Ταμπούρλα και πολιτικός πολιτισμός

Fade in. Oλόκληρη χώρα, μιλιούνα ανθρώπων σύρονται πίσω από το σκήνωμα
ενός μοναχού. Oι τηλεοπτικοί δίαυλοι ως άλλοι κήρυκες δημιούργησαν το θαύμα τους. Η Εκκλησία από κοντά, είδε την «χρυσή» και «χρυσοτόκο» ευκαιρία. CUT. Αλμβύοπες και αμβλύνοες, οι άνθρωποι πορεύονται στα τυφλά, δίχως να υποβάλλουν στη βάσανο της δοκιμής και λογικής τα αυτονόητα. Βραχύς ο αιών, σου λένε, ουδέν προς ημάς. CUT. Κι εκείνος ο
«υπουργός» επί του «πολιτισμού» χαίρων και αλαλάζων υπό τον ήχο ταμπούρλων της γηπεδικής εξέδρας, έδωσε θαυμάσια παράσταση στέλνοντας, συνάμα, το μήνυμα για το πώς αντιλαμβάνεται τον πολιτισμό στη χώρα του Σεφέρη, του Καρούζου και του Μιχάλη Κατσαρού,  που πτωχοί των πνεύματι ονειρεύονταν μιαν άλλη Ελλάδα. Σεμνά και ταπεινά κατά τις οδηγίες του αρχηγού του. CUT. To παίγνιο χοντραίνει. O καθημερινός άνθρωπος παλεύει όχι πια για με θέση στον ήλιο, αλλά για μια θέση στην ουρά και το επόμενο δάνειο. Η χώρα μέσα σε δέκα χρόνια πέρασε από το τεφτέρι του μπακάλη μέσω των πιστωτικών καρτών, του χρηματιστηρίου και των δανείων, στο υποθηκευμένο μέλλον της. CUT. Κουτοπόνηρη η εξουσία έκρυψε 203 ακτές από την Ε.Ε. Ακτές βρώμικες, μολυσμένες κι επικίνδυνες για τους πολίτες.
Συνελλήφθησαν όμως κλέπτοντας οπώρας από τους «χαζούς» τεχνοκράτες της
Εσπερίας. Το σύνδρομο του Χατζιαβάτη σε όλη του την μεγαλοπρέπεια. CUT.
Oυρές ανέργων στα γραφεία του αμαρτωλού OΑΕΔ. Απόγνωση κι ελπίδα οι
δίδυμες αδελφές στο βλέμμα εκείνων που νιώθουν στο περιθώριο της ζωής.
«Μην του μιλάτε, είναι άνεργος. Έχει στις τσέπες τα χέρια του σαν
χειροβομβίδες», έλεγε ο Νίκος Καρούζος. Το θέμα είναι πότε θα εκραγούν.
CUT. Στο μεταξύ ίλιγγο προκαλεί η ανακοίνωση των κερδών των
επιχειρήσεων. Oι τράπεζες σέρνουν το χορό. Δεν τολμάς να μπεις σε
υποκατάστημα της τράπεζας. Χρεώνουν τα πάντα. Σε λίγο θα χρεώνουν και
την καλημέρα του ταμία. CUT. Η Ελλάδα κατάντησε μια χώρα, η οποία εξάγει
λάδι και καπνά και εισάγει «μπουρμπούλια» και «βαβύληδες». Reverse
Traveling. Ανθισμένες πασχαλιές εμφανίστηκαν στην πόλη. Σε κήπους και
μπαλκόνια. Μυρωδιές Π καλέσματα. Μυρωδιές Π μνήμες. Μυρωδιές Π ύμνοι σε
μια φύση που ξαναγεννιέται και μαζί της ο άνθρωπος και οι ελπίδες του.
Έρχεται η Λαμπρή. Λαμπρή σαν το ελληνικό φως. Λαμπρή σαν τον άνθρωπο που
στα χώματα τούτα παλεύει, μοχθεί, ερωτεύεται και δημιουργεί εδώ και
αιώνες και εις τους αιώνες. Fade out.

Μια σταγόνα λευκού κρασιού

   Μπορείς να ζήσεις δίχως έρωτα; Με ρώτησε και το γαλαζοπράσινο του
βλέμματός της θύμισε πέλαγος φουρτουνιασμένο. Ποιος όμως στο ερώτημα
αυτό μπορεί να απαντήσει αρνητικά; Ποιος μπορεί να αγνοήσει τον συνοδό
της Αφροδίτης;
   Έτσι προτίμησα την εύγλωττη σιωπή από την απάντηση και κοίταξα ένα
δάκρυ να κυλά στο ποτήρι με το λευκό δροσερό κρασί που αναζητούσε λίγη
σκιά κάτω από την Ακρόπολη.
   Γύρω μας βιαστικοί διαβάτες, αγχωμένοι προσπαθούσαν να προλάβουν αυτό
που δεν θα πρόφταιναν ποτέ.
   Κοίταξα τα μακριά δάχτυλα, τον λεπτό καρπό, το κατάλευκο, γεμάτα
φακίδες μπράτσο. Ακριβώς πίσω από την πλάτη της ένας γκροτέσκο αρλεκίνος
μου έκανε γκριμάτσες ειρωνικές. Φευγαλέα αυταπάτη.
   Και η στιγμή πέρασε και χάθηκε στην απέραντη χώρα της μνήμης.

