Η εθνική κατολίσθηση στον κατήφορο του ενδοτισμού και της
 αναξιοπρέπειας επιταχύνεται με γεωμετρική πρόοδο, όπως δείχνουν
 καθημερινές εξελίξεις. Το «φοβικό σύνδρομο» έχει προκαλέσει πλήρη
 πνευματική σύγχυση σε πολιτικές και «πνευματικές» κεφαλές,
εσωστρεφή σχιζοφρένεια, ποταμούς ασυναρτησίας, αλλά κοινή κυριαρχούσα
φροντίδα την διατήρηση «χαμηλών τόνων» απέναντι στις αλλεπάλληλες ταπεινώσεις
του αποθρασυνόμενου τραμπούκου. Με την ολοένα ισχνότερη ελπίδα των
καλών τουριστικών εισπράξεων...
    Χαμηλούς τόνους ακολουθεί, επιθυμεί και υπαγορεύει και η Άγκυρα
στην Αθήνα, ενώ κλιμακώνει την προώθηση των θέσεών της στη σκακιέρα του
 Αιγαίου. Έτσι, για τη διατήρηση χαμηλών τόνων:
    - Παραδώσαμε στους Τούρκους κομάντος τον φονέα του σμηναγού
Ηλιάκη, μαζί με τίτλους αρμοδιότητας στην ελληνική ζώνη έρευνας και
διάσωσης.
    Δεν καταγγείλαμε την απαρχή της εμπλοκής στον ελληνικό εναέριο
χώρο και αποσιωπήσαμε τον κατασκοπευτικό χαρακτήρα της επιχείρησης.
Αφήσαμε τούς Τούρκους να μας καταγγείλουν για «παρενόχληση στον διεθνή
εναέριο χώρο.»
    - Ματαιώσαμε στη Βουλή την κήρυξη ημέρας μνήμης της γενοκτονίας
των Ποντίων.
    - Αφήσαμε «ελεύθερους να επιστρέψουν στη πατρίδα τους», τους
 Τούρκο-νατοϊκούς κατασκόπους, που πιάστηκαν να βιντεοσκοπούν
 εγκαταστάσεις στη Σούδα (μετά την αυτό-γελοιοποίηση πυρετωδών
 διαβουλεύσεων δυο υπουργείων και Μαξίμου) και τροφοδοτήσαμε τον
τουρκικό Τύπο με σαρκαστική ιλαρότητα.
    - Υποβαθμίσαμε τα διήμερα επεισόδια σε βάρος Ελλήνων ψαράδων,
που η μαρτυρία τους αποκάλυψε τον συνεχή τουρκικό έλεγχο των Ιμίων. Από
χείλη ψαράδων και η μόνη καταγγελία της μπερτόλδειας αθηναϊκής
υποκρισίας: «Ας μας πουν ότι είναι τουρκικά, τουλάχιστο να μη διακινδυνεύουμε
καθημερινά τη ζωή μας.»
    - Κατάπιαμε αγόγγυστα τις προκλητικές αεροπορικές επελάσεις την
ώρα της κηδείας του σμηναγού Ηλιάκη, όπως κι' εκείνες της προτεραίας
και των προηγουμένων ημερών - αυτές που λόγω της φόρτισης διαφεύγουν της
 απόκρυψης και της αυτολογοκρισίας και που φωτίζουν το βάθος
της «λύπης» του φίλου κ. Γκιούλ για το «ατυχές συμβάν».
    Όμως «δεν είμαστε καρπαζοεισπράχτορες», διαβεβαίωσε η υπουργός
των Εξωτερικών στη περίφημη συνέντευξη με το κ. Χατζηνικολάου. Στην
οποία, όμως, καθησύχασε και πάντα ενδιαφερόμενο ότι οι προγραμματισμένες
 επισκέψεις στην Άγκυρα θα γίνουν κατά το πρόγραμμα και ότι μένουμε
 ακλόνητοι στη στρατηγική της τουρκικής ένταξης στην ΕΕ - αν και
 «ορισμένες ενέργειες δεν συνάδουν...» και λοιπά γνωστά από την εμετική επανάληψη.
    Η στάση αυτή ενώπιον των απανωτών λακτισμάτων του επιθετικού
γείτονα βρίσκει σύμφωνη τη μεγάλη πλειοψηφία, τουλάχιστον των επωνύμων της
 αθηναϊκής «ελίτ». Αντί της φυσιολογικής αγανάκτησης και εξέγερσης
του άλλοτε ποτέ εθνικού φιλοτίμου, σαδο-μαζοχιστικά φαινόμενα, κρίσεις
 αυτομαστίγωσης, εσωστρεφής ρητορική μαχητικότητα και παραλήρημα
 προφορικής και γραπτής ασυναρτησίας.
    Το ΠΑΣOΚ, διά στόματος Γιωργάκη Παπανδρέου, συντροφίας και
 εκσυγχρονιστών, επιτίθεται στην κυβέρνηση, επειδή εγκατέλειψε το
Ελσίνκι (των «συνοριακών διαφορών και άλλων συναφών θεμάτων» προς εκδίκαση
στη Χάγη, με το παθητικό της Σημιτικής αναγνώρισης στη Μαδρίτη «ζωτικών και
νομίμων δικαιωμάτων της Τουρκίας στο Αιγαίο»). O κ. Αλαβάνος, σε
μια δήλωση εξωγήϊνου, συνιστά μείωση των εξοπλισμών και λύση των
διαφορών, «με διάλογο στη βάση του διεθνούς δικαίου, με αξιοποίηση του
Δικαστηρίου της Χάγης». Ήξερε ωστόσο, πριν γίνει ηγέτης του Συν, ότι συμφωνία
 (προφορική ) για μείωση των εξοπλισμών υπήρξε αλλά οι Τούρκοι
καλπάζουν στη στρατοκράτηση του Αιγαίου μέχρι το 2015 ,ότι το διεθνές δίκαιο
το γράφουν στα παλαιότερα άρβυλά τους και ότι παρόμοια φληναφήματα
εκθέτουν σε έλλειψη σοβαρότητας. Αρθρογράφοι και αναλυτές επιδίδονται στη
 καταγγελία ελληνικών υπεραπλουστεύσεων και υπερβασιών περί το FIR
και τον εθνικό εναέριο χώρο, ψυχαναλύουν με περισσή κατανόηση τα
αισθήματα της άλλης πλευράς, υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για μεγάλη δύναμη
και στρατηγικό ενεργειακό κόμβο, συνιστούν συνδιαλλαγή, συμβιβασμό -
σιωπηρά το μοίρασμα του Αιγαίου, της Θράκης, εγκατάλειψη της Κύπρου;
 
 Bαρυσήμαντο άρθρο
    Αποκορύφωμα αυτού του φαινομένου το άρθρο με το οποίο, τη
Κυριακή, ο κ. Κ. Στεφανόπουλος αναδύθηκε στη θαλπωρή των φακών της
επικαιρότητας.
    Το άρθρο χαρακτηρίσθηκε, από ορισμένους, «βαρυσήμαντο». Από μιαν
 άποψη είναι, αλλά για τους εξής λόγους:
    1ον Λόγω του πρόσφατου αξιώματός του και της εξ αυτού γνώσεως
των σχετικών φακέλων, από την ενημέρωση που του γινόταν από
πρωθυπουργούς και υπουργούς.
    2ον Διότι, εξ αυτού παρέχει ένα είδος νομιμοποίησης για την
 απροφάσιστη πλέον εκδήλωση του ενδιάθετου ενδοτισμού σε πολιτικούς
 παράγοντες, «πνευματική ελίτ» και διαμορφωτές κοινής γνώμης, οι
πρώτοι των οποίων αποκρύπτουν τις προθέσεις τους δια τον φόβο του
πολιτικού κόστους, οι δε δεύτεροι φρόντιζαν να τηρούν κάποια προσχήματα δια
τον φόβο των Ιουδαίων. Και
    3ον Διότι οι θέσεις που ανέπτυξε ο τέως Πρόεδρος και η συζήτηση
που άνοιξε στους κόλπους της ελλαδικής παράνοιας είναι φυσικό αφενός να
 ενθαρρύνει την επιθετικότητα του αρπακτικού γείτονα -με την επιβεβαίωση
 σύγχυσης και διχασμού στο ηγετικό επίπεδο του στόχου- και αφ ετέρου να
 ενισχύει την επιχειρηματολογία και τις πιέσεις συμμάχων και εταίρων για
 «συμβιβασμό...»    Το άρθρο μοιράζεται σε διάγνωση και προτεινόμενη θεραπεία. Η
διάγνωση διαπιστώνει το ναυάγιο της «εθνικής στρατηγικής», λόγω και της μη
 εκμετάλλευσης των δυνατοτήτων που μας προσέφερε η διαδικασία
ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. (Όπως διασάλπιζε αυτή η στήλη και αυτή η
εφημερίδα -εις ώτα μη ακουόντων- από το φθινόπωρο του 2004).
