Διαστάσεις «εθνικού προβλήματος» τείνει να πάρει η υποψηφιότητα της
κας Γκιουλ Καραχασάν για την υπερνομαρχία Καβάλας - Δράμας Π Ξάνθης με
τη σημαία του ΠΑΣOΚ. Η μέχρι πρότινος πανελληνίως άγνωστη κυρία
επιλέχθηκε προσωπικά από τον Γ. Παπανδρέου με μοναδικό κριτήριο τη
μειονοτική καταγωγή της και το μουσουλμανικό θρήσκευμα της. Βοηθούντων
των ΜΜΕ, που σημειώνουν πως η υποψηφιότητα αναδεικνύει «διαφορετικές
αντιλήψεις για τη ζωή και την κοινωνία», η εμφάνιση της κας Καραχασάν
στο προσκήνιο κοντεύει να προκαλέσει ένα νέο «εθνικό διχασμό» ανάμεσα σ'
εκείνους που φοβούνται μια νέα «άλωση της Πόλης» και ζητούν
πιστοποιητικά πατριωτισμού από την εν λόγω κυρία κι εκείνους που
υπεραμύνονται της υποψηφιότητας της αποκλειστικά επειδή «είναι γυναίκα
και μουσουλμάνα». Μέσα στον ορυμαγδό των δηλώσεων και των αντιδηλώσεων
ουδείς ασχολείται με τα σοβαρότατα προβλήματα της Τ.Α. σε πανελλήνια
κλίμακα ούτε με τα ακόμα πιο ακανθώδη προβλήματα των μειονοτικών.


   Η σύσταση να καταψηφιστεί ή να υπερψηφιστεί κάποιος λόγω του
θρησκεύματός του, όσο ταιριάζει στα ακροδεξιά ήθη διαφόρων κυβερνητικών
ή εκκλησιαστικών παραγόντων, άλλο τόσο ταιριάζει στα ήθη εκείνων που
αντιλαμβάνονται την πολιτική σαν ανέξοδο χάπενινγκ. Άλλωστε, δεν είναι η
πρώτη φορά που στις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση η ανάδειξη του
θρησκεύματος σε κριτήριο πολιτικής συμπεριφοράς χρησιμοποιείται από τη
ΝΔ και το ΠΑΣOΚ. Το 1994 ψιθύριζαν ότι η υπερνομαρχία
Καβάλας-Δράμας- Ξάνθης συστήθηκε για «εθνικούς λόγους» (!) ώστε να
αποτραπεί η εκλογή μουσουλμάνου νομάρχη στη Θράκη.
   Σήμερα, οι «εθνικοί φωστήρες» του '94 κάνουν, από την ανάποδη, αυτό
για το οποίο κατηγορούν υποκριτικά τους «ελληναράδες». Και οι μεν και οι
δε παίζουν με το θρήσκευμα. Oι πρώτοι καλλιεργούν, συντηρούν και
αναπαράγουν τον «ελληνο-χριστιανικό εθνικισμό», οι δεύτεροι υποδύονται
τους «ευρύχωρους» και τους «διαπολιτισμικούς», αλλά και οι δυο μαζί
ψηφοθηρούν, επαναλαμβάνοντας το έγκλημα που επί δεκαετίες διαπράττει το
ελληνικό κράτος (που μαζί το υπηρετούν): Την ώρα που μεταχειρίζονται τη
μουσουλμανική μειονότητα ως κομπάρσο στο θέατρο της εσωτερικής πολιτικής
τους εντυπωσιοθηρίας, επιτρέπουν τη μετατροπή της σε υποχείριο και σε
μπαλάκι στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής.
   Αυτή ήταν πάντα η κρατική τους πολιτική. Και τότε που ο Βενιζέλος και
το κεμαλικό καθεστώς σκόπιμα εξαίρεσαν από τις απάνθρωπες εκτοπίσεις
πληθυσμών κάποιες περιοχές. Και το 1954 που η κυβέρνηση Παπάγου «γύρισε
το φύλλο» και με διατάγματα επέβαλλε την αντικατάσταση του όρου
«μουσουλμανικός» στη Θράκη με τον όρο «τουρκικός»(!). Αυτή η ίδια
πολιτική υπηρετούνταν και το 1987, όταν «το φύλλο ξαναγύρισε» και
ανακλήθηκε η προηγούμενη απόφαση και απαγορεύτηκε ο όρος «τουρκικός».
   Επί της ουσίας, όμως; Τι γίνεται με τα «παιχνίδια» περί τη
μειονότητα; Πώς αποτρέπονται οι προσπάθειες «κέντρων» να υποδαυλίσουν
επικίνδυνες αντιθέσεις ωθώντας στον «εκτουρκισμό» της; Πώς γίνονται
σεβαστά τα δικαιώματά της; Πόσο διευκολύνεται η ζωή αυτών των ανθρώπων;
Πώς το κράτος περιφρουρεί την ίδια τη Συνθήκη της Λοζάνης και τη διάταξή
της για τους εκεί Έλληνες πολίτες; Το πόσο σεβάστηκε αυτό το κράτος (και
τα κόμματά της ολιγαρχίας) τους Έλληνες πολίτες μουσουλμάνους στο
θρήσκευμα, το γνώρισε όλη η Ελλάδα. Να μιλήσουμε για το πώς τους
συμπεριφερόταν το κράτος στο στρατό, ή όταν ζητούσαν μια άδεια
οικοδομής, ή όταν ζούσαν πίσω από τις μπάρες; `Η μήπως να μιλήσουμε για
το ενδιαφέρον του δικομματισμού για τα προβλήματα της μειονότητας;
Ενδιαφέρον που εξαντλείται στην είσοδο και κανενός μουσουλμάνου στα
ψηφοδέλτιά τους στις εκλογές. Κατά τα λοιπά, ο μαρασμός της περιοχής
συνεχίζεται. Και αφορά όλους τους Έλληνες της περιοχής, είτε πρόκειται
για χριστιανούς, είτε για μουσουλμάνους, είτε για άθεους.

   Αυτή είναι η πολιτική τους για κάθε τι διαφορετικό. Τα ίδια έκαναν
τις μετεμφυλιακές δεκαετίες στους κατοίκους της κεντρικής Μακεδονίας που
οι πατέρες τους είχαν την «ατυχία» να μιλούν μια σλαβική διάλεκτο κι
αυτοί είχαν το «θράσος» να συνεχίζουν να την ομιλούν μεταξύ τους παρά το
ανηλεές δημόσιο ξυλοκόπημα των χωροφυλάκων. Τα ίδια έκαναν και με καθαρά
θρησκευτικές μειονότητες όπως οι Καθολικοί Χριστιανοί Έλληνες πολίτες
που προ ολίγων μόλις ετών (όταν ήταν υπουργός Παιδείας ο Γ. Παπανδρέου)
τραβούσαν «του Χριστού τα πάθη» για να διοριστούν δάσκαλοι και
νηπιαγωγοί επειδή δοξολογούν την Αγία Έδρα αντί του Πατριαρχείου
Κωνσταντινουπόλεως (δεκάδες εκπαιδευτικοί στα νησιά μας που ένιωσαν στο
πετσί τους αυτές τις διακρίσεις μπορούν να το βεβαιώσουν). Τα ίδια
κάνουν και με τους Έλληνες τσιγγάνους και πρόσφατα με τους
επαναπατρισθέντες ή τους μετανάστες.

   Η υπόθεση της κας Καραχασάν είναι μια κλασική περίπτωση νομίσματος με
δυο όψεις. Στη μια όψη αυτοί που βρυχώνται κατά του θρησκεύματος της κ.
Καραχασάν. Στην άλλη όψη αυτοί που γαυριούν υπέρ του θρησκεύματος της.
Και οι μεν και οι δε κάνουν πολιτική εντυπώσεων με βάση το θρήσκευμα!
Από τη μια η καρα-μαυρίλα που βρήκε αφορμή να ξεβράσει τον εθνικισμό και
το σοβινισμό της. Από την άλλη το παπα-τζιλίκι ενός «κοσμοπολιτισμού»
που τη μια «τακτικίζει» λέγοντας ότι πρέπει να βγει το θρήσκευμα από τις
ταυτότητες και την άλλη «τακτικίζει» επιλέγοντας την ανάδειξη του
θρησκεύματος σαν απόδειξη (!) της «προοδευτικής» πολιτικής του
ταυτότητας! Πρόκειται για έναν εθνικισμό από την ανάποδη! Στο κάτω κάτω,
ποιο είναι το κριτήριο εκείνων των έξαλλων ανελλήνιστων που αφρίζουν
κατά της κ. Καραχασάν; Το θρήσκευμά της. Αλλά μήπως το κριτήριο του κ.
Παπανδρέου για την επιλογή της ήταν άλλο; Μην ήταν οι πολιτικοί αγώνες,
η κοινωνική δράση της κοπέλας; Το θρήσκευμα ήταν που ήθελε να καπηλευτεί
και το ΠΑΣOΚ.
   Γι' αυτό, και η όλη υπόθεση που ανέκυψε, αναδεικνύει και το
απαιτούμενο πολιτικό συμπέρασμα: Η Πομακικής καταγωγής υποψήφια του
ΠΑΣOΚ στην υπερνομαρχία Καβάλας-Δράμας-Ξάνθης πρέπει να καταψηφιστεί.
Όχι γιατί είναι μουσουλμάνα. Oύτε επειδή θα ήταν βουδίστρια ή χριστιανή,
ή ιουδαία. Αλλά για ένα πολύ ουσιαστικό λόγο: Επειδή είναι ΠΑΣOΚ. Αυτός
είναι ο μοναδικός λόγος. Ακριβώς για τον ίδιο λόγο επιβάλλεται να
μαυριστεί και ο υποψήφιος της ΝΔ. Ανεξαρτήτως θρησκεύματος. Ότι θα είναι
ΝΔ, αρκεί. Και όχι μόνο στη συγκεκριμένη περιοχή αλλά σε κάθε Νομαρχία
και Δήμο οι εργαζόμενοι έχουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποδώσουν
στον δικομματισμό το αγαπημένο του χρώμα: το μαύρο («kara» στα
τουρκικά). «Καρά» στους γαλαζοπράσινους Μαυρογιαλούρους και στους
«Χασάν» που αυτοί θα υποστηρίξουν. Όποιο θρήσκευμα κι αν έχουν αυτοί.