H απίθανη γελοιότητα αυτού που η κ. Μπακογιάνη χαρακτηρίζει στις
συνεντεύξεις της «εθνική στρατηγική» είναι πλέον κατάδηλη. Το δείχνουν
οι δημοσκοπήσεις. Το επισημαίνουν και οι σοβαρότεροι σχολιαστές και του
κυβερνητικού Τύπου. Aν, όμως, υπάρχει και γελοιωδέστερο του γελοίου,
αυτό είναι το αξιοθρήνητο θέατρο της «πρωτοβουλίας» του Γιωργάκη, με τη
φούσκα της ασυναρτησίας που περιφέρει ως «νέα στρατηγική» - με μείωση
των εξοπλισμών υπέρ της παιδείας... Και είναι γελοία όλα αυτά -μαζί με τις
συγγενείς πομφόλυγες του Συνασπισμού- επειδή αποτελούν φραστικό
προκάλυμμα φόβου και αμηχανίας: Σαθρές κατασκευές που στηρίζονται σε
μιαν ανύπαρκτη προϋπόθεση: Την ύπαρξη διαθέσιμου και συναινούντος
συνομιλητή. Θέλουν όλοι αυτοί να χορέψουν ταγκό, αλλά ο διεκδικούμενος
καβαλιέρος αξιώνει να του χορεύουν στριπτίζ. Και να του αφήνουν τα
ρούχα...

Περιδεείς
   Γιατί είναι γελοία η «εθνική στρατηγική», που εχάραξαν οι κύριοι
Ροζάκης, Σημίτης, Γιωργάκης και Σία και στην οποία σύρθηκε και η
κυβέρνηση Καραμανλή; Επειδή πόνταρε όλη την εθνική μας περιουσία
(εδαφική ακεραιότητα, κυριαρχικά δικαιώματα, αξιοπρέπεια, διεθνή
σεβασμό) στο σκάρτο χαρτί της τουρκικής εισδοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Περιδεείς ενώπιον του τουρκικού τραμπουκισμού αλλά και του «πολιτικού
κόστους» (εσωτερικού και «συμμαχικού») μιας ειλικρινούς εξήγησης με το
λαό, οι κομματικές ηγεσίες άρπαξαν ως σανίδα σωτηρίας, ως μαγικό φίλτρο
κατά της τουρκικής αρπακτικότητας, τη ξενόφερτη φόρμουλα «εξευρωπαϊσμού
της Τουρκίας», της δήθεν προσαρμογής της στα δυτικο-ευρωπαϊκά θέσμια και
κανόνες συμπεριφοράς...
   Στο βάθος, ανείπωτη, κρυβόταν η σκέψη ότι με την ελληνο-τουρκική
ενοποίηση, στα πλαίσια της Ε.Ε., τα αίτια των ελληνοτουρκικών διαφορών
θα εξαφανίζονταν... Υφαλοκρηπίδα, χωρικά ύδατα, νησιά, Αιγαίο, Θράκη,
Κύπρος, Τουρκία, Ελλάδα: μια ενιαία αγορά - οδοστρωτήρας ιστορίας,
παραδόσεων, εθνικών χαρακτηριστικών, με δεύτερη επίσημη γλώσσα την
αγγλική και με τον φανταχτερό μανδύα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό είναι
το κρυφό όραμα των πάσης κομματικής σημαίας «εκσυγχρονιστών» σταυροφόρων
της παγκοσμιοποίησης...
   Καβάλα σ' αυτόν τον Πήγασο ο κ. Σημίτης κατέβαζε τη σημαία από τα
Ίμια, στη Μαδρίτη παραχωρούσε στη Τουρκία «ζωτικά συμφέροντα στο
Αιγαίο», της αναγνώριζε στο Ελσίνκι «συνοριακές διαφορές και άλλα συναφή
θέματα», διαπραγματευόταν μυστικά για χωρικά ύδατα - ακορντεόν και
συνεργούσε στην μπ-Ανανοποίηση της Κύπρου. Τι σημασία; Όλα αυτά θα
ξεπερνιούνταν με την ελληνο-τουρκική ενοποίηση στην Ευρώπη,
(μεταχουντική εκδοχή του σχεδίου Κιτσίκη για Ελληνο-τουρκική
ομοσπονδία)... Ωραίο όσο κι' αν φαντάζει το όραμα αυτό στα μάτια μιας
κοσμοπολίτικης ελίτ -των μπίζινες, της πολιτικής τάξης και της
μετανεωτερικής «διανόησης»- η ενσάρκωσή του προϋποθέτει ότι συμπίπτει με
τα οράματα και της άλλης πλευράς. Ότι, δηλαδή, η Τουρκία έχει πάψει να
οιστρηλατείται από το νέο-οθωμανικό όραμα, ότι εγκαταλείπει τη
στοχοθέτηση του Oζάλ για επάνοδο των νεο-Oθωμανών στη Βιέννη με την
εισδοχή τους στην Ευρώπη, ότι παραιτείται από τις φιλοδοξίες
περιφερειακής υπερδύναμης, ελέγχουσας και τον στρατηγικό άξονα Βοσπόρου
- Αιγαίου. Αλλά τα γεγονότα δεν έπαυσαν να αποδεικνύουν -καθημερινά- το
αντίθετο...

