Η ψυχοπαθολογία της σύγχρονης Ελλάδας

 Το ότι αυτή η χώρα έχει εγγενές χαρακτηριστικό την διχασμένη της
ψυχοπαθολογία το υποπτευόμασταν πολλοί εδώ και χρόνια, από την στιγμή που αφαιρέσαμε τους παραμορφωτικούς φακούς μιας μεθόδου ιστορικής ανάλυσης βασισμένης σε ιδεολογήματα, προκαταλήψεις και πιστοποιητικά αριστεροσύνης.
   Αμφιταλαντευόμενη ανάμεσα στον Ροΐδη και τον Παπαδιαμάντη δεν μπόρεσε τελικά να καταλήξει στο τι θέλει. Έτσι βρέθηκε απροετοίμαστη να βολοδέρνει ανάμεσα σε μεγάλες (αλλοδαπές) δυνάμεις, τον ασκητισμό και την ευμάρεια, το «ανήκωμεν εις την Δύσην» και την καθ' ημάς Ανατολή.
   Η σχιζοφρένεια που διακρίνει την ελληνική κοινωνία γίνεται ολοένα και πιο προφανής αν διαβάσουμε προσεκτικά τα ευρήματα διάφορων ερευνών που κατά καιρούς δημοσιεύονται. Από την μια πλευρά, ο νεοέλληνας εμπιστεύεται τις δυνάμεις της Τάξεως αλλά μόνο για να περιορίζει τον
άλλον και να αφήνει τον ίδιο στην ανομία του, και από την άλλη, αφού
περνάει άπειρες ώρες στην κατανάλωση φραπόγαλου και κατατάσσεται έσχατος
στο διάβασμα, τον κινηματογράφο και τις κοινωνικές δαπάνες, απαιτεί
καλύτερες δουλειές, υψηλότερες αμοιβές και εξομοίωση με τους προηγμένους
λαούς της Εσπερίας.
   Η χώρα αυτή διακρίνεται για τον πρωταθλητισμό της στο θεριακλίδικο
κάπνισμα, την παρακολούθηση άθλιων τηλεοπτικών προγραμμάτων αλλά και
τους μακροχρόνια άνεργους. Είναι τελευταία όσον αφορά στις δαπάνες για
την Παιδεία, την Υγεία και τον Πολιτισμό, πρώτη, όμως,  στην διασκέδαση,
και πρωταθλήτρια στις ώρες εργασίας, αφού μόνο έτσι πλέον μπορεί κανείς
να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του από την βαριάς μορφής κατανάλωση
στην οποία έχει περιπέσει τα τελευταία χρόνια.
   Πολλοί ισχυρίζονται ότι η χώρα και ο πληθυσμός της άλλαξε δραματικά
τις δυο Π τρεις τελευταίες δεκαετίας. Πρόκειται για ένα σύγχρονο μύθο, ο
οποίος καλείται να δικαιολογήσει αλλά και να δώσει άφεση αμαρτιών στην
λανθασμένη εκτίμηση που κάναμε μέχρι τώρα. Όχι, η χώρα δεν άλλαξε.
Τέτοια ήταν πάντα. Απλά εμείς δεν το βλέπαμε επειδή φορούσαμε τους
παραμορφωτικούς φακούς των ιδεολογημάτων, οι οποίοι δεν μας επέτρεπαν να
δούμε καθαρά.
   Τα room to let δεν εμφανίστηκαν με την μέθοδο της παρθενογέννησης,
αλλά βρήκαν γόνιμο έδαφος στην προϊστορία με τα «καπάκια», την εναλλαγή
των αγάδων που υπηρετούσαν οι πρόγονοί μας, τα πρώτα κόμματα του νέου
κράτους που πήραν το όνομά τους από τις μεγάλες δυνάμεις κλπ.
   Ας μην εκπλησσόμαστε τώρα λοιπόν και κάνουμε τις «απατημένες
κορασίδες». Όλα αυτά προϋπήρχαν. Απλά με την τεχνιτή ανακατανομή του
εισοδήματος που συνέβη βρήκαν την ευκαιρία να βγουν δυναμικά στο
προσκήνιο και να γίνουν αντιληπτά ακόμη και από τους εθελοτυφλούντες. Τα
υπόλοιπα είναι απλά φληναφήματα και δικαιολογίες.

Παρόλα αυτά, αγαπώ το βιβλίο

    Oκτώ χιλιάδες είναι περίπου οι τίτλοι των βιβλίων που εκδόθηκαν το
2005 στην χώρα μας. Ένα μεγάλο μέρος εξ αυτών, ίσως το μεγαλύτερο, είναι
τίτλοι λογοτεχνικοί. Ανάμεσα σε αυτούς, φυσικά, είναι και τα λεγόμενο
ευπώλητα βιβλία, δηλαδή τα γνωστά σε όλους μας best seller.
   Παρόλο που εξακολουθώ να διαβάζω αρκετά βιβλία κάθε μήνα, εν τούτοις,
αδυνατώ πλέον να παρακολουθήσω ακόμη και τους αγαπημένους μου
συγγραφείς. Με ρυθμό πολυβόλου οι μισοί νεοέλληνες γράφουν, ενώ οι
υπόλοιποι μισοί ΔΕΝ διαβάζουν.
   Παράξενη και ακατανόητη η πατρίδα μου και οι κάτοικοί της.
   Βιβλία θα συνεχίσω να διαβάζω γιατί ήταν και εξακολουθεί και
παραμένει ο καλύτερος τρόπος να διαθέσω τον χρόνο μου. Μόνο που τώρα πια
ξέρω ότι δεν θα προλάβω να διαβάσω ποτέ όλα τα βιβλία που θα ήθελα.

