Νίκη κατά της ευτέλειας

   Καιρός να αφήσουμε τα μικρά σενάρια τηλεοπτικών δελτίων και να δούμε μια πλευρά της επικαιρότητας, η οποία ελάχιστα έως καθόλου φωτίστηκε αυτές τις μέρες από τα πάσης λογής μέσα επικοινωνίας. Το γιατί δεν φωτίστηκε, ή μάλλον, γιατί, σχεδόν, κανείς δεν ασχολήθηκε με το θέμα αυτό θα το καταλάβατε παρακάτω.
   Η εποχή μας είναι κατ' εξοχή αντι-ηρωική. Σπανίζουν οι πράξεις θάρρους και γενναιότητας αφού η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ζει μια ζωή δανεική, σε 60 άτοκες δόσεις. Μια ζωή εγκλωβισμένη σε στερεότυπα
καταναλωτισμό, υλικής ευμάρειας, ωχαδελφισμού και, γιατί όχι, μια ζωή
όπου κυριαρχεί το δόγμα, «βολέψου εσύ κι άσε τους άλλους να τραβιούνται».
   Σε τέτοιες εποχές και η παραμικρή πράξη αντίστασης λαμβάνει διαφορετικές διαστάσεις. Σε τέτοιες εποχές η αντίσταση γίνεται το νήμα που μας συνδέει με το παρελθόν αλλά και το μέλλον. Γι' αυτό και το σημερινό σημείωμα είναι αφιερωμένο στα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου το οποίο αντιστάθηκε στις ορέξεις όψιμων υποστηρικτών του αθλητισμού και της μπίζνας και αρνήθηκε να παραδώσει βορά στις διαφημιστικές εταιρείες και τους λογής Π λογής σπόνσορες, τον χώρο της
αρχαίας Oλυμπίας, προκειμένου να τελούνται εκεί σε ετήσια (;) βάση αγωνίσματα.
   Η πράξη αυτή των μελών του Κ.Α.Σ έχει ιδιαίτερη αξία αφού αντιστάθηκαν στους ισχυρούς των ΜΜΕ και των πολιτικών τους ακολούθων.
Επιφανή στελέχη των δύο, εναλλασσόμενων στην εξουσία, κομμάτων τάχθηκαν
αναφανδόν υπέρ της παραχώρησης του χώρου, με προεξάρχοντες από την μεν
Ν.Δ το νεόκοπο γραμματέα της Κ.Ε από δε το ΠΑΣOΚ, επιφανή συνταγματολόγο
και τακτικό θαμώνα των τηλεοπτικών παραθύρων.
   Τα μέλη του Κ.Α.Σ. αγνόησαν τις πιέσεις των ισχυρών, απέρριψαν την πρότασή τους και έσωσαν κατ' αυτόν τον τρόπο τον χώρο της αρχαίας Oλυμπίας, έσωσαν την ιστορία αλλά και την τιμή αυτού του τόπου. Με την φόρα που έχουν πάρει πολλοί σε λίγο θα ζητήσουν να εγκαταστήσουν ρεστοράν πολυτελείας στο Δήλο προκειμένου να προσελκύσουν τουρίστες υψηλού εισοδήματος. Και αυτό θα πρέπει να το σταματήσουμε όσο είναι ακόμη καιρός. Τα μέλη του Κ.Α.Σ. πέτυχαν μια πρώτη νίκη, ο πόλεμος όμως προβλέπεται μακρύς.

Ήχοι κρυμμένοι, μυστικοί

Ετούτη η άνοιξη έχει κάτι το διαφορετικό. Ίσως να μη διαφέρει από τις
προηγούμενες ή τις επόμενες. Ίσως όμως και να είναι μοναδική.
Υποκειμενική η κρίση, υποκειμενικό το συμπέρασμα, προσωπικό το βίωμα.
Διαβαίνω δρόμος, πλατείες κα σοκάκια κι οι μυρωδιές της άνοιξης μέσα
στην μεγαλούπολη ως οδοδείκτες μελαγχολικοί με παρασέρνουν μακριά από
έγνοιες, σκοτούρες και σκέψεις βασανιστικές.
Το ανάλαφρο βραδινό αεράκι αποδιώχνει τον κάματο της ημέρας και με καλεί
σε ταξίδια του νου και των αισθημάτων σε χώρες μυστικές και κήπους
κεκρυμμένους.
Δεν μπαίνω στον κόπο να ψάξω την αιτία αυτής της αναπάντεχης δωρεάς της
εποχής. Παλιότερα ίσως να το έκανα. Τώρα πια μ' έμαθε η σοφία της ζωής
να δέχομαι τα δώρα απλά με ευγνωμοσύνη.
Μια στοίβα βιβλίων δίπλα μου με καλεί να ακούσω τους ήχους των σελίδων,
το μολύβι που σέρνεται πάνω στο λευκό χαρτί. Καιρός να πάρω πάλι τους
δρόμους.

