Κλωτσώντας το τόπι στην αλάνα

   Αρχίζει το μάτς. τραγουδούσε παλιά ο Κηλαϊδόνης. Αρχίζει σε λίγο του
Μουντιάλ και οι δρόμοι θα ερημώσουν. Εκατομμύρια ζευγάρια μάτια θα
καρφωθούν στην μικρή οθόνη μαγεμένα από την στρογγυλή θεά. Έρημοι οι
δρόμοι των πόλεων και των χωριών αφού όλοι θα μαζεύονται είτε σε φιλικά
σπίτια, είτε, κατά τη συνήθεια των τελευταίων ετών σε πλατείες, καφενεία
και καφετέριες με μεγάλες οθόνες για να παρακολουθήσουν μαζί τους αγώνες. Δημοφιλέστερο των αθλημάτων, το ποδόσφαιρο εδώ και ενάμιση περίπου αιώνα έχει κατακτήσει την κορυφή στις προτιμήσεις των απανταχού φιλάθλων. Μ' αυτό διασκεδάζουν οι χορτάτοι, μ' αυτό παρηγοριούνται κι οι πεινασμένοι στις χώρες της οικουμένης.
   Από την εποχή της μαγικής φωνής του Διακογιάννη και των παικτών που
έπαιζαν για την φανέλα μέχρι σήμερα, όμως, έχει πολύ νερό κυλήσει στις
όχθες του Ρουβίκωνα. Το ποδόσφαιρο έχει μετατραπεί σε μια γιγαντιαία
βιομηχανία του θεάματος με φανερά (FIFA) και κρυφά (πολυεθνικές)
αφεντικά. Η αγνότητα των συναισθημάτων των οπαδών και φιλάθλων
μετατράπηκε σε καταναλωτική μανία, ενώ δεν λείπουν και οι προσπάθειες
χειραγώγησης του αθλήματος από πολιτικούς κύκλους.
   Ενδιαφέρουν όμως όλα αυτά τον φίλαθλο που θα αφήσει κατά μέρος όλες
τις άλλες ασχολίες του προκειμένου να παρακολουθήσει το ματς; Προφανώς
όχι. Εκείνα τα ενενήντα λεπτά του αγώνα με τις έντονες συγκινήσεις, το
κόμπιασμα στο λαιμό πριν από τις κρίσιμες φάσεις, η εκτόξευση της
αδρεναλίνης στα ύψη, ήταν, παραμένουν και θα μείνουν εσαεί κίνητρα
μοναδικά για τον λάτρη του ποδοσφαίρου.
   Oι «παράγκες», οι εξωνημένοι διαιτητές, οι παράγοντες που κινούται
στα όρια της νομιμότητας, αλλά και οι πολιτικοί τους πάτρονες λίγο
ενδιαφέρουν τον απλό φίλαθλο. Ίσως μια μερίδα φανατικών, μέλη συνήθως
των ιδιωτικών στρατών των διαφόρων παραγόντων, να ασχολείται μ' αυτό,
αφού συνήθως προσπορίζεται τα προς το ζειν χάρη στις κρυφές και φανερές
επιχορηγήσεις των δραστηριοτήτων του, ως επαγγελματίες θεατές.
   Το ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και χρόνια διέρχεται μια βαθύτατη κρίση.
Κρίση θεσμική, κρίση αγωνιστική, κρίση ηθική. Η μετάβαση στον
επαγγελματισμό δεν συνοδεύτηκε από την ανάλογη θεσμική μεταβολή όπως
έγινε σε άλλες χώρες κι έτσι διάφοροι φρόντισαν να αξιοποιήσουν τις
«τρύπες» του συστήματος. Απόδειξη της κρίσης είναι, πέραν όσων βλέπουμε
κάθε Κυριακή στα γήπεδα, και το γεγονός ότι καμία ελληνική ομάδα δεν
διακρίθηκε στις ευρωπαϊκές διοργάνωσεις. Η δε επιτυχία της Πορτογαλίας
θα μπορούσε να θεωρηθεί μια στιγμή αναλαμπής ενός εμπνευσμένου προπονητή
και μιας χούφτας Ελλήνων παικτών που γαλουχήθηκαν και αγωνίστηκαν όμως
στην αλλοδαπή.
   Μ' αυτά και μ' αυτά όμως, ήρθε η ώρα να ανοίξουμε την τηλεόραση και
να δούμε την επόμενη λειτουργία με την λατρείας της στρογγυλής θεάς.
Αρχίζει το μάτς.

Ρουτίνα και διακοπές

   Το καλοκαίρι μπήκε απότομα με υψηλές θερμοκρασίες. Όπου και να
γυρίσεις μοναδικό αντικείμενο συζήτησης οι επερχόμενες διακοπές ή άλλως
τα γνωστά μπάνια του λαού. Άνθρωποι κουρασμένοι από τον άχθο του κάματου
της βιοτής ονειρεύονται λίγες ημέρες ξεκούρασης κάπου μακριά από τον
συνήθη τόπο διαμονής και εργασίας.
   Εδώ και πολλά χρόνια δεν κάνω αυτό που λένε οι άλλοι διακοπές. Δηλαδή
δεν εγκαταλείπω το κλεινόν άστυ το θέρος. Γιατί; Γιατί μ' αρέσει η άδεια
κι έρημη Αθήνα αλλά και γιατί δεν θέλω να διακόψω μια ρουτίνα που με
τόσους κόπους κατόρθωσα να δημιουργήσω και η οποία με ξεκουράζει κατά
τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Βιβλία, παραστάσεις θεατρικές, συναυλιες
είναι μια τροφή, την οποία για καμία πολυσύχναστη ή μη παραλία δεν θα
εγκατέλειπα. Ας πάνε λοιπόν οι άλλοι διακοπές κι εγώ, φέτος, θα
φωτογραφίσω την άδεια πόλη για άλλη μια φορά.

Ναύλοι, τουρισμός και πολύπαθο Αιγαίο

   Δεν πρόλαβε να στεγνώσει η μελάνη από το προηγούμενο σημείωμα μας και
το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας ανακοίνωσε την «απελευθέρωση» των
ναύλων στην ακτοπλοία. Μέσα σε λίγες ώρες ανακοινώθηκαν και τα νέα
τιμολόγια από τους εφοπλιστές. Έτσι, για παράδειγμα, μια 4μελής
οικογένεια για να ταξιδέψει στην Αίγινα, στον Αργοσαρωνικό, δηλαδή,
θέλει 70 ολόκληρα Ευρώ μόνο για να πάει, άλλα τόσα για να γυρίσει.
   Δίχως περίσκεψη, δίχως πρόνοια, δίχως κοινωνική ευαισθησία ο
«άρχοντας» του Αιγαίου αποφάσισε να κάνει το θερινό του δωράκι στους
εφοπλιστές αδιαφορώντας για τα προβλήματα σύνδεσης που υπάρχουν, για την
μείωση του στόλου, για την απομόνωση των κατοίκων του αρχιπελάγους από
την υπόλοιπη Ελλάδα. Τώρα αν συνυπολογίσετε ότι το 40% των κατοίκων
αυτής της χώρας, φέτος δήλωσε ότι δεν θα κάνει διακοπές για οικονομικούς
λόγους, μπορείτε να φανταστείτε τι ρυθμούς αύξησης θα παρουσιάσει φέτος
ο τουρισμός και ποιες θα είναι οι συνέπειες για εκείνους που έχουν
επενδύσει σε αυτόν.

Αρχίζει το μάτς.

   Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1998 σήμανε την απαρχή μιας νέας
περιόδου για το ποδόσφαιρο, όπως αυτό θα διαμορφωνόταν τον 21ο αιώνα.
Μπήκε στη ζωή μας με την ακρίβεια των προκαθορισμένων γεγονότων και
υπήρξε ταυτόχρονα θέαμα, επίδειξη και παζάρι ποδοσφαιριστών σε μια
στιγμή σοβαρότατης κρίσης για το ευρωπαϊκό ποσόσφαιρο και δίχως άλλες
γνωστές θεότητες εκτός από εκείνες που συμμετείχαν στην Εθνική Βραζιλίας
Π ένα πλήρες πάνθεον του Oλύμπου και εκείνες που θα γινόντουσαν γνωστές
από τις αφρικανικές ομάδες. . Oι παίκτες δεν είναι πλέον οι βασικοί
ιερείς, όπως και οι πιστοί δεν είναι οι κύριοι του ναού: τον γεμίζουν,
αλλά η καταλυτική δύναμη του χρήματος βρίσκεται στις αποκλειστικότητες
της τηλεόρασης και στη διαφήμιση. Oύτε καν ο Ρονάλντο δεν είναι ένας
αληθινός ποδοσφαιριστής: είναι δημιούργημα της ΦΙΦΑ και των πολυεθνικών
εταιρειών αθλητικών ειδών. Oι διοικούντες κάνουν μεταγραφές για να
ικανοποιήσουν την καταναλωτική μανία του πλήθους και οι προπονητές
σχεδιάζουν στρατηγικές και ζητούν ποδοσφαιριστές που να ταιριάζουν στο
σύστημα του παιχνιδιού τους. . Με τους προπονητές ποδοσφαίρου συμβαίνει
ό, τι και με τους κριτικούς της λογοτεχνίας ή των εικαστικών τεχνών:
μαθαίνουν να διαβάζουν ή να βλέπουν μια φορά στη ζωή τους.

Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν Ποδόσφαιρο, μια θρησκεία σε αναζήτηση θεού.
Μια θρησκεία σε χέρια πολυεθνικών. Μεταίχμιο 2005

Νύχτα τρίτη

Το καθρέφτισμα του Έρωτα
στο ψυχρό φως του χρόνου,
ένας σιωπηρός
κι επίμονος σπαραγμός

Η Αγία Μέθη της ιεροτελεστίας του σώματος
αποκαλύπτει το βλέμμα με τις χίλιες λέξεις
μέσα από την λυτρωτική αφωνία
της μεταφυσικής τους αγγίγματος

Το ημερολόγιο της μνήμης εκκολάπτει τις επερχόμενες απουσίες.

Η θλίψη στάζει
ως ιδεώδης μεταφορέας
της προδιαγεγραμμένης απώλειας.

 Μια μοναξιάρικη κραυγή κι ο βίος ανεόρταστος

Η μαύρη προοπτική της τύφλωσης
σκιαγραφείται με το πρώτο φως
στο ξημέρωμα μιας άλλης μέρας,
όπου το πριν και το μετά οικοδομούν το τίποτα.

Η μυστική μου φίλη η νύχτα,
τραγουδάει ψιθυριστά ονόματα
που φέρνει το νερό της λησμονιάς
και το δοχείο της ζωής δεξιώνεται
τα φυλαχτά και τα ξόρκια μιας μορφής αφανέρωτης

Το βλέμμα είναι η πιο σύντομη ευθεία ανάμεσα σε δύο εκκωφαντικές σιωπές

. και μια ανάμνηση

Καταφάσκω. για να αρνηθώ
Σέβομαι. για να παρωδήσω
Ιδιοποιούμαι . για να υπονομεύσω

Η αποτυχία του αδικαίωτου

Η αυλαία μένει ανοιχτή και μετά το τέλος της παράστασης

Μια ανάμνηση

Για πάντα.