    Αυτό που πάσχει δεινά είναι το δεύτερο μέρος του άρθρου. Το «διά
 ταύτα» του κ. Στεφανόπουλου δίνει την εντύπωση ριψοκίνδυνης λογικής
 ακροβασίας πάνω σε σαθρά και αντιφατικά θεωρήματα. Εισηγείται τη
 προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, τη συνθήκη για το οποίο
δεν έχει υπογράψει η Τουρκία, δεν δεσμεύεται για την εφαρμογή των
αποφάσεών του και έχει καταστήσει σαφές ότι δεν το θέλει σαν όργανο για τη
λύση «των ελληνο-τουρκικών διαφορών».Ποιων διαφορών;
    Πάγια θέση των ελληνικών κυβερνήσεων από το 1974 είναι ότι μόνη
 ακάλυπτη από τις ισχύουσες συνθήκες και το Διεθνές Δίκαιο διαφορά
είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. O τ. πρόεδρος υποστηρίζει ότι
διαφορές προς εκδίκαση είναι όλες όσες επικαλείται ο αντίδικος: Η
υφαλοκρηπίδα της στερεάς και των νήσων, ο εναέριος χώρος, το FIR Αθηνών και η
 αποστρατικοποίηση των νησιών... Επίδικα, λοιπόν και υπό κρίση, σε
διεθνές δικαστήριο, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, εφ' όσον τα
αμφισβητεί τη Τουρκία. Και οι «γκρίζες ζώνες»; Α, όχι αυτές, γράφει ο τ.
πρόεδρος, αντιφάσκοντας με την αφετηριακή του τοποθέτηση. Βέβαια η προσφυγή
των διαδίκων στο δικαστήριο προϋποθέτει συμφωνία για τα υπό κρίση
θέματα, το «συνυποσχετικό». Πως όμως θα φθάσουμε σ' αυτήν, όταν η Άγκυρα
διεκδικεί όλες τις βραχονησίδες που δεν κατονομάζονται στις συνθήκες; Λογικό
άλμα του αρθρογράφου, που πρέπει ωστόσο να έχει δει και τους χάρτες του
τουρκικού Γεν. Επιτελείου που διχοτομούν το Αιγαίο στον 25ο
Μεσημβρινό.
 Στη διαδρομή όμως του άρθρου του ο τ. πρόεδρος έχει εκχωρήσει ως
νομικά εκκρεμή όλα τα θέματα που έχει εγείρει η Τουρκία, εκτός γκρίζων
ζωνών...
 
 Eπίσημες δηλώσεις
    Τώρα η κυβέρνηση «προβληματίζεται», οι επίσημες δηλώσεις
ποικίλουν ανάλογα προς το ακροατήριο (σκληρές στην κηδεία του ήρωα σμηναγού,
 μαλακές κατά περίσταση και υπουργό). Τα ρεπορτάζ την αναφέρουν
 διχασμένη. O κ. Γ. Α. Παπανδρέου θριαμβολογεί, ο κ. Σημίτης
συγχαίρει τηλεφωνικώς. O Συνασπισμός αντλεί επιχειρήματα για σκολιώδεις
 ανακοινώσεις και αγορεύσεις. O κ. Καρατζαφέρης αντιπολιτεύεται -με
 αυξανόμενη περίσκεψη όσο πλησιάζει προς τη Βουλή. Oι κάθε είδους
 προοδευτικάνοι εκστασιάζονται με τον θρίαμβό τους. O κ. Κυριάκος
 Μητσοτάκης, αυθεντικός εκπρόσωπος μιας κυβερνητικής πτέρυγας
 -τουλάχιστον μιας οικογένειας- εγκωμίασε τον κ. Στεφανόπουλο
γιατί «είχε το θάρρος να αναγνωρίσει κάτι το οποίο όλοι γνωρίζαμε αλλά δεν
 ομολογούσαμε δημόσια: ότι έχουμε μια σειρά διαφορές με τη Τουρκία,
εκτός της υφαλοκρηπίδας...»
    Μόνο τον κ. Γεωργιάδη, τον λαλίστατο βουλευτή Ν.Δ. Κερκύρας δεν
 ακούσαμε περιέργως ακόμη...
