Η πρόσφατη αποδοκιμασία του υπουργού Αιγαίου κατά την επίσκεψή του
στην Κύθνο έφερε στην επιφάνεια το άλυτο πρόβλημα της ακτοπλοϊκής
σύνδεσης των νησιών της λεγόμενης άγονης γραμμής και μάλιστα ενόψει
τουριστικής περιόδου. Η προαναγγελθείσα «απελευθέρωση» των ακτοπλοϊκών
συγκοινωνιών συνοδεύτηκε από αυξήσεις στους ναύλους και από την
απροθυμία των εφοπλιστών να δρομολογήσουν πλοία στις λιγότερο κερδοφόρες
γραμμές.
   Ως γνωστόν, η Ελλάδα κινδύνευε με βαρύτατα πρόστιμα εκ μέρους της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, εξαιτίας της μη πλήρους απελευθέρωσης των ακτοπλοϊκών
της συγκοινωνιών. Η απειλή παραπομπής της χώρας μας στο Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο ήταν πλέον ορατή, έπειτα από προειδοποιητικές επιστολές που
είχε στείλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Η
απελευθέρωση των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών προβλεπόταν ήδη από το 1992
και πιο συγκεκριμένα από τον κανονισμό 3577/92 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο
οποίος υποχρέωνε τις χώρεςΠμέλη να τον εφαρμόσουν.
   Το 2001 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προχώρησε στη μερική απελευθέρωση των
ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών με το Ν.2932/01, προς όφελος των ακτοπλόων
εφοπλιστών, δεδομένης της σταδιακής συρρίκνωσης του παρεμβατικού ρόλου
του κράτους. Πέρυσι η κυβέρνηση της Ν.Δ. είχε προχωρήσει στην
απελευθέρωση των ναύλων των πλοίων που εκτελούσαν δρομολόγια από Ραφήνα,
Λαύριο κ.ά. λιμάνια, με τον όρο η αύξηση των ναύλων να συνοδεύεται από
την εκτέλεση δρομολογίων στην άγονη γραμμή και τη ναυτολόγηση γιατρών
στα πλοία.
   Οι ακτοπλόοι εφοπλιστές δεν φαίνεται να ικανοποιούνται από την ως
τώρα αποκόμιση κερδών, λόγω της μερικής απελευθέρωσης της αγοράς, και
απειλούν ότι θα πάρουν τον (ευρωπαϊκό) νόμο στα χέρια τους,
επικαλούμενοι συσσωρευμένες ζημίες και αύξηση του κόστους κίνησης των
πλοίων τους. Προτρέπουν δε τις εταιρείες-μέλη τους να λειτουργήσουν τα
πλοία τους σύμφωνα με την εμπορική τους πολιτική ,όπως αυτή
διαμορφώνεται και καθορίζεται σύμφωνα με τις ιδιαίτερες συνθήκες
εκμετάλλευσης του κάθε πλοίου. Ίσως δεν θα είμαστε υπερβολικοί, αν
κάνουμε λόγο για εφοπλιστική ασυδοσία, μιας και τα αιτήματα των
ακτοπλόων στοχεύουν στην περαιτέρω μεγέθυνση των κερδών τους,
αδιαφορώντας επιδεικτικά για το δημόσιο συμφέρον και την εξυπηρέτηση των
επιβατών-πελατών τους. Η άρνησή τους να εξυπηρετήσουν την άγονη γραμμή,
να εκσυγχρονίσουν το στόλο και να προσφέρουν αναβαθμισμένες και
ανταποδοτικές υπηρεσίες στο επιβατικό κοινό τους καθιστά αφερέγγυους,
όταν κάνουν λόγο για την απελευθέρωση της ακτοπλοΐας.
   Ρυθμιστικός, ωστόσο, καθίσταται και ο ρόλος του υπουργείου Εμπορικής
Ναυτιλίας, το οποίο καλείται από τη μια πλευρά να εφαρμόσει πλήρως το
κοινοτικό δίκαιο και από την άλλη να διαφυλάξει το δημόσιο συμφέρον.
Είναι πλέον σαφές ότι δεν αρκεί μόνο η κρατική επιδότηση των γραμμών
δημοσίου συμφέροντος, αλλά η εξασφάλιση προσιτών οικονομικά και
αναβαθμισμένων ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών για κάθε επιβάτη και ιδίως για
τους νησιώτες.

ΧΑΤΖΗΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
xatzipa1@otenet.gr