Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στα μπλουζ, η φυσαρμόνικα, εμφανίζεται από σπάνια έως καθόλου στις ηχογραφήσεις της τζαζ. Oι εξαιρέσεις του παλαίμαχου Toots Thielemans, του Hendrik Meurkens και του Howard Levy έρχονται να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. O PT Gazell και ο Bill Barrett, καθένας με εντελώς διαφορετικό τρόπο και μέσα, φέρνουν στο προσκήνιο το μικροσκοπικό αυτό όργανο.

PT Gazell & The Side Effects: "Swingin' EasyΙ Hittin' Hard" (MissMax)
   Ένας λευκός μουσικός που ζει στο Τενεσί είναι αναμενόμενο να παίζει κάντρι και μπλούγκρας. Αυτό έκανε και ο PT Gazell στον πρώτο του δίσκο
που κυκλοφόρησε πριν από αρκετά χρόνια. Η καινούρια του όμως δουλειά είναι αφιερωμένη στο σουίνγκ και περιλαμβάνει μια συλλογή από διασκευές σε γνωστά και λιγότερο γνωστά στάνταρντς. Oι Side Effects πλαισιώνουν με
τα όργανα που θα περίμενε κανείς τη φυσαρμόνικα: με κιθάρα, μπάσο και τύμπανα. Το κουαρτέτο αυτό σε τέσσερα κομμάτια ενισχύεται από το βιμπράφωνο του Kirby Shelstad, που έρχεται να προσθέσει ένα διαφορετικό
τόνο με τον ασυνήθιστο όσο και πετυχημένο ταίριασμα αυτού του οργάνου με το μικροσκοπικό πνευστό. O γλυκός, αισιόδοξος και ζεστός ήχος του Gazell και η στρέιτ τζαζ κατεύθυνση του άλμπουμ φέρνουν τον ήχο κοντά - σε ποιον άλλο - τον Toots Thielemans. Αντίθετα όμως με το βέλγο βιρτουόζο, εκείνος παίζει όχι χρωματική αλλά διατονική φυσαρμόνικα, κάτι που είναι μάλλον σπάνιο για τις απαιτήσεις κομματιών με σύνθετη αρμονική δομή και που δίχως άλλο προδίδει την ερμηνευτική δεξιοτεχνία του Gazell. Το χάρισμα αυτό τον αναδεικνύει σε ένα σύγχρονο μάστερ της φυσαρμόνικας,
δίνει νέο ενδιαφέρον σε χιλιοπαιγμένα κομμάτια ("Just You, Just Me", "What Is There to Say", "September Song") και μας ωθεί να γνωρίσουμε καλύτερα κάποια άλλα που τα συναντάμε πιο αραιά στο τζαζ ρεπερτόριο ("The Thumb", "Panhandle Rag", No, Not Much").
www.ptgazell.com

Gutpuppet: "Gutpuppet II" (Woetone)
   Το ντούο κιθάρα - φυσαρμόνικα οδηγεί συνήθως στα μπλουζ. Όχι όμως όταν οι χορδές είναι στα δάκτυλα του Scot Ray που είναι γνωστότερος ως τρομπονίστας της τζαζ και η φυσαρμόνικα στα χείλη του Bill Barrett που
έχει στο ενεργητικό του συνεργασίες τόσο ετερόκλιτες μεταξύ τους όσο αυτές με τον σαξοφωνίστα της φρη τζαζ Vinny Golia από τη μια πλευρά και με τη φιλαρμονική του Λος Άντζελες από την άλλη. Έτσι η συνεύρεση των δύο πολυτάλαντων μουσικών υπό το όνομα Gutpuppet δεν θα μπορούσε παρά να έχει τεράστια πολυχρωμία. O ήχος των Gutpuppet στηρίζεται βέβαια στην αμερικάνικη παράδοση: τα μπλουζ, το μπλούγκρας, τη φολκ. Διασχίζει όμως
τεράστιες αποστάσεις προς την ανατολή και το νότο, για να φτάσει στην Ινδία, τα Βαλκάνια ("Down in Greece", "Terkisher vale ve-yove"), την Αφρική. Από το Μέμφις ως το Παντζάμπ, όπως γράφει στο εξώφυλλο του CD.
Εκείνο όμως που κυρίως κάνει το άλμπουμ να ξεχωρίζει είναι η αυτοσχεδιαστική δεινότητα και το ελεύθερο πνεύμα των δύο μουσικών. O Barrett με τη χρωματική του φυσαρμόνικα ακούγεται σαν τον Toots Thielemans που εγκατέλειψε την Ευρώπη για ένα τρελό ταξίδι από την ανατολή ως την αμερικάνικη ύπαιθρο και ο Ray με την ντόμπρο σλάιντ κιθάρα του μοιάζει να αναζητεί τις ρίζες του με τρόπο ανάλογο με αυτό
που ακολούθησε ο Bill Frisell από το "Nashville" και μετά, αλλά με πολύ πιο βρώμικη διάθεση. Μια ευφάνταστη, περιπετειώδης, παγκόσμια μουσική παρέκκλιση με γνώμονα την κατάργηση των ορίων και των συνόρων.
www.billbarrett.net

BAΓΓEΛHΣ APAΓIANNHΣ
vagarag@syr.forthnet.gr