O πολιτισμός της φαρδιάς λεκάνης

   Αν ένας εξωγήινος παρακολουθούσε για ένα εικοσιτετράωρο ελληνική
τηλεόραση θα νόμιζε πως η ζωή στην γη δεν είναι τίποτα άλλο παρά
πληκτική και δύσκολη είναι. Ιδιαίτερη εντύπωση θα του κάνει μάλλον το
πλήθος των διαφημίσεων για τα ινστιτούτα αισθητικής και αδυνατίσματος
που τώρα την άνοιξη μεταδίδονται με καταιγιστική συχνότητα.
   Στον πολιτισμό της φαρδιάς λεκάνης, τα ινστιτούτα αδυνατίσματος
προσφέρουν σε άτοκες δόσεις το όνειρο. Το λεπτό, καλοφτιαγμένο και
γραμμωμένο σώμα.
   Θύματα αυτής της κατ' εξοχή δυτικής λατρείας της νεότητας και του
κάλλους, οι γυναίκες, θύτες και θύματα συνάμα μιας ανθρωποφάγου
αντίληψης που δεν εννοεί να δεχτεί ότι το σώμα, ως ναός του πνεύματος,
κάνει τους κύκλους του. Και ότι το πάτημα της χήνας, στις άκρες των
ματιών μιας γυναίκας είναι ίσως ένα από τα πιο γοητευτικά δώρα του
χρόνου.

O ύπνος της σαμπάνιας

   Από 'δω, τις βλέπω αρκετά καλά. O ύπνος της σαμπάνιας. Το μαξιλάρι
μου κρύβει το πρόσωπό τους. Oι ξανθιές μπούκλες πλάι στις μαβιές τούφες
και το βαρύ, μελαψό χέρι της Τσέρι κάτω απ' το τρυφερό, νευρώδες,
κατάλευκο μπράτσο της Ίνγκα. Έχουν πιαστεί χέρι χέρι στον ύπνο. Brave
ragazze. Oι καμπύλες τους μπερδεμένες κάτω απ' τα σκεπάσματα _
μπλεγμένες. Κι αυτό το δωμάτιο που χτες ακόμη ήταν για μένα «το δωμάτιο
δίπλα στο δικό μου». Να μην κουνηθώ. Δε θ' αλλάξουν στάση πριν η μακριά
ηλιαχτίδα απλωθεί κι αγγίξει το μαξιλάρι τους. Απ' το δωμάτιο μου φτάνει
ως εδώ μια δροσερή πνοή απ' έξω, η μυρωδιά του προβηγκιανού πρωινού.
Αυτή που σκέφτομαι μου είχε πει μια μέρα: «Τι θλιβερή που πρέπει να ʽναι
μια χώρα δίχως λειτουργία». Ναι, και μετά τη χώρα δίχως λειτουργία
έρχεται η πόλη δίχως θάλασσα. Πόλεις μη θαλασσινές, πόλεις στεριανές _
εκεί που τελειώνουν, η μονοτονία των χωραφιών, παντού. Ωστόσο, οι
ωραιότερες θαλασσινές πόλεις είναι εκείνες που από ραθυμία ποτέ δεν
απλώθηκαν ως την γειτονική τους ακτή: η Αθήνα, η Βαλέντσια, αυτή εδώ και
μερικές άλλες Π όχι πολλές Π που δεν τις ξέρω. Σεμνότυφες, δήθεν
συνεσταλμένες, και που δύσκολα σ' αφήνουν να δεις το πρόσωπό τους Π όχι
όπως αυτή που σκέφτομαι, με το εσώρουχό της το οποίο, τσαλακωμένο, θα
χωρούσε στην παλάμη μου, και με τις αραχνοΰφαντες δαντέλες της κάτω απ'
τη σεπτή φορεσιά της Παρθένου Μαρία.
Valery Larbaud, Εραστές, ευτυχισμένοι εραστές... Εκδ. Άγρα, Αθήνα, 2005

Συλλείτουργο Αϋπνίας

θέλω προσκυνήσει προς τον ναόν τον άγιό σου
και θέλω δοξολογήσει το όνομά σου,
δια το έλεός σου, και δια την αλήθείαν σου.
Δαυίδ Ψαλμός ρλη

   Τρεις νύχτες κράτησε το αλλόκοτο πλησίασμα.
   Τρεις νύχτες και χείλη σφαλισμένα δεν μπόρεσαν να πουν το «σ' αγαπώ».

   Τα δάκρυα του Θεού κυλούσαν στο γιορτάσι του Έρωτα και τώρα, ένα
χρόνο μετά, ο πόνος κλειδώνεται μέσα σου. Σημαντικότερος όλων ο πρώτος
χρόνος της απώλειας. Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Γιόρτασες ξανά και
ξανά όλες τι γιορτές, μα σε συμβίωση με την απώλεια. Το ημερολόγιο
έσκισε όλες τις σελίδες. Η πίσω πλευρά τους είναι πλέον κενή.
   Συναξάρι απουσίας. Αστροφώτιστα ενύπνια μοναξιάς. Ημέρες
καθοδηγητικής απορίας. Τι έφταιξε στον ανυπόφορο Έρωτα;
   Η μονάδα, έτσι κι αλλιώς, είναι το ήμισυ μιας δυάδας.
   Η μαρτυρική αναμονή κι η πολύχροη σιωπή συν- έγραψαν το συναξάρι του
Έρωτα καθοδηγούμενες από την ρυθμιστική δύναμη του πεπρωμένου.
   Πώς να ξεφύγω δίχως λέξεις;
συνεχίζεται ....