Η τηλεοπτική ωχρά σπειροχαίτη

   Εικόνα σου είμαι τηλεόραση και σου μοιάζω. Το συμπέρασμα αυτό,
αβίαστα, εξάγεται από την παρακολούθηση των προγραμμάτων της εθνικής μας τηλοψίας. Βλέποντας τις προάλλες την εκδήλωση βράβευσης των τηλεοπτικών «αστέρων» της χρονιάς που πέρασε πλήξαμε αφόρητα από τους ακισμούς και τις χαρτιωμενιές των ανθρώπων που κάθε βράδυ εισβάλλουν στο καθιστικό άθε ελληνικής οικογένειας. Μεγάλα λόγια, βαρύγδουπες κουβέντες, αφροφροσύνες και εγκώμια του ενός προς τον άλλον ήταν μερικά μόνο από τα στοιχεία της λαμπερής βραδιά που οργάνωσε ένθετο τηλεοπτικό περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδας στο Μέγαρο της Μουσικής.
   Συμπτωματικά, το τηλεοπτικό περιοδικό ανήκει σε έναν από τους
ιδιοκτήτες μεγάλου καναλιού, το δε μέγαρο στον έτερο συνεταίρο του.
Παρόντες όλοι οι άνθρωποι της τηλεοπτικής βιομηχανίας της χώρας,
ηθοποιοί, τηλεπαρουσιαστές, τεχνικοί, δημοσιοσχετίστες, ημίγυμνα
κοράσια, αμφισεξουαλικοί παράγοντες και, φυσικά, πολιτικοί από όλο το
φάσμα των εν Ελλάδι κομμάτων. Παρόν και ο υπουργός επί του πολιτισμού, ο
οποίος μάλιστα σε δεκάρικο λόγο υπερασπίστηκε τον πολιτισμό της χώρας,
έτσι όπως αυτός προάγεται μέσα από την μικρή οθόνη.
   Ας αναλογιστούμε τώρα ποιος είναι αυτός ο πολιτισμός. Προφανώς είναι
τα «γαλατάδικα» ή άλλως πρωινές εκπομπές με τα κάθε λογής σούργελα που
παρελαύνουν κατ' εντολή των πατρώνων τους στις δισκογραφικές εταιρείες ή
στις εταιρείες παραγωγής τηλεοπτικών προγραμμάτων. Είναι οι μεσημβρινές
εκπομπές «κοινωνικού σχολιασμού» όπου σκυλεύεται η προσωπικότητα και ο
ιδιωτικός βίος ανυπεράσπιστων ανθρώπων στο βωμό των μετρήσεων μιας
διαβλητής εταιρείας όπως η AGB. Είναι τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, η
χαβούζα της δημοσιογραφικής ευτέλειας, των κραυγών, της έμμισθης
προπαγάνδας και διαπλεκόμενων σχολίων της τρέχουσας επικαιρότητας.
   Απόντες ήταν, πρώτα και κύρια ο πολιτισμός εν γένει. Απών το θέατρο
και οι συνεπείς διάκονοί τους. Απούσα η μουσική και οι υπηρέτες της
μούσας. Απούσα η ποίηση και οι γνωστοί «λαπάδες» ενός πρώην υπουργού
πολιτισμού, η τύχη του οποίου έκτοτε αγνοείται. Απών ο κινηματογράφος.
Απούσα η λογοτεχνία και το βιβλίο.
   Δεν είναι να μας παραξενεύουν όμως αυτά τα πράγματα. Κάθε λαός έχει
την τηλεόραση που του αξίζει για να παραφράσουμε τον Χέγγελ. Αυτή την
τηλεόραση αξίζει και ο ελληνικός λαός, ο οποίος δε διστάσει να
εκπορνεύσει τα παιδιά του προκειμένου να τύχει του οικογενειακού
15λεπτου δημοσιότητας. Αυτή την τηλεόραση αξίζουν όλοι εκείνοι που κάθε
μέρα με τον δείκτη τους πατούν το κουμπάκι για τα εισβάλει η διανοητική
ωχρά σπειροχαίτη στο σπίτι τους.

Μια ακριβή ερωμένη

   Βιώνοντας την χθαμαλή καθημερινότητα της μεγαλούπολης ευγνωμονώ
εκείνον ή εκείνους που επινόησαν τις θερινές διακοπές για τις μυριάδες
των εργαζόμενων, οι οποίοι με ανακούφιση εγκαταλείπουν το κλεινόν άστυ
για μερικές στιγμές ξεγνοιασιάς σε κάποια παραλία.
   Άθελά τους δημιουργούν έναν ενδιαφέροντα κενό ζωτικό χώρο για όλους
εμάς που μακριά από τις επιταγές ενός life style και μιας καθεστηκυίας
αντίληψης περί ελεύθερου χρόνου προτιμούμε τους άδειους δρόμους της
πρωτεύουσας το καλοκαίρι. Μερικές από τις πλέον ενδιαφέρουσες εικόνες
αλλά και στιγμές τις έχω ζήσει καλοκαίρι στην άδεια πόλη. Ανακάλυψα
διάφορες γωνιές της, μύρισα μυρωδιές που τις είχα για χρόνια
λησμονημένες και συνάντησα ανθρώπους ενδιαφέροντες. Για άλλο ένα
καλοκαίρι η Αθήνα φαντάζει σα μια πολύτιμη ερωμένη που περιμένει να την
ανακαλύψεις.

