Η κολεκτίβα  F-ire είναι μια ομάδα καλλιτεχνών που έχει την έδρα της στο Λονδίνο και τροφοδοτεί τη βρετανική δημιουργική σκηνή. Στις τάξεις της συγκαταλέγονται οι  Polar  Bear, οι Acoustic  Ladyland και η Ingrid Laubrock, που αν και οι δίσκοι τους δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους, αποτελούν ουσιαστικά μια παρέα όπου ο ένας συμμετέχει στη δουλειά του άλλου.
	Sebastian Rochford

Polar Bear: "Held On The Tips of Fingers" (Babel)
   Το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτεί κανείς βλέποντας τον Sebastian Rochford είναι ότι πρόκειται για μουσικό της τζαζ. Και πράγματι δεν είναι ένας συνηθισμένος τζαζίστας όχι μόνο εξαιτίας της εμφάνισής του. Μεγάλωσε στη Σκοτία, μέσα στο περιβάλλον μιας πολυμελούς οικογένειας, όπου όλοι έπαιζαν κάποιο όργανο και καθένας εκδήλωνε ενδιαφέρον για διαφορετικό είδος μουσικής. Ο ίδιος ως έφηβος έπαιζε ντραμς σε ένα
thrash μέταλ συγκρότημα και με τη τζαζ τον παρότρυνε να ασχοληθεί η μητέρα του, λέγοντάς του να ακούσει το τρίο του Bill Evans με τον Paul Motian για να καταλάβει «τι σημαίνει να παίζεις πραγματικά ντραμς».
Σήμερα στα 30 του ο Seb  Rochford συμμετέχει σε δέκα (!) διαφορετικά γκρουπ. Ανάμεσά τους το δημιούργημά του Polar Bear και οι Acoustic Ladyland, με τους οποίους θα ασχοληθούμε παρακάτω. Εκτός του Rochford βασικά μέλη των Polar Bear είναι οι σαξοφωνίστες Mark Lockheart και Pete Wareham και ο μπασίστας Tom Herbert. Πριν από δύο χρόνια κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο και πρόσφατα το "Held On The Tips of Fingers", που εμφανίστηκε σε πολλές από τις λίστες με τα καλύτερα του 2005 για τον απλό λόγο ότι είναι ένας δίσκος που αντιπροσωπεύει τη σημερινή ουσία της τζαζ. Ανοίγεται και κινείται με άνεση και γούστο σε πολλούς χώρους, αφομοιώνει κάθε στοιχείο και μέσο που μεταχειρίζεται και χρησιμοποιεί τη
τζαζ όχι μόνο με την έννοια της φόρμας και της τεχνοτροπίας αλλά κυρίως ως αντίληψη. Το ευρωπαϊκό στοιχείο και το ροκ παρελθόν του Rochford δεν θα μπορούσαν φυσικά να απουσιάζουν. Το ξεκίνημα και το φινάλε του άλμπουμ φλερτάρουν με την ελεκτρόνικα (με τη βοήθεια και του  Leafcutter John), με το "Life that ends too soon" ειδικά στα φωνητικά να θυμίζει έντονα Robert Wyatt. Το "Your  eyes the sea" είναι γραμμένο πάνω σε ένα γρήγορο πανκ τέμπο. Πάνω από όλα όμως το "Held On The Tips of Fingers" είναι ένα έξυπνα δομημένο άλμπουμ με θαυμάσιους αυτοσχεδιασμούς κυρίως από τους δύο σαξοφωνίστες.
www.polarbearmusic.com

Acoustic Ladyland: "Last Chance Disco" (Babel)
   Σκεφτείτε ένα σαξόφωνο να φυσά μανιασμένα μπροστά από πανκ συγκρότημα για να φανταστείτε πώς μπορεί να ακούγονται οι Acoustic Ladyland, ό,τι πιο φρέσκο και δυνατό έχει φτάσει στα αυτιά μας εδώ και χρόνια από τη Βρετανία. Με μια σύνθεση κατά τα τρία τέταρτα ίδια με αυτή των  Polar Bear (Rochford, Herbert και Wareham) και με ένα όνομα που παραπέμπει φυσικά στην ιστορική ηχογράφηση του Jimi Hendrix ("Electric Ladyland"), το συγκρότημα του φοβερού σαξοφωνίστα Pete Wareham παίζει βρώμικη πανκ
τζαζ, αν μπορεί κάτι να σημαίνει αυτή η περιγραφή. Γιατί ούτε ακριβώς τζαζ παίζουν, ούτε και πανκ, αλλά σίγουρα παίζουν βρώμικα. Το πρώτο πράγμα που μου θύμισαν ήταν το "Fun  House" των Stooges, τον  James Chance με τους Contortions και τα βρετανικά πανκ συγκροτήματα που στο κλείσιμο της δεκαετίας του '70 δανείζονταν κάτι από την ακρότητα της φρη
τζαζ προσθέτοντας στον ήχο τους το στρίγγλισμα ενός σαξοφώνου. Με τη διαφορά ότι οι Acoustic Ladyland έχουν και απόλυτο έλεγχο των οργάνων τους και μεγαλύτερη ευελιξία. Τίτλοι όπως "Iggy", "Nico" και "Ludwig Van Ramone" είναι ενδεικτικοί των ακουσμάτων τους. Το "Om Konz" είναι ο φόρος τιