Πριν από ελάχιστες δεκαετίες, ο ερχομός του Πάσχα συνοδευόταν  από τα
κλασσικά έθιμα: τα «λαζαράκια», τα «βάγια», τα κόκκινα αυγά, τις
ετοιμασίες του αναστάσιμου οβελία κλπ.
   Σήμερα τα «ήθη» έχουν αλλάξει βοηθούντων και των ΜΜΕ τα οποία
φροντίζουν να «τιμούν» αυτό το γεγονός με δεκάδες γεγονότα που κατ'
αυτούς σχετίζονται με το πνεύμα των ημερών. Τα νέα ήθη τείνουν να γίνουν
κλισέ όπως και τα παραπάνω τυπικά έθιμα. Έχουμε και λέμε, λοιπόν:
   Έθιμο υπ' αριθμόν 1: Δεκάδες τηλερεπορτάζ για την άνοδο της τιμής των
αμνοεριφίων, την προέλευση τους και την ποιότητα τους. Τηλεοπτικοί
αστέρες με αμοιβές που υπερβαίνουν τους μισθούς που παίρνει σε 6 μήνες
ένας εργάτης κόπτονται για την ακρίβεια των αμνοεριφίων και μας
κατακλύζουν με δακρύβρεχτες ειδήσεις για την ανέχεια των συνταξιούχων
θυμίζοντας μας έτσι το αλήστου μνήμης άσμα του Σταύρου Κουγιουμτζή (που
τραγούδησε ο Γ. Νταλάρας) «με τραγούδια για τη φτώχια και την ξενιτιά
ρετιρέ χτίζω στην Κηφισιά». Τα τελευταία χρόνια το ρεπορτάζ περιλαμβάνει
και τρομοκρατικές αποκαλύψεις για την εθνικότητα του «ελληνικού» οβελία
με λεπτομέρειες από την εισαγωγή αμνοεριφίων από τις γειτονικές χώρες
και το βάφτισμα τους σε «ελληνικά ΑΑΑ». Είναι τόσο εμβριθείς αυτές οι
αποκαλύψεις ώστε να αναρωτιέται αφελώς ο θεατής «μα αφού όλοι τους
βρίσκουν, πώς καταφέρνουν και τα περνάνε;». Δεκάδες ανευθυνοϋπεύθυνοι
παρελαύνουν από τα τηλεπαράθυρα για να τρομοκρατήσουν τον χαμηλόμισθο με
την άθλια ποιότητα των εισαγόμενων τα οποία ως επικίνδυνα πρέπει να
αποφεύγονται. Έλα, όμως, που δεν μπορεί κανείς να μας εξασφαλίσει τη
γνησιότητά τους, οπότεΙ καλές και οι «πατάτες μπλουμ» που θα φάνε αυτοί
που το βαλάντιο τους δεν αντέχει τίποτα παραπάνω. Παραλλαγή στο θέμα:
φέτος με την αγωνία για τη νόσο των πουλερικών τίθεται εν αμφιβόλω και η
αγορά αυγών προς βαφή πυροδοτώντας νέο γύρο τηλεσυζητήσεων.
   Έθιμο υπ' αριθμόν 2: Μεσούσης της Μ. Εβδομάδας αρχίζουν οι «αγωνίες»
για την έξοδο των Αθηναίων προς την ύπαιθρο, την ασφάλεια του οδικού
δικτύου (το υπόλοιπο διάστημα αυτό το δίκτυο είναι «άρτιο» τουλάχιστο
μέχρι να γίνει κάποιο ατύχημα σαν εκείνα του Αλιάκμονα και των Τεμπών)
και την «ευχή» να γυρίσουν όλοι σώοι. Το σήριαλ (που παίζεται με
παραλλαγές και τα Χριστούγεννα και τον Δεκαπενταύγουστο) τελειώνει στο
τέλος της Λαμπροβδομάδας με την καταμέτρηση των θυμάτων και τα
κροκοδείλια δάκρυα.
   Έθιμο υπ' αριθμόν 3: Κροτίδες και βεγγαλικά. Εμβριθή ρεπορτάζ για τον
τρόπο που παρασκευάζονται ή πωλούνται τρόποι προμήθειας τους καθώς κι
ένας λεπτομερής «τουριστικός οδηγός» των τόπων με το μεγαλύτερο «σαματά»
(Βροντάδος Χίου, Καλαμάτα κλπ). Μόλις συμβεί το αναπόφευκτο, «πόνος» και
«θρήνος».
   Έθιμο υπ' αριθμόν 4: Ευχές πολιτικών για το μεγάλο γεγονός της
Ανάστασης. Είναι φυσικό η απολυμένη της «Sexform» και ο συνταξιούχος των
400 _ να μην μπορούν να φάνε το ξεροφάι τους αν δεν δουν τον Καραμανλή
να καταβροχθίζει αρνάκι ή τον Παπανδρέου να τσουγκρίζει αυγά και τον
«πάσης Ελλάδος» να ευλογεί τα στρατευμένα νιάτα. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον
αναμένουν και τις αναστάσιμες ευχές «πολιτιστικών» ταγών του Έθνους όπως
οι κυρίες Βίσσυ, Παπαρίζου και Α. Δημητρίου και οι κύριοι Ρουβάς,
Ψινάκης και Παπακαλιάτης.
   Έθιμο υπ' αριθμόν 5: Όλη η εβραϊκή μυθολογία (η και Παλαιά Διαθήκη
αποκαλούμενη) κατακλύζει τους δέκτες μας. Μαζί με επικές ταινίες που
περιγράφουν τα πάθη του Ιησού της Ναζαρέτ και μαζί με τον Χιτώνα, να κι
ο Σαμψών, ο Δαβίδ, ο Νώε, ο Μπεν Χουρ και άλλοι «προχριστιανοί» μας
δίνουν μαθήματα «κατάνυξης» και «μετάνοιας» (η οποία επέρχεται μετά τον
ξολοθρεμό των «άθεων» Φιλισταίων ή την αρπαγή της γυναίκας του αδελφού
κάποιου «θεόσταλτατου»).
   Έθιμο υπ' αριθμόν 6: Το «θάμα». Εκκλησίες και μοναστήρια έχουν να
επιδείξουν μια τεράστια γκάμα «θαυματοποιών» εικόνων και σκηνωμάτων με
στόχο να βάλουν αυτές στο χέρι το πενιχρό πασχαλινό «δώρο» κάποιων
πιστών. Φέτος, τινάζει τη μπάνκα η Μονή Αγάθωνος με το σκήνωμα του
μοναχού Βησσαρίωνα όπου ένα ξύλινο σταυρουδάκι πωλείται αντί το ευτελούς
ποσού των 5­.
   Έθιμο υπ' αριθμόν 7: Ρεπορτάζ για κατασκευάσματα σαν τον «Κώδικα ντα
Βίντσι» και τα συναφή βιβλία  που στόχο έχουν να αναζωπυρώσουν μια
συζήτηση γύρω από την θεότητα ή την ανθρώπινη διάσταση του Ιησού ώστε να
αυξηθούν οι πωλήσεις τους είτε από «ψαγμένους» που διαθέτουν «ανοιχτούς
ορίζοντες» («άθεους του Κολωνακίου» σύμφωνα με τον πάσης «Ελλάδος») είτε
από «πιστούς» που θέλουν να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι ως πού φτάνει το
θράσος του «οξαποδώ». Φέτος, μαζί με τα περσινά προϊόντα πλασσάρεται
φρεσκότατο και το «Ευαγγέλιο το Ιούδα» που εξετάζει τα κίνητρα της
πράξης του Ισκαριώτη.
   Έθιμο υπ' αριθμόν 8: Νέο επεισόδιο στο σήριαλ Βαβύλη με ολίγη από
Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, «εθνικούς στόχους» και άλλα παρεμφερή.
***
   Αυτά είναι τα «νέα ήθη» και «έθιμα» που πάνε να αντικαταστήσουν τα
ελληνικότατα πατροπαράδοτα έθιμα. Κυρίως να διαστρεβλώσουν το νόημα των
ημερών που είναι η ανάσταση, η αναγέννηση ψυχής και σώματος αλλά και
αξιών. Oυδείς ενδιαφέρεται πλέον γι' αυτή τη μετάλλαξη. Oι πολιτική και
«πνευματική» ηγεσία είναι απασχολημένες με το βόλεμα των δικών τους
ανθρώπων και το ξεχαρβάλωμα της κοινωνίας. Oι Ανθιμοχριστόδουλοι
απασχολημένοι να στηλιτεύουν αυτούς που τους κάνουν κριτική βαφτίζοντας
τους «άθεους του Κολωνακίου» (σ.σ. προς αποφυγήν παρεξηγήσεων ο γράφων
οφείλει να δηλώσει ευθαρσώς και εν γνώσει των συνεπειών το νόμου περί
ψευδούς δηλώσεως πως η μόνη σχέση του με το Κολωνάκι ήταν η προ
δεκαπενταετίας επίσκεψη του σε καφέ της περιοχής για επαγγελματικούς
λόγους. Πέραν τούτου, ουδέν). Oι εργαζόμενοι απασχολημένοι να τα φέρουν
βόλτα μετά τις αυξήσεις πείνας που τους προσφέρθηκαν. Έτσι, σε λίγα
χρόνια δεν θα είναι καθόλου απίθανο να απαντούν τα παιδιά πως το Πάσχα
σταυρώθηκε ο Ζαγοράκης μετά από προδοσία του Βαβύλη και δίκη όπου
προέδρευε ο αρχιερέας Χριστόδουλος και εκτελέστηκε από παίκτες της Α.Ε.
Ποντίων (!).
   Μετά από όλα αυτά τα «αιρετικά» η ευχή για τις μέρες που έρχονται
είναι ειλικρινής κι από καρδιάς: Καλή Ανάσταση στους σταυρωμένους λαούς
(είναι οι μόνοι που χρειάζονται αυτή την ευχή). Κι ας θυμούνται πως η
Ανάστασή τους δεν θα έρθει από κανένα «ιερατείο» αλλά από την ίδια τους
την αφύπνιση.