Η φρίκη της αδράνειας απέναντι στις σφαγές

Για άλλη μια φορά ο πόλεμος μπήκε στο σαλόνι μας. Καθισμένη αναπαυτικά
στο θρόνο του σύγχρονου πολιτισμού, τον αγορασμένο σε άτοκες δόσεις
μοδάτο καναπέ, παρακολουθούμε καθημερινά την σφαγή αμάχων εκατέρωθεν των συνόρων του Λιβάνου. Η φρίκη δίνεται σε λελογισμένες δόσεις από τους υπευθύνους των δελτίων ειδήσεων της τηλοψίας. Ο τηλεθεατής θα πρέπει να εθιστεί σ' αυτήν σταδιακά, όπως ο νευρωσικός από τα φάρμακά του. Ο νέος μεγάλος απαθής τηλεθεατής, αφού άφησε για λίγο τον θρόνο του,
προκειμένου να ξεκουράσει την κουρασμένη από την παρακολούθηση των ποδοσφαιρικών αγώνων, έδρα του, επανήλθε αυτή την φορά δριμύτερος για απολαύσει το σκηνοθετημένο θέαμα.
Η φρίκη όμως δεν έχει εθνικότητα, δεν έχει πατρίδα, δεν έχει θρησκεία.
Τα παραμορφωμένα από τον πόνο, την απόγνωση και τον τρόμο πρόσωπα
παιδιών, γυναικών γερόντων, είτε ανήκουν στους κατοίκους του Λίβανου
είτε του Ισραήλ, μας θυμίζουν ότι ελάχιστη είναι η πρόοδος που διήνυσε η
ανθρωπότητα από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο φανατισμός για άλλη μια φορά θριάμβευσε της λογικής. Η βία υπερίσχυσε
του λόγου και τους διαλόγου. Τα όπλα αναδεικνύονται σε πρωταγωνιστή
αυτού του θεάτρου του παραλόγου, αυτής της τραγωδίας.
Κι αν οι υπεύθυνοι της νέας αυτής σφαγής, του νέου αυτού ολοκαυτώματος,
έχουν τους δικούς τους, ο καθένας, λόγους, εμείς δεν δικαιούμαστε να
μένουμε απαθείς. Δυστυχώς όμως, όπως, και πάλι, παρατηρούμε, η συμμετοχή
των νεοελλήνων σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και αποδοκιμασίας αυτού του
πολέμου είναι ασήμαντη. Προέχουν βλέπετε τα μπάνια του λαού. Η περιφορά
στις παραλίες και τα θέρετρα έχει παραλύσει κάθε διάθεση αντίθεσης,
αντίστασης, ανυπακοής στα κελεύσματα για ειρήνη.
Χορτάτος και υπέρβαρος ο νεοέλληνας περιφέρει το καλοζωισμένο σαρκίο του
φορώντας φαρδιά μαγιό στις παραλίες και τις πλαζ. Με δανεικά λεφτά
προσποιείται ότι απολαμβάνει τα αγαθά της κοινωνίας της ευημερίας και
αφήνει για το απώτερο μέλλον τόσο την εξόφληση των δόσεων όσο και την
είσπραξη των τύψεων για την απίστευτη αδιαφορία του.
Προτιμά να ενδιαφέρεται για το μέγεθος του μαγιό της νεόκοπης play mate
του πρόσφατου διαγωνισμού, παρά να επιδείξει ενδιαφέρον και στοργή για
τους κατατρεγμένους του κόσμου τούτου. Έπεσε η νεοελληνική κοινωνία σε
ομαδική χειμερία νάρκη και δύσκολα θα ξυπνήσει από αυτή. Όταν όμως αυτό
συμβεί τότε θα αντιληφθεί ότι οι σύγχρονες αλυσίδες έχουν την μορφή των
άτοκων δόσεων.