    O πρέσβης επί τιμή κ. Ζέπος, του Συνασπισμού, εισηγήθηκε να
 εγκαταλείψουμε το δικαίωμα στα δώδεκα μίλια, « χάριν της ευτυχίας
του ελληνικού λαού...». Τη πρόταση αυτή και του κ. Κουλουμπή, του
περίφημου ΕΛΙΑΜΕΠ, διατύπωσε στην ΕΤ3, στην εξαιρετική εκπομπή του κ. Σαββίδη «Ανιχνεύσεις», όπου επίσης ανέκρινε απόστρατο πτέραρχο για το πόσο
κοντά στα τουρκικά πετούν τα ελληνικά αεροπλάνα. O έγκριτος διεθνολόγος
και τέως διευθυντής της νομικής υπηρεσίας του υπουργείου Εξωτερικών, κ.
 Κώστας Oικονομίδης τόνισε από τη Γενεύη, ότι το δικαίωμα στα δώδεκα
 μίλια είναι το υπέρτατο όπλο που διαθέτει η χώρα μας και ότι
επιβάλλεται να το διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού. Ανέτρεψε τα επιχειρήματα
Ζέπου ότι «θα κλείναμε το Αιγαίο και ότι οι μεγάλες δυνάμεις αντιτίθενται»,
 επισημαίνοντας ότι προβλέπονται εξαμίλιες ζώνες για τα στενά,
επιπλέον της αρχής της «αβλαβούς διελεύσεως». O κ. Oικονομίδης αποσβόλωσε
τον πρέσβη ε.τ. με την προφανώς άγνωστη σ' αυτόν (αλλά και σε πλείστους
 αρμοδίους) πληροφορία ότι το Διάταγμα του Ι931 καθιέρωσε
αιγιαλίτιδα ζώνη δέκα μιλίων για το εναέριο χώρο αν και μόνο έξη για τον
υδάτινο.
 Πρόκειται πράγματι για μοναδική περίπτωση διεθνώς, οι Βρετανοί το
1935 είχαν διαμαρτυρηθεί και απειλήσει να προσφύγουν στο Διεθνές
Δικαστήριο της Χάγης (τότε της Κοινωνίας των Εθνών), αλλά εγκατέλειψαν την
ιδέα όταν οι διεθνείς νομικοί που συμβουλεύθηκαν τους προειδοποίησαν
ότι θα χάσουν τη δίκη. Είπε και άλλα, άκρως διδακτικά για διαχειριστές
εθνικών υποθέσεων, ο σοφός αυτός Έλληνας, με πείρα πολύτιμη και του
Διεθνούς Δικαστηρίου, του οποίου -όπως ανέφερε- οι πολιτικά επηρεαζόμενες
 αποφάσεις στερούν μονίμως και μεγάλα νησιά της υφαλοκρηπίδας, σε
πείσμα του Δικαίου της Θαλάσσης. O δρ. Oικονομίδης επεσήμανε ως έσχατο
κίνδυνο να εγκλωβιστούν ελληνικά νησιά σε τουρκική υφαλοκρηπίδα και να
 απεμποληθεί το δικαίωμα σε δωδεκαμίλια χωρικά ύδατα, δικαίωμα που
κακώς δεν έχει ασκηθεί ,γιατί θα είχε λύσει όλα μας τα προβλήματα.
    Ποιος όμως ακούει πλέον παρόμοιες φωνές σοβαρότητας, φρόνησης
και σθένους. Τώρα είναι η ώρα των «νέων ηγετών», διπλωματών,
δημοσιογράφων, καθηγητών, πού διαπλάθει από χρόνια το ΕΛΙΑΜΕΠ και άλλα ομοειδή φροντιστήρια, επιχώρια και της συμμαχίας, με τα εγχειρίδια της
 απεθνικοποίησης, της πολύ-πολιτισμικότητας, της κατάργησης των
συνόρων, τη ιδιώτευσης, στον πολυεθνικό καταναλωτικό παράδεισο των
«επιτυχημένων». Κυρίαρχο πλέον στη χώρα αυτή το ανάθεμα και η
αξίωση εξοστρακισμού κάθε αντιρρησία, που μαστιγώνεται με τους...
ατιμωτικούς χαρακτηρισμούς υπερπατριώτης, εθνικιστής, ελληναράς.
    Zούμε τώρα τον θρίαμβο του γραικυλισμού, το στάδιο του εθνικού
 ξεπουλήματος. Oι απόγονοι της γενιάς του Δαβάκη, πιθηκίζουν τους
 Τσολάκογλου και Κοτζαμάνη, χωρίς το ελαφρυντικό της συντριβής από
τον χιτλερικό οδοστρωτήρα.
    Η Ελλάδα αλώθηκε αμαχητί, εκ των ένδον, από την «πέμπτη φάλαγγα» των
 προθύμων.