(εκδόσεις Άγκυρα)

   Έγραψα μόνο αυτά που ήθελα να διαβάσω! Δεν θα με ενδιέφερε να γράψω αναλύσεις και να κάνω περιγραφές πανομοιότυπες με εκείνες που κάνουν
καθημερινά οι εφημερίδες και τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Με πιάνει κρύος ιδρώτας όταν βλέπω τους ρεπόρτερ να ρωτάνε τους συγγενείς, τους φίλους
και όποιον βρουν εύκαιρο, τι είδαν, τι άκουσαν κ.λπ. Κι ακόμα περισσότερο νευριάζω όταν βλέπω τον ιατροδικαστή.
   Ήθελα να θυμηθώ τους συμμαθητές και τους φίλους που είχα κάποτε και τώρα δεν τους έχω. Ξέρετε, καθώς περνούν τα χρόνια, σκέφτομαι ότι πλέον
κάποιος τραβάει το σχοινί κι εγώ δεν έχω τη δύναμη να αντισταθώ. Και να πω ακόμη κάτι που μετράει σ' αυτά που περιέχει το βιβλίο: δεν υπάρχουν
όρια σ' αυτά που ανασύρει η μνήμη!
   Ένα από τα ζητήματα που με απασχόλησαν είναι εκείνο της γλώσσας.
Δυστυχώς οι ήρωες έζησαν και ζουν στην εποχή που το «μαλάκας» είναι ακόμη. ψωμοτύρι! Συμπυκνώνει χίλια δυό. Και το κυριότερο: καλύτερα να πει κανείς το «ρε μαλάκα», παρά να σιωπά! Δεν μπορώ να ξέρω αν η καμπυλότητα της γλώσσας μπερδεύεται με τη λέξη αλλά πιστεύω ότι η
ανασφάλεια που δημιουργεί μια κατάσταση άγχους στα άτομα δεν διευκολύνει
τις ανθρώπινες σχέσεις.
   Α, και το σεξ! Τα τρία τέταρτα του πληθυσμού σήμερα έχουν ψύχωση με
το σεξ. Η καθημερινότητα της κοινωνίας μας είναι πεδικλωμένη στα
παράγωγα του σεξ και στις φαντασιώσεις που δημιουργεί μέσα από την
κοσμική ζωή και τη διαφημιστική πρακτική που ορίζει τους κανόνες της
αγοράς.
   Θα ρωτήσει κανείς αν αυτά που γράφω είναι αυτοβιογραφικά. Εντάξει,
δεν μπορώ ν' αρνηθώ ότι έχουν να κάνουν με τη ζωή μου ή θα έλεγα ότι οι
διάφοροι χαρακτήρες που κινούνται στις σελίδες του βιβλίου είναι μέρος
από τη ζωή μου. Δεν είναι σωστό να πω ότι γράφω ακριβώς για πράγματα που
θυμάμαι προσωπικά. Μάλλον γράφω για καταστάσεις που έχουν συμβεί σε
όλους!
   Μ' ενοχλούσε να δείχνω φωτογραφίες. Δεν θα ήθελα μια "στημένη"
αναπαράσταση της όποιας πραγματικότητας, δεν επιθυμώ να παρουσιάσω τα
πράγματα όπως δείχνουν σε μια φωτογραφία. Είναι αλήθεια ότι το γλωσσικό
ιδίωμα των ηρώων του βιβλίου μου φαίνεται μερικές φορές τόσο γελοίο και
κενό που όταν το ξαναδιαβάζω δεν μπορώ παρά να γελάω.
Τα χρονικά όρια μέσα στα οποία κινείται η δράση των ηρώων ορίζονται από
την ηλικία τους. Ο κεντρικός ήρωας στα νεανικά του χρόνια γνώρισε το
καραμανλικό κράτος, την περίοδο του ανένδοτου με τον Γεώργιο Παπανδρέου,
ένιωσε στο πετσί του τη δικτατορία, δούλεψε, μορφώθηκε, πάλεψε όπως όλη
η νεολαία κατά της χούντας, και στη μεταπολίτευση νάτος στην αφετηρία
και ν' ασχολείται με όλα! Πολιτική, δημοσιογραφία, θέατρο, έρωτες. Και
οι φίλοι του από κοντά. Ένας δικηγόρος, ένας καθηγητής, η διαχειρίστρια
της πολυκατοικίας, ένας αιώνιος φοιτητής, μια ηθοποιός, ένας σκηνοθέτης,
ένας πολιτικός, μια δημοσιογράφος. Το σύμπαν μιας κοινωνίας που
αγκομαχάει σε μια πορεία εκσυγχρονισμού και άγνοιας των κινδύνων.