Οι άκοπες σελίδες

Μια ζωή την πέρασα χαϊδεύοντας σελίδες βιβλίων. Από τα μικρά μου χρόνια,
τα βιβλία ήταν η μόνιμη συντροφιά, ο πιστός συνοδοιπόρος σε ταξίδια
μακρινά, ο καλός φίλος με τον οποίο μοιραζόμουν την ζωή μου.
Οι πιο αγαπημένες όμως aπ' όλες τις σελίδες ήταν εκείνες που ήταν
άκοπες. Μικρά και μεγάλα βιβλία, με σελίδες άκοπες, πάντα με γοήτευαν
ιδιαίτερα. Η διαδικασία κοπής αυτών των σελίδων μου φαινόταν και μου
φαίνεται ως η αποκαθαρτήρια εκείνη διαδικασία, η οποία αποτελεί την
απαραίτητη προϋπόθεση για την μυητική διαδικασία της ανάγνωσης.
Αυτός είναι άλλωστε και ο κύριος λόγος που κάθε φορά που μου στέλνουν
ένα νέο βιβλίο με άκοπες σελίδες, το βάζω στην άκρη του γραφείου μου και
για μερικές μέρες απλά το κοιτάζω, δίχως να το αγγίζω. Ξέρω πως όταν
έρθει η στιγμή να κόψω τις σελίδες του θα αρχίσει το ταξίδι. Και θέλω,
κάθε φορά, αυτό να το κάνω, κατάλληλα προετοιμασμένος, ώστε με ευλογία
να δεχτώ τα δώρα του συγγραφέα.

Νησιώτες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Μπορεί τις ημέρες αυτές τα πρωτοσέλιδα και οι σελίδες των εφημερίδων να
αναφέρονται συνεχώς στα χάλια της ακτοπλοΐας, στην κακή σύνδεση των
νησιών με τον Πειραιά και την ζημιά που έπαθε ο τουρισμός, μην
αμφιβάλλετε όμως καθόλου ότι με τις πρώτες σταγόνες του φθινοπώρου όλα
αυτά για άλλη μια φορά θα λησμονηθούν. Βραχεία η μνήμη στον τόπο τούτο.
Τον υπεύθυνο ή τους υπεύθυνους τους γνωρίζετε. Γνωρίζετε τα
ονοματεπώνυμα τους, τις διευθύνσεις τους, τις συνήθειές τους. Γνωρίζετε
ακόμη και λεπτομέρειες από τις συμπεριφορές τους σε πολιτικές και
κοσμικές εκδηλώσεις. Επομένως, αν στις επόμενες εκλογές τους ψηφίσετε
και πάλι, δεν θα έχετε καμιά ηθική νομιμοποίηση να γκρινιάζετε και να
φωνάζετε για εγκατάλειψη κλπ.
Να θυμάστε μόνο ένα πράγμα, από εδώ και πέρα θα ισχύει η παροιμία «κάθε
πέρσι και καλύτερα».

Ρώσοι στο Βερολίνο

Ο πατέρας μου, για παράδειγμα, είχε βάλει τέσσερις φορές υποψηφιότητα
για μέλος του Κόμματος, και κάθε φορά τον έκοβαν. Δέκα ολόκληρα χρόνια
ήταν αναπληρωτής προϊστάμενος του τμήματος σχεδιασμού μιας μικρής
παραγωγικής μονάδας κι ονειρευόταν να γίνει μια μέρα προϊστάμενος.
Τριάντα πέντε ολόκληρα ρούβλια παραπάνω θα έπαιρνε τότε. Ένας
εξωκομματικός όμως προϊστάμενος του τμήματος σχεδιασμού δε θα ήταν παρά
σκέτος εφιάλτης για το διευθυντή. Εξάλλου, έτσι κι αλλιώς δε θα γινόταν
για τον απλούστατο λόγο ότι ο τμηματάρχης έπρεπε να γίνει κάθε μήνα
αναφορά για τη δουλειά του στην ολομέλεια της Περιφερειακής Επιτροπής
του Κόμματος. Πώς θα 'μπαινε εκεί μέσα χωρίς κάρτα μέλους; Ξανά και
ξανά, κάθε χρόνο κατέβαλλε ο πατέρας μου προσπάθειες να μπει στο Κόμμα.
Κατέβαζε λίτρα βότκας μαζί με τους ακτιβιστές, έριχνε ιδρώτα μέχρι
τελικής πτώσης μαζί τους στη σάουνα - όλα τζάμπα. Οι προσπάθειές του
τσακίζονταν πάνω στον ίδιο βράχο: «Σ' εκτιμούμε πολύ, Βίκτωρ, θα ' σαι
για πάντα ο κολλητός μας», έλεγαν οι ακτιβιστές. «Χαρά μας να σε βάζαμε
στο Κόμμα, το ξέρεις όμως κι εσύ ο ίδιος: Είσαι Εβραίος και μπορεί ανά
πάσα στιγμή να την κοπανήσεις για το Ισραήλ». «Μα δεν πρόκειται να το
κάνω ποτέ!» απαντούσε ο πατέρας μου. «Φυσικά και δεν θα την κοπανήσεις,
όλοι το ξέρουμε αυτό, αλλά βλέποντάς του καθαρά θεωρητικά, δεν θα ' ταν
δυνατόν; Για φαντάσου το λίγο! Δε θα 'χαμε μούτρα να βγούμε στον κόσμο
μετά».
Βλαντίμιρ Κάμινερ, Ρωσική Ντίσκο, Εκδ. Κέρδος, Αθήνα, 2006