Παραβιάσεις
   Παραβιάσεις, προκλήσεις, ταπεινώσεις, ραπίσματα καταρρακώνουν, σε
καθημερινή περίπου βάση, το θεωρητικό υπόβαθρο της «εθνικής
στρατηγικής», αλλά η περιδεής και ετερόφωτη ηγετική τάξη, επιμένει να
περιφέρεται με τα ράκη, ενώπιον μιας μειδιώσας Ευρώπης. Μπορεί οι
Τούρκοι να ζητούν αποζημίωση για το φονικό F 16, να αλωνίζουν επισήμως
στη Θράκη ως απροσχημάτιστοι αγκιτάτορες «εθνικής μειονότητας», να
οργιάζουν στoν ελληνικό χώρο του Αιγαίου και να ταπεινώνουν κάθε τόσο
τον Πατριάρχη. Μπορεί ο επιστήθιος Γκιούλ να διακηρύσσει ότι στρατός και
κυβέρνηση καταστρώνουν μαζί τη στρατηγική στο Κυπριακό και στην
ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας (διαψεύδοντας τα ελλαδικά εφευρήματα) και
να αποσπά στη διάσκεψη των ισλαμικών χωρών πρόσκληση του
«τουρκοκυπριακού κράτους». Αλλά η αγωνία των εδώ ιθυνόντων είναι μήπως
υποσκάψει την εκλογική βάση του Ερντογκάν η απείθεια του Κυπρίου
Προέδρου (ο οποίος υποδεικνύεται εκ του πλαγίου στα οικόσιτα μπουλντόκ
των ΜΜΕ σαν υπονομευτής του εθνικού συμφέροντος)... Κάθε νέο τουρκικό
λάκτισμα ακολουθείται από την στερεότυπη «αυστηρή προειδοποίηση» (στους
τίτλους της «ενημέρωσης») για... τις επιπτώσεις στον «ευρωπαϊκό
προσανατολισμό» της Τουρκίας - τη σταθερή υποστήριξη στον οποίο
επαναλαμβάνει εκ παραλλήλου η υπουργός των Εξωτερικών...  Πλήρης σύγχυση
φρενών...

Eιδική σχέση
   O τραγέλαφος συμπληρώνεται με την μεταστροφή των Ευρωπαίων και την
ανάπτυξη μιας δυναμικής εναντίον της τουρκικής ένταξης και υπέρ μιας
«ειδικής σχέσης» οικονομικού βασικά χαρακτήρα. Έντρομη η ελλαδική
ηγετική τάξη βλέπει τώρα να βάλλεται το γυάλινο οικοδόμημα της «εθνικής
στρατηγικής» και από την άλλη πλευρά του, την ευρωπαϊκή. Η μεσσιανική
φαντασίωση ενός ελληνοτουρκικού εναγκαλισμού στη κοινή ευρωπαϊκή εστία
αποκαλύπτεται, ολοένα σαφέστερα, ως φρεναπάτη. O πανικός οδηγεί σε
σπασμωδικές κινήσεις για την αποτροπή της διάλυσης του ονείρου... Κινήσεις
όπως οι διαχύσεις του Φενέρ Μπαχτσέ και του Βοσπόρου με τον Γκιούλ (που
θα συνεχισθούν στην Αθήνα), προορισμένες να δώσουν στην Άγκυρα
πιστοποιητικό αγαθής γειτονίας, δεκαπέντε μέρες μετά τον φόνο του
σμηναγού Ηλιάκη και ενώ μάχεται στο Λουξεμβούργο η Κύπρος για τη
συμμόρφωση της Τουρκίας στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της. Κινήσεις στις
οποίες πρέπει να ενταχθεί και η τρέχουσα διπλωματική δραστηριότητα ανά
τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες... Όπου το θύμα του τουρκικού τραμπουκισμού
προφανώς εκλιπαρεί να μη εγείρονται εμπόδια στον ευρωπαϊκό δρόμο της
Τουρκίας και να αποφεύγονται ενέργειες και δηλώσεις που εξασθενίζουν τον
«ευρωπαϊστή» Ερντογκάν έναντι του αντιευρωπαϊκού «βαθέως κράτους»...
   Κατά το «σύνδρομο της Στοκχόλμης», όπου το θύμα απαγωγής ταυτίζεται
με τον απαγωγέα, η Ελλάδα -υπό τη σημερινή ετερόκλητη αλλά ομοειδή
ηγεσία της- ανίκανη να αποδεσμευθεί από την ψυχεδελική φαντασίωση που
προήγαγε σε «εθνική στρατηγική», έχει αυτοπεριαχθεί σε μιαν απίθανη
κατάσταση ομηρείας όπου, θύμα προπηλακισμών και ληστείας κάτ'
εξακολούθησιν, υποχρεούται να εκλιπαρεί για την εκπλήρωση των ευρωπαϊκών
φιλοδοξιών του θύτη... Βάθος απύθμενο αυτοχειριακής γελοιότητας...