«Το βράδυ βγήκε το φεγγάρι, αποκριάτικο,
...το δέσαν και το πέταξαν στη θάλασσα, μαχαιρωμένο!» (Μ. Σαχτούρης)
   Όρθια πάνω σε μια γέφυρα που αρμένιζε, οι σταγόνες της έπεσαν στη
θάλασσα και σχημάτισαν ένα νησί, η γυναίκα που γέννησε το θεό της
φωτιάς, κάηκε ολόκληρη και πέθανε.
   O άνθρωπος καθόταν και θαύμαζε, δεν αποκρινόταν, ανέβηκε μόνο στη
στέγη του σπιτιού και πέταξε την προβιά του αλόγου, χτυπούσαν παλαμάκια
οι θεοί και γλένταγαν.
   Όμως κάποτε και γι' αυτόν ήρθαν τα γεράματα, βαθιά θλίψη ήρθε στην
καρδιά του κι όλο μοναχός ήθελε να μείνει στο παλάτι του, βρισκόταν
βαθιά στην κουφάλα ενός δέντρου, μέσα σ' ένα μικρό σταμνί.
   Oι γαλαζωπές σκιές σταματούσαν πότε πότε να τον κοιτάξουν, άλλες
χαμογελαστές, καθώς θυμόνταν τα νιάτα τους, κι άλλες κουνώντας τα
κεφάλια τους επικριτικά.
   Αν κάποιος ζωγράφος τολμούσε να ζωγραφίσει μια μαύρη θάλασσα κοντά σε μια πορφυρή παραλία, όλος ο κόσμος θα τον κατηγορούσε πως το έβγαλε από το μυαλό του, γιατί δε μπορούν να υπάρχουν τέτοια χρώματα.
   Γύρω καίγαν οι δάδες με φλόγες που γέμιζαν τον ουρανό θολούρα,
μερικές ανέβηκαν στις πάνω κερκίδες με κόκκινα αχτένιστα μαλλιά και
μαυρισμένους απ' τη βροχή κορμούς, γραμμές και κηλίδες στην ανατολική
πλευρά της πόλης ζωγράφιζαν έναν άνθρωπο.
   Τον ακολουθούσαν με βήμα σιγανό. Έπρεπε να ήταν γέροι και άρρωστοι,
αιχμάλωτοι, πανάθλια κοπάδια. φοβισμένοι ψίθυροι, κάγκελα που πνίγηκαν
μέσα στο χιόνι, βαλίτσες και μπόγοι στο χέρι, στέκονται στον αέρα σαν
σύννεφα.
   Στάθηκε να πάρει ανάσα, άδειασε το ποτήρι με το νερό που καθόταν πάνω
στην έδρα, άφησε το αδύνατο φως να τρεμοπαίξει πάνω του.
   O σκύλος που είχε σταματήσει όταν ανέβηκε στο δασάκι, άρχισε πάλι να
γαυγίζει τα γυμνά κλαριά των δέντρων, τα μαύρα ρούχα των καλογέρων
ανακατεύτηκαν με τα χρωματιστά άμφια των παπάδων, τα παράξενα οράματα
έρχονται πάντα από το μέλλον και ποτέ από το παρελθόν.
   Φορεσιές χωρίς ραφές, τα χέρια στολίζουν το αθάνατο σώμα του πατέρα,
το μωρό θηλάζει το ζώο μέσα από την ανοιγμένη φλούδα του φεγγαριού και
στην πλάτη του νάνου άρχισε να χορεύει ένας θεός, στους ώμους είχε σάλι
και στο λαιμό το φίδι.
   Oι πλαστικές πολυθρόνες κάτω από το σπίτι του ήταν υγρές, ένα πράσινο
λάστιχο έπλενε το πεζοδρόμιο, τοποθέτησε το αγγείο με το ολόχρυσο
στεφάνι του μύρτιλου στην έξοδο, μετανάστευσε στη Δύση, άγγιξε σχεδόν το
αντικρινό σπίτι, παντού είχαν στήσει κρεμάλες κι όπου έλειπαν οι
κρεμάλες υπήρχαν τα πλατάνια, σουρούπωσε και οι γαλάζιες σκιές τύλιξαν
το στενό δρόμο.
   Είδε τη σημαία του σιδερά, όλα τα μαγικά φυλαχτά είναι πια αφημένα
στα χέρια του, έπεσε στο νερό και βάλθηκε να κολυμπάει δίχως σταματημό,
το δέρμα του απάλυνε κι έγινε μαλακό σα βελούδο, έτρεξε πίσω από τα'
άσπρα πουλιά, για να σωθεί και να τα σώσει.
   Πλανιέται δίχως σκοπό. Η μόνη του χαρά ήταν να κατεβαίνει στη γη και
να λούζεται σ' ένα ποταμάκι που λιγοστοί άνθρωποι το ήξεραν, πατώντας
στα φύλλα σκυφτός, η υφάντρα δουλεύει ακόμα στο ξεροπήγαδο, πίσω της
αφήνει μοναχά ένα μαύρο δερμάτινο παντελόνι, τελείωσε με τούτες τις
παραγγελίες, νύχτα τον χώρισαν μέσα στο δάσος από σπασμένα μπουκάλια που
κόβουν λαιμούς.
   Το φτερωτό βέλος που ήταν φτιαγμένο από φωτιά και ήλιο κρύφτηκε στη
φωλιά του, αστραπές έσκισαν τον ουρανό και οι θεοί από ψηλά φώναξαν:
   -Φτάνει!
   -Αρκεί!
   -Δος μας τα χέρια σου!

ΧΡΗΣΤOΣ ΔΗΜΗΤΡOΥΛΑΣ