Σύγκριση υπόρρητη ολέθριας άψης
ή
Σπουδή άτεχνη στη τέχνη το φιλιού

Τα ασύμμετρα χείλη της
φανέρωσαν τη συμμετρική σειρά των δοντιών της
και .
το κοκκινάδι από τα χείλη της
άφησε πάνω στο χαρτί
ένα σημάδι σα τραύμα ανοιχτό.

Ανάσκητά τα μάτια, παρατηρούσαν τη χθαμαλή ζωή της καθημερινότητας.
Κληρονόμος του ακληρονόμητου το φιλί - 'Ιμερος παραμόνευε στη σπαρακτική
μοναξιά.
Εύκρατη η μνήμη, αμφισβητεί την κραταιά βεβαιότητα της αρχής και του
τέλους.

Συνάντηση και αποχαιρετισμός
το φιλί,
υπεξαιρεί την πλασματική σκιά ανήλικων εποχών.

Η ωορρηξία της στιγμής, ενθρονίζει το φιλί ως απελπισία κι ελπίδα, κι η
φρενίτιδα του πόθου, δώρο κι αντίδωρο του αλλοτριοφάγου άρπαγα του
πόρου.
Ανενδοίαστο και αναιδές το φιλί, Σύμβολο και Σινιάλο της κλήρας του
χαώδους παρελθόντος και του ασελγούς μέλλοντος.
Άγριος θρύλος κι ιερός το στάγμα του φιλιού, ξορκίζει το λιθάρι της
αναθεμιάς μετέχοντας στη γιορτή της ολικής αναισχυντίας.


Κρυφός παραγωγός ονείρων,
το φιλί,
δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα δίχτυα ενός ευφρόσυνου φόβου.
Το φιλί ως παράκληση προς τον θείο Έρωτα δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο
παρά μια βαθιά πράξη βανδαλισμού.
Η ένοχη καταχνιά της σιωπής, πριν και μετά, κώδικας κρυπτικός, που
φανερώνει τη σκοτεινιά του ανείπωτου.
Χιλιάδες οι άπιαστες χρονικότητες, μα το φιλί μ' ηλεκτρική λιτότητα
ανοίγει τα σκονισμένα συρτάρια της μνήμης.


Απέραντος όγκος
το φιλί,
μιας σταλαγματιάς δευτερολέπτων.

Ομότροπη και λάμνουσα η πρέζα της επιθυμίας, βρίσκει στο φιλί το
αφιερωτικό δείπνο της πολυαίμακτης δόξας.
Τα χείλη ευφημίζουν χείλη και το φιλί καντήλα ακοίμητη δείχνει το δρόμο
για την αρχαιολογία των αισθημάτων.
Υποστασιοποιώντας το ανυπόστατο, το φιλί, μετατρέπει τα ομοτράπεζα
κορμιά σε εδραία ριζώματα στις αποθήκες του χρόνου.
Προκαταβολικά φορολογημένος από το θάνατο ο άνθρωπος γνωρίζει πολύ καλά
ότι στο φιλί κρύβεται το μυστικό της άχρονης διάρκειας. Η νύχτα είναι
πάντα μια βραχύβια ευτυχία και το φιλί η βασιλεία ενός χαμένου χρόνουΙ

Ύστερα ..
. η γραμμή του λαιμού της
ρίγησε από την ανατριχίλα
της ερωτικής επιθυμίας.
Ο ευρών αμοιφθήσεται !!!

Αθήνα 24 Φεβρουαρίου 2004
Μεταξουργείο