Η «αιφνιδιαστική» Ιρανική κρίση πυροδότησε ένα νέο κύκλο ανασφάλειας
για την Ειρήνη καθώς ξεδιπλώνονται καθημερινά σενάρια επέμβασης στις
πετρελαιοπαραγωγικές περιοχές της Μεσοποταμίας και εκτόξευσε στα ύψη τις
τιμές του πετρελαίου. Η πρόφαση είναι πάρα πολύ προφανής για να γίνει
πιστευτή: το καθεστώς του Ιράν ανήγγειλε την έναρξη προγράμματος
παραγωγής πυρηνικής ενέργειας για «ειρηνικούς» σκοπούς κι αμέσως το
καθεστώς Μπους αντέδρασε με απειλές πολέμου. Oι ΗΠΑ φοβούνται πως το
καθεστώς των μουλάδων δεν θα συμμορφωθεί με τις διεθνείς συνθήκες για τη
μη εξάπλωση των πυρηνικών όπλων και θα χρησιμοποιήσουν την πυρηνική
ενέργεια για πολεμικούς σκοπούς.
   Όπως γνωρίζουν οι πάντες, οι ΗΠΑ σέβονται όλες τις διεθνείς συνθήκες:
αρνούνται  να επικυρώσουν τη Συνθήκη για την Πλήρη Απαγόρευση των
Πυρηνικών Δοκιμών, δεν υπογράφουν τη Συνθήκη για τη μη διάδοση των
πυρηνικών όπλων, ούτε τη Συνθήκη για τα βιολογικά όπλα, αρνούνται να
υποστηρίξουν Συνθήκη για τα σχάσιμα υλικά, ώστε να αποτρέψουν την
παραγωγή και διακίνηση εμπλουτισμένου ουρανίου και πλουτωνίου, δεν
υπογράφουν τη «Διεθνή Συνθήκη κατά των βασανιστηρίων, τη Συνθήκη του OΗΕ
για τα δικαιώματα του παιδιού, τη «Συνθήκη του OΗΕ για την κατάργηση
κάθε μορφής διακρίσεων εις βάρος των γυναικών», το Πρωτόκολλο του Κιότο
για το περιβάλλον. Oι περισσότερες απλώς «προσβάλλουν τα οικονομικά μας
συμφέροντα» όπως ομολογεί ο Μπους.
   Αλλά ο «σεβασμός» στις διεθνείς συνθήκες δεν είναι μόνο δικό τους
προνόμιο. Το Ισραήλ χώρα με πυρηνική τεχνολογία από το 1960 αρνείται να
υπογράψει τη συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων (Non
Proliferation Treaty) την οποία έχει υπογράψει το Ιράν. Με άλλα λόγια,
στις εγκαταστάσεις του Ισραήλ στη Ντιμόνα δεν υπήρξε ποτέ κανένας
έλεγχος, καμία πρόσβαση για έρευνα από τις διεθνείς επιτροπές του OΗΕ ή
άλλου οργανισμού σχετικά με το πυρηνικό του πρόγραμμα. Είναι μάλλον
απίθανο να φέρουν ποτέ οι ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του OΗΕ το θέμα
της άρνησης του Ισραήλ να ελεγχθεί και να συμμορφωθεί με τις διεθνείς
επιταγές για τα πυρηνικά.
   Όμως η υποκρισία δεν έχει όρια. Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν άρχισε
από τα μέσα της δεκαετίας του '50. Oι Αμερικάνοι το εφοδίασαν με
πυρηνικό αντιδραστήρα, του προμήθευσαν ουράνιο και τις δεκαετίες του
'50, του '60 και του '70 εκπαίδευσαν πάνω από μια εκατοντάδα Ιρανούς
επιστήμονες στα πυρηνικά προγράμματα. Αυτή η πολιτική κράτησε πάνω από
20 χρόνια. Η σημερινή ηγεσία των ΗΠΑ, ο Ράμσφελντ, ο Τσένι, ο
Γούλφοβιτς, τη δεκαετία του '70 συνέχισαν τον πυρηνικό εξοπλισμό του
Σάχη έως και την πτώση του το 1979. Αυτοί είναι που σήμερα ζητούν το
βομβαρδισμό του Ιράν ακόμα και με πυρηνικά όπλα, επειδή - όπως λένε - το
Ιράν έχει δυνατότητα πυρηνικών εφαρμογών, με τις οποίες οι ίδιοι το
εφοδίασαν!
   Τώρα «ξαφνικά» το Ιράν απειλεί την παγκόσμια «τάξη» και οι ΗΠΑ σαν
σερίφηδες προσπαθούν να επιβάλλουν το «νόμο» τους. Απειλούν θεούς και
δαίμονες προκειμένου να βρουν συνένοχους στο έγκλημα τους. Όμως, οι
περισσότερες κυβερνήσεις δεν είναι τόσο πρόθυμες να ρισκάρουν  ένα
λουτρό αίματος στρέφοντας πάνω τους τα πυρά σύσσωμου του ισλαμισμού για
ένα μεγαλύτερο κομμάτι στην πετρελαϊκή «πίτα». Μόνο κυβερνήσεις
υποτελών, όπως οι ελληνικές, είναι σαν έτοιμες από καιρό να «τηρήσουν
τις συμβατικές τους υποχρεώσεις» όπως έκαναν με το Ιράκ, το Αφγανιστάν
και τη Γιουγκοσλαβία και να παραχωρήσουν ορμητήριο στους εγκληματίες. Το
γεγονός πως η πλειοψηφία των Ελλήνων αντιτίθεται και  απαιτεί να μη
δοθεί «ούτε γη, ούτε νερό στους φονιάδες των λαών» δεν τους πτοεί
καθόλου. Σφίγγουν το χέρι της Κοντολίζας (του 4ου) Ράιχ και της
παραχωρούν τα πάντα. Όμως, «όποιος σφίγγει το χέρι του δολοφόνου, δεν
έχει ηθική» σύμφωνα με τον Χάρολντ Πίντερ.
Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, η τιμή του πετρελαίου «τραβάει την ανηφόρα»
προκαλώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις. Ήδη για να προλάβει τα χειρότερα η
κυβέρνηση Μπους μιλά για επίδομα πετρελαίου στις ΗΠΑ ενώ στις ευρωπαϊκές
χώρες η κατάσταση οξύνεται. Oι κερδοσκόποι τρίβουν τα χέρια τους
παρακαλώντας να συνεχιστεί η «Ιρανική κρίση». Στη χώρα μας νέες
αβάσταχτες αυξήσεις σε όλα τα είδη διαδέχονται εκείνες του χειμώνα.
Άραγε αμφιβάλλει κανείς πως πίσω απ' όλα τα πολεμικά σενάρια κρύβεται
τελικά η μυρωδιά του πετρελαίου και το χρώμα του χρήματος; Όπως ακριβώς
και κάθε «τρομοκρατία» μυρίζει πετρέλαιο.

   ΥΓ: O πρόεδρος της Βολιβίας 'Εβο Μοράλες Άιμα  ανακοίνωσε την
εθνικοποίηση όλων πετρελαϊκών εγκαταστάσεων της χώρας του που ως τώρα
τις εκμεταλλευόταν ξένες εταιρίες. O Μοράλες πιστός στις προεκλογικές
του εξαγγελίες αποφάσισε να προασπίσει τον «εθνικό πλούτο της χώρας» του
ώστε να μπορέσει να εκπληρώσει τις υποσχέσεις στο λαό του για μέτρα
κοινωνικής μέριμνας με προτεραιότητα στην Παιδεία.
   Τι χροίαν μαρτύρων έχουν πλέον αυτοί που σήμερα ή αύριο θα μας πουν
πως η Βολιβία είναι το λίκνο της παγκόσμιας τρομοκρατίας; Εκεί δεν ήταν
το άντρο του «αρχιτρομοκράτη» Τσε Γκεβάρα;