Λαγοί με πετραχήλια

   Υπέκυψε τελικά ο επί της ναυτιλίας υπουργός της σημερινής κυβέρνησης
στις πιέσεις των εφοπλιστών και απελευθέρωσε μερικώς τις τιμές των
εισιτηρίων της ακτοπλοΐας. Αυτό είχε ως άμεσο αποτέλεσμα την άνοδο των
τιμών. Επιτέλους, οι μάσκες έπεσαν και μετά από τα μεγάλα λόγια είδαμε
τις «μικρές» πράξεις όπου το συμφέρον των λίγων υπερτερεί εκείνου των
πολλών.
  Την ίδια στιγμή πολλά νησιά του αρχιπελάγους παραμένουν σχεδόν
αποκομμένα από την ηπειρωτική Ελλάδα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη ζωή
των κατοίκων τους. Απουσία ιατρών, ελλιπή τροφοδοσία, ερήμωση. Τους δε
κατοίκους τους θυμούνται μόνο παραμονές εκλογών όταν επιβαίνοντας σε
ελικόπτερα πλούσιων φίλων και χορηγών τους τούς επισκέπτονται και τους
τάζουν λαγούς με πετραχήλια.
  Κάποτε όμως και αυτή η παράσταση θα κατέβει και οι θλιβεροί
πρωταγωνιστές της θα παραδοθούν στην λήθη της ιστορίας.

Χωρίς ψευδαισθήσεις

   Όχι, ένας κόσμος χωρίς προκαταλήψεις θα έδινε στο διαφωτισμό τη
χαριστική βολή. Ποιος θα το ήθελε αυτό; Αφού είναι το καλύτερο που
έχουμε. Και όταν εγώ κάποτε θα πεθάνω και οι άνθρωποι θα με
κουτσομπολεύουν, γεννώντας συνεπώς μικρές προκαταλήψεις, έχουν ήδη από
τώρα την άφεσή μου. Σε καμιά περίπτωση δε θα στριφογυρίζω στον τάφο μου,
τους το υπόσχομαι, θα παραμείνω ήσυχος. Παρ' όλο όμως που δε θα
επιθυμούσα έναν κόσμο στον οποίο κανείς πια δεν κάνει λάθη και ο καθένας
κυκλοφορεί με το στήθος ανοιχτό Π μια φοβερά βαρετή ουτοπία! Π παραμένω
στη θέση μου ως προς το τσίμπημα του εντόμου. Είναι, βλέπετε, πολύ απλό:
O καθένας και η καθεμία μπορεί να θέσει ως κανόνα στον εαυτό του να
δέχεται μόνο εκείνες τις απόψεις που εκείνος ή εκείνη έχει εξετάσει εξ
ιδίας πείρας. Τι το δελεαστικό έχει το να υιοθετεί κανείς ανεξακρίβωτες
φήμες και να τις μεταδίδει στα παιδιά; Θα έπρεπε λοιπόν να φυλάγεται
κανείς από το πρώτο τσίμπημα του εντόμου. Στο κάτω κάτω, και τα
κουνούπια τα διώχνουμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Sir Peter Ustinov, Προσοχή ! Προκαταλήψεις, εκδ. Εμπειρία Εκδοτική,
Αθήνα 2004

Νύχτα πρώτη

Στο γέρμα του ήλιου
μια εγκαυστική εικόνα
αναδύθηκε από το βάθος του ορίζοντα
Σπασμός αδηφαγίας
Αυτοαποπλάνηση
Αλαζονικές αντιφάσεις
Το ψέμα είναι το αλάτι της αλήθειας, μονολογείς
Το πρελούδιο μιας αμετάκλητης νύχτας
ξεπροβάλει από τα τρίσβαθα
του ονειρικού κόσμου
Όνειρα που ταξιδεύουν με ωτοστόπ
Μια μορφή
Μελανόχρωμες κηλίδες τα μάτια, ιδεοφορούν  τον χαμό και τον όλεθρο του
ακαταμάχητου ερωτισμού τους
Δυο χείλη πρωτόχερα κεράσια της άνοιξης ανάγλυφα μιας αχαλίνωτης
ζωτικότητας
Δυο ώμοι εύγλωττα σιωπηλοί, σηματοροί της αρτίτοκου ολοκληρωτικής
φαντασίας
Ένα ζευγάρι μικρά, σχεδόν εφηβικά στήθη, λαγνουρνούν με νωχελική
ηδυπάθεια, ως δίδυμες εστιάδες, την ικετήρια επίκληση
Το στρογγυλό υπερώο ως ηχείο βιολιού, αντιδονούσε ανοχύρωτο, τους
παλμούς ενός ατελεύτητου ταξιμιού μιας Ανατολής π' ακόμη αργούσε
Αντίκρυ του, ο υδατοφράχτης, δόκανο ακατέργαστο, γκρεμός αλαφιασμένων
ψιθύρων που κάπου στο βάθος του κρύβεται το σκοτεινό μπουμπούκι του
τριαντάφυλλου
Το μελανόχρωμα της φυλλωσιάς της
Ένας κρίνος που αιμορραγεί
Το θράσος της ομορφιάς
συνεχίζεται ...