Προγονόπληκτος ανθύπατος

  Λάτρης των αρχαίων Ελλήνων αλλά και Λατίνων συγγραφέων ο νέος, επί
της Δημοσίας Τάξεως, υπουργός προσπαθεί να δικαιολογήσει στο πανελλήνιο
ενώπιον των τηλεοπτικών καμερών ότι οι υφιστάμενοι του αντέδρασαν
φυσιολογικά σπάζοντας, κυριολεκτικά, στο ξύλο, τους φοιτητές στο κέντρο
της Αθήνας.
   Και μπορεί, όσο ο κυρ Π Πολύδωρας να ήταν συμπαθής και γραφικός ως
απλός βουλευτής με τις ρητορητικές του εξάρσεις και τις προγονολατρικές
του γλωσσικές παρεκτροπές, εν τούτοις όμως, ως υπουργός Π διοικητής των
«σωμάτων ασφαλείας» απλά είναι επικίνδυνος. Επικίνδυνος γιατί από την
πρώτη ημέρα της θητείας του στον υπουργικό θώκο, υποσχέθηκε «νόμο και
τάξη» ξυπνώντας μέσα μας αναμνήσεις από άλλους αρχαιολάτρες και
προγονόπληκτους, τους οποίους οριστικώς και αμετακλήτως καταδίκασε όχι
μόνο το δικαστήριο, αλλά και η ιστορία.

O μονόλογος του ποντικιού

   O χρόνος κάτω από τη γη χάνεται. Πότε είναι μέρα και πότε νύχτα; Το
φως του λυχναριού πόσα ψέματα λέει; Ποιος το γέμισε λάδι; Ποιος άλλαξε
το φιτίλι; Γιατί είναι ακίνητο; Ποια είναι αυτή η σκιά που πάει κι
έρχεται; Μέρα είναι ή νύχτα; Μα ξαναρώτησα, νομίζω. Πόσες φορές θα
ρωτήσω ακόμα αν είναι μέρα ή νύχτα; Και ποιον να ρωτήσω; O Ισάαφ στον
διπλανό πάγκο κοιμάται και η σκιά που πάει κι έρχεται δεν συμμετέχει
στις σκέψεις μου.
   Ποια είναι η σκιά; Έχει άραγε όνομα; Γιατί μεγάλωσε τόσο πολύ; Τι
βρίσκεται μπροστά στη φλόγα του λυχναριού; Ατός ο ποντικός γιατί πίνει
το λάδι; Όχι, δεν πρέπει να τελειώσει το λάδι. Δεν πρέπει να χάσω τις
ψευδαισθήσεις μου. Η νύχτα δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει κι εγώ χρειάζομαι
λίγο φως για να ελπίζω. Αλλά και ο ποντικός, θα φύγει αν τον διώξω; Δεν
θα ξανάρθει; Κι αν είναι η μοίρα του αυτή; Πόσο θα μείνω ξάγρυπνος να
παραφυλάω μήπως έρθει; Κι αν είναι η μοίρα μου αυτή; Τι παιχνίδι παίζει
ο θεός μαζί μου;

Βλάσσης Τρεχλής, Ταξίδι στη λευκή θάλασσα, Εκδ. Αρμός, 2006

Post mortem

Ερμητικά κλεισμένος στην αξιοπρέπεια της μοναξιάς,
στο απύθμενο βάραθρο της ύπαρξης,
αναζητούσα το ρηματικό περιεχόμενο
στο αίνιγμα του σπαραγμού και της μετάνοιας.

O κάματος των αλλεπάλληλων διαψεύσεων,
στη γραφειοκρατικά ταξινομημένη πλήξη,
αποκαρτέρησε τη μεταφυσική ανιδιοτέλεια,
στην αμνησία των περιστάσεων.

Τα παλιά χαρτόκουτα της μνήμης,
εγκατασπαρμένα στην ερεβώδη στήλη με τίτλο «Λήθη»,
λαξουργούσαν την απρόσκοπτη ροή των πραγμάτων
προς το ζόφο της πίκρας.

Η αχώρητη χώρα, ενεκλάλητα αδυσώπητη
φανέρωσε, μέσα από το παιχνίδι των αντικατοπτρισμών,
ένα δραματικό και περήφανο παρανάλωμα
με σπαραγμένα οράματα και υπόγεια καφενεία.

Ανοχύρωτος ο τολμητίας, ζώντας σε κόσμους
παράλληλους, άσημους και διάσημους,
διέσχισε τα σκοτάδια του ασυνείδητου
και τις φλόγες της συνείδησης.

Το κάλεσμα του κενού την ώρα της αναρρίχησης,
μια νότα τσακισμένης νοσταλγίας,
φανέρωσε το ελάχιστο της αδυνατότητας
και της ουτοπίας ανάμεσα στο είναι και το επέκεινα.

Oνειροβατώ κατά βούληση και αναρωτιέμαι,
πώς μπορώ να γράψω τ' όνομά μου στο νερό;

22 Π 24 Ιουλίου 2003
Μεταξουργείο Π Μαρούσι