Σκόρπησαν θύελλες θα θερίσουν ανέμους

 Αυγούλα παγερή
θα είναι η θάλασσα νεκρή!
Και το καράβι που είχα
Πια ν' αρμενίσει δε μπορεί.
Ραφαέλ Αλμπέρτι

   Το καλοκαίρι απέχει μόλις μιαν ανάσα. Σε λίγες εβδομάδες δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας θα προγραμματίσουν τις θερινές τους διακοπές σε κάποιο από τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους. Ζευγάρια, οικογένειες, αλλά και μεμονωμένα άτομα θα θελήσουν να πάρουν το πλοίο και να ταξιδέψουν στον αγαπημένο τους προορισμό με σκοπό την ανέμελη ανάπαυλα λίγων ημερών, που θα τους βοηθήσει να τα βγάλουν πέρα τον επόμενο, δύσκολο, χειμώνα.

   Oι σχέσεις του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας αλλά και του Αιγαίου με
τους εφοπλιστές βρίσκονται σε οριακό σημείο. Τα μεν Υπουργεία προσπαθούν
να κρατήσουν «ανοιχτές» τις γραμμές για δέκα τουλάχιστον μήνες τον
χρόνο, οι δε εφοπλιστές εγγυόνται μόνο τους τέσσερεις (!) θερινούς μήνες
με τα υψηλά έσοδα, ενώ για τους υπόλοιπους ζητάνε κρατικές επιδοτήσεις.
Όλα αυτά βέβαια συμβαίνουν προς δόξα του κρατικοδίαιτου καπιταλισμού που
ανθεί στην βαλκανική αυτή επαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
   Η κάμψη του τουρισμού, ο αντίστοιχος οικονομικός μαρασμός των νησιών,
η εσωτερική μετανάστευση των νέων είναι μερικά μόνο από τα επιτακτικά
προβλήματα με τα οποία θα πρέπει να ασχοληθούν οι πολιτικές ηγεσίες των
δύο συναρμόδιων υπουργείων. Αντί γι' αυτό όμως βλέπουμε λεονταρισμούς
μπροστά στις κάμερες, συμπεριφορές ανθύπατων και πλήρη ανικανότητα
διαχείρισης των προβλημάτων και των κρίσεων που ξεσπούν κατά καιρούς.
   Βολεμένοι μέσα στα άνετα υπουργικά τους γραφεία παρακολουθούν
αμήχανοι τις εξελίξεις να τους ξεπερνούν και αρκούνται στην έκδοση
δελτίων Τύπου με τα οποία πληροφορούν τους ιθαγενείς κατοίκους για τις
ενέργειες που έκαναν (;) προκειμένου να προωθήσουν την επίλυση του ενός
ή του άλλου προβλήματος.
   Στασιμότητα, ακινησία, μαρασμός είναι οι λέξεις που χαρακτηρίζουν τα
πράγματα στο αρχιπέλαγος. Αυτοί όμως περί άλλων τυρβάζουν. Το γεγονός
ότι διέσωσαν τα οφίτσιά τους στον τελευταίο ανασχηματισμό του χαροποιεί.
Αδιαφορούν όμως για το ότι τα περισσότερα πλοία της γραμμής είναι πάνω
από 30 ετών, για το ότι 50 περιφερειακές γραμμές κινδυνεύουν να μείνουν
δίχως σύνδεση με τον Πειραιά, για το ότι υπήρξαν νησιά του χειμώνα, όπως
η Κύθνος, που «έβλεπαν» καράβι δυο φορές (!) το μήνα.
   Όλα όμως έχουν τα όριά τους. Σκόρπησαν θύελλες θα θερίσουν ανέμους.
Και μάλιστα εν μέσω θέρους.

O Da Vinci και ο διάολος

   Oμολογώ πως δεν διάβασα το βιβλίο «O Κώδικας Da Vinci». Ποτέ δεν μου
άρεσαν τέτοιου είδους βιβλία. Μπορεί για κάποιους -τους πολλούς- να
αποτελεί ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, προσωπικά όμως δεν έχω χρόνο να
διαβάζω τέτοια βιβλία.
   Την ταινία θα την δω. Μ' αρέσει να βλέπω ταινίες - παραμυθάκια. Μ'
αρέσει να ξεφεύγει το μυαλό μου από τα προβλήματα της χθαμαλής
καθημερινότητας, έστω και για δύο ώρες μέσα στη μαγική σκοτεινή αίθουσα
του σινεμά.
   Γι' αυτό και δεν κατανοώ τις αντιδράσεις πολλών «ταγών» του έθνους
και των παρατρεχάμενών τους, όψιμες εν πολλοίς, αφού το βιβλίο
κυκλοφόρησε πριν αρκετά χρόνια. Αντιδράσεις που θυμίζουν την λαϊκή φράση
«δουλειά δεν είχε ο διάολος...»

Κάτω τα χέρια από τον καραγκιόζη μας

   Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποιος σύλλογος διάδοσης του θεάτρου σκιών
στην χώρα μας. Αν όμως υπάρχει θα πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία για
την δικαστική δίωξη του πολιτικού εκείνου που με τα λόγια του πρόσβαλε
βαθύτατα τον αγαπημένο ήρωα της παιδικής μας ηλικίας.
   Η χρήση της λέξης «καραγκιόζης» με προσβλητική σημασία αν μη τι άλλο
δείχνει ότι αυτός που την χρησιμοποίησε δε γνωρίζει την ιστορία αυτού
του τόπου. Δε γνωρίζει ότι η λατρεμένη αυτή φιγούρα έχει κρατήσει
συντροφιά παιδιά και μεγάλους για γενιές ολόκληρες και αντιπροσωπεύει,
κατά κάποιο τρόπο, την μορφή εκείνη του Έλληνα καταφερτζή που παρ' όλες
τις δυσκολίες της ζωής φιλοσοφεί τη καθημερινότητα και βρίσκει πάντα
αφορμές για γιορτάσια και χαρές.
   Μήπως θα έπρεπε ο αρχηγός του να σκεφτεί την ιδέα, αντί για σεμινάρια
πολιτικής επικοινωνίας, να οργανώσει μαθήματα ιστορίας για τους
υπουργούς του;

Κατά λέξη

   Από το πενήχτα οχτώ τον έχω έτσι. Και μια σύνταξη δεν του δίνουμε να
μπορέσω να μείνω σπίτι να τον κοιτάξω. Αφού μόνος του δεν μπορεί να
εξυπηρετηθεί _ δεν τον βλέπουνε; Τόσες επιτροπές πέρασε...
   Εγώ τον ταΐζω στο στόμα. Και στον απόπατο εγώ τον πηγαίνω να κάνει το
νερό του μ' ό,τι του αφήσανε. Μέχρι και εκεί τον χτυπήσανε. Δεν είναι
μόνο ο σβέρκος του που στράβωσε κι έμεινε _ του λιώσανε και το 'να
αμελέτητο.
   Μας καταστρέψανε.
   Είχε πάρει τότε μια εικόνα να φυλαχτεί. Μες στο Εργατικό Κέντρο
έγινε. Είδε πως μαζευτήκανε, να τον χτυπήσουνε, κι ανέβηκε στο τραπέζι,
τράβηξε την εικόνα και την έβαλε μπροστά του. Αλλά αυτοί δε σεβαστήκανε
τίποτα. Oρμήσανε απάνω του να τον φάνε.
   Συνάδελφοι, βοήθεια ! φώναξε ο άντρας μου.
   Μια δραχμή να παίρνανε αύξηση στο εργοστάσιο, στον άντρα μου τη
χρωστάγανε. Αλλά κανείς δεν κουνήθηκε. Αφήσανε να τον τσαλαπατήσουνε τα
καθάρματα με την Αστυνομία μαζί.

Διονύσης Χαριτόπουλος Τη νύχτα που έφυγε ο Μπούκοβι, Ελληνικά Γράμματα,
Αθήνα 2006

Νύχτα δεύτερη

Μεταξύ της προτεραίας και της υστεραίας

Της απαντοχής και των αισθήσεων
Ανεπίστροφη πορεία
Χαλασμένη πυξίδα και λάθος ο χάρτης
Κίνηση πυρετώδης

Oι παρενέργειες του ερωτικού παροξυσμού
ουρανίζονται την αιφνίδια έκλαμψη
της σωματοψυχής των δυο
που ήλθαν σε σάρκα τε και ψυχή μια

Ένα κορμί από άγριο κρεμ μετάξι
Λαχανιασμένα μουρμουρητά
Ευγενής η παραλληλία στο αίσθημα
Διηνεκής η ρευστοποίηση του ελάχιστου χρόνου

Η ραψωδία των συνενόχων της απουσίας,
εικονογραφεί τον πολιτισμό των συν- αισθημάτων
a contrario στην παγωμένη ουδετερότητα της θέας

Tα άμφια της πολύμοχθης σάρκας,
σα ξέφτια λησμονημένων ουρανών
παραμερίζουν
για να φανούν τα αρχαία θηρία της ψυχής

Καθολικά ασεβής
η σκιά του ερωτομανούς ανέμου,
σκίζει την πένθιμη ομίχλη
και το ζευγάρωμα των κορμιών
έχει το καταχρηστικό προνόμιο
της βραδυφλεγούς εκδίπλωσης
του μεγάλου αθέατου

συνεχίζεται ...