna Grantis στην ηλεκτρική κιθάρα και τον Jean-Pierre Levesque στα τύμπανα αποτελούν ένα κλασικό χάμοντ τρίο που όπως συμβαίνει συνήθως με ένα τέτοιο σχήμα, ρέπει φανερά προς το φανκ και τη σόουλ. Η παρουσία του DJ Killa-Jewel σε τέσσερα κομμάτια
προσθέτει και τη χιπ-χοπ διάσταση και κάνει τον ήχο ακόμη πιο μοντέρνο και ζωντανό. Το μόνο μη πρωτότυπο κομμάτι είναι το πολύ γνωστό «Bemsha Swing» του Thelonious Monk, διασκευασμένο σε ρυθμό ρέγκε ρυθμό. Κάτι
παρόμοιο είχαν κάνει σε έναν παλιότερο δίσκο τους και οι Medeski, Martin
& Wood, με την αισθητική των οποίων άλλωστε θα συναντήσουμε αρκετά κοινά
σημεία στο άλμπουμ, αν και η Rodrigues αποφεύγει τις εκκεντρικότητες και
τις παρεκκλίσεις και ακολουθεί την οδό του μαίηνστρημ. Με όμορφες
συνθέσεις και παίζοντας με ψυχή και ενστικτώδη αίσθηση της μελωδίας,
αλλά και του ρυθμού που καθορίζεται από τις γραμμές του μπάσου που
παίζει στα πετάλια, ξέρει να κάνει τον ακροατή να αισθάνεται όμορφα και
να χαλαρώνει. Κάτι παραπάνω από αρκετό για να τον κερδίσει.
www.vanessarodrigues.com

ΒAΓΓEΛHΣ APAΓIANNHΣ
vagarag@syr.forthnet.gr