O μήνας που τρέφει τους 11

Μια και ο καιρός, μια η αύξηση των ναύλων, καθήλωσαν και πάλι τις
προσδοκίες των εργαζόμενων και των επιχειρηματιών του τουρισμού σε
επίπεδα κάτω του μηδενός. Παρά την καλοκαιρινή θερμοκρασία, οι ελπίδες
για ανάκαμψη του τουριστικού ρεύματος, εσωτερικού και διεθνούς,
βρίσκονται σε πολικά επίπεδα. Όλοι αναρωτιούνται τις πταίει μα κανείς
δεν αναλογίζεται την δική του μικρή συμμετοχή στην αποστροφή που
δημιουργήθηκε σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού προς τον εσωτερικό
τουρισμό, λόγω των υπερβολικών χρεώσεων και τις χαμηλού επιπέδου
υπηρεσίες.
   Όσο κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη, ο τουρισμός στην χώρα μας θα
συρρικνώνεται επικίνδυνα, θέτοντας υπό αμφισβήτηση ένα κοινωνικό
μοντέλο, το οποίο επί δεκαετίες έθρεψε μεγάλο μέρος του πληθυσμού και το
διαπαιδαγώγησε με την αρχή της ήσσονος προσπάθειας.

Περί Έζρα Πάουντ: Ι
Κατά Ιωάννην, Ζ' 7.

Τώρα λοιπόν ας μιλήσουμε για κάτι άλλο. Αυτή είναι μια ελεύθερη χώρα
λόγω υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Αυτή είναι μια ελεύθερη χώρα γιατί
κανένας δεν έχει να φάει. Αυτή είναι μια ελεύθερη χώρα γιατί καμιά άλλη
χώρα δεν ήταν, είναι, ή θα είναι ποτέ ελεύθερη. Τώρα λοιπόν το γνωρίζετε
και η γνώση είναι δύναμη.
   Ένα ενδιαφέρον γεγονός αν το καλοσκεφτείς είναι πως απλοί άνθρωποι
προτιμούν πολύπλοκα πράγματα. Αυτό όμως που αποτελεί φοβερή σύμπτωση
είναι πώς μέτριοι άνθρωποι προτιμούν πρώτης τάξεως πράγματα. Η εξήγηση
δεν μπορεί να είναι ότι τα πολύπλοκα πράγματα είναι απλά. Αλλά ότι οι
μέτριοι άνθρωποι είναι πρώτης τάξεως.
   Τώρα λοιπόν ας ρίξουμε στάχτη ο ένας στα μάτια του άλλου κι ας πάμε
στο διάολο.

Κατά Ιωάννην, ζ' 7.

E.E.Cummings, 33X33X33 ποιήματα Π δοκίμια Π θραύσματα. Εκδ. «Νεφέλη»,
Αθήνα, 2004

Απώλειας Αντίλυτρον

Η ατάσθαλη ατμόσφαιρα
της κορωμένης αφροδισιακής έξαψης
ως γκροτέσκο
ισοδυναμούσε
με πρόταση για έναν άλλο κόσμο

Το τραγούδι του βλέμματος
απόμερης ψυχής,
στην ακρώρεια
της φυγόκοσμης διάθεσης,
έκανε την όραση
να ζηλεύει την αφή

Έκδοτος από τον συμφυρμό του πλήθους
ο ζητιάνος άρχοντας,
ο αγγελικός ευεργέτης του ταπεινού,
αναζητούσε
την αγιότητα της αμαρτίας
στη σκοτεινή καταγωγή των πραγμάτων

Χαροκόπος
ο χαρισματικός αμαρτωλός
έβλεπε τα φίδια να γυρίζουν στις τρύπες τους

Αυτάρκης θεωρός
απαρνήθηκε με ρακένδυτη περηφάνια
τις φτηνές επιχορηγήσεις
σε ελπίδες και συμβιβασμούς

Μέχρι την οριστική πτώση,
σα παλιάτσος μιας αλήθειας
με το στίγμα του φυγά και του καμένου,
έπρεπε με αλήτικο προφητισμό
να βρει την απάντηση
στον πανάρχαιο πόνο

Ποιος είναι ο ρόλος του υπεράριθμου
στη ζωή, τον έρωτα, το φόβο
και
τον θάνατο;

Η απώλεια ως το βαθύτερο νόημα του υπάρχειν
δεν οδηγεί πουθενά αλλού
παρά στα ανελέητα ταμεία του θανάτου

Πώς να περιγράψεις το βίο
με μια και μοναδική φράση
αφού
η ζωή είναι σπουδή σιωπής
κι η ύπαρξη φυγή;

Πώς να φυλακίσεις τον έρωτα
στον ατείχιστο ναό
της αργίας του είναι;

Πώς να αντιμετωπίσεις τον φόβο
με την ασωτία
που ακολουθεί αποφασιστικά
την ατραπό του θανάτου
μικρού τε και μεγάλου;

O δε θάνατος
Oυδέν προς ημάς

Αθήνα 1 Αυγούστου 2001
Μεταξουργείο