Απόλυτη σιγή πριν τη δράση. Ακόμα και οι χτύποι της φλέβας του λαιμού
σιωπούν για ν' ακουστεί το πέταγμα του ξίφους.
Χαμηλή πτήση των πολεμικών ιαχών καβαλάρηδων με τον αχάτη και το στερνό
φιλί της ερώμενης γυναίκας κρυμμένων στη σέλα τους.
Όρκοι σιωπής για τους αγγελιοφόρους του Απόλυτου και το γέλιο να
αφορίζεται στα εδάφια του «Ευαγγελιστή».
Υπάρχουν ξυραφιές που ονομάτισαν στενά σοκάκια και συντριβάνια
βενετσιάνικα, κάμαρες της Φλωρεντίας και παράθυρα της Γένοβας, αβαεία
του Παρισιού και άμφια Βυζαντινών Αρχιερέων.
Ποιο δρόμο ζητάς κοιτάζοντας τη λάμψη του μικρού συντρόφου, υγρού ακόμα
από τους ραντισμούς της Παρασκευής;
Ποιες μνήμες του Αύριο θέλεις να γοητέψεις και ύστερα σκλάβες να τις
σύρεις σε χορό των εφτά πέπλων και των εφτά φεγγαριών; Γιατί γράφεις το
όνομα του Χριστού με Κορσικάνικη γραφή προσπαθώντας να βρεις τον
καλύτερο τρόπο άμυνας για την μονομαχία που θάρθει σαν επιβράβευση ενός
τέλους με αξιοπρέπεια;
Το πέταγμα του ξίφους.
Σέρνεις στο φως το δικό σου Μινώταυρο, στη γιορτή της Σταυρανάστασης,
στο λόφο των προφητών και των ρόλων.
Ικέτης του Αόρατου προσεύχεσαι για τους Φύλακες του Φάρου στη Δήλο,
προσωπιδοφόρος πιστός της Ίσιδας, θυσιαστής και θυσιαζόμενος του
Διονύσου, Άνθρωπος.
Νιώθεις τον άνεμο της αντίπαλης κίνησης στο πρόσωπο, φτερό πεταλούδας
που γυρεύει το ανοιξιάτικο ταίρι στο περιβόλι του Άρρητου, κρύβεις στην
καρδιά την αλήθεια εφτά χρόνια πριν μιλήσεις για το μάτι της σπείρας του
αφρού των κυμάτων της θάλασσας.
Άγρια μέντα, ποτό του ζεύγους της Αναγέννησης και συ Κήρα αιματόθρεφτη
του σκοτωμένου πολεμιστή την τελευταία παρέλαση προσμένεις, παρέλαση
θριάμβου νίκης λαμπρής στη μάχη της Αυταπάρνησης.
Το πέταγμα του ξίφους.
Γαλάζια λουλουδάκια του οπίου, διακόσμηση πορσελάνινων φλυτζανιών
τσαγιού και ο χρόνος μετριέται με τα πέταλα μιας ορχιδέας.
Συμφιλιώνεσαι με τη Φύση μέσα σου και ο Θωμάς βάζει το δάχτυλο στα
σημάδια απ' τα καρφιά, ασφόδελοι και λεύκα.
Γύρισες το νόμισμα από την άλλη πλευρά, είδες το βασίλειο που ήταν
υπεύθυνο για την κοπή του, πλήρωσες το βαρκάρη, αφέθηκες στο λίκνισμα
του ποταμού, ιχθύς σε στροφή κατακόμβης, δίδυμοι ομόκεντροι κύκλοι στην
είσοδο βίλας με φοίνικες στην εξοχή της Ρώμης, εγκώμια για την ταφική
ζωή και τα μοιρολόγια της Παναγιάς, «κουκούτσια από το μήλο της γνώσης
των Πρωτοπλάστων».
Το βγάζεις προσεχτικά για τελευταία φορά απ' το θηκάρι, στο αντιφέγγισμα
διαβάζεις τη χαραγμένη φράση.

«Ιγια τη δόξα Σου, Κύριε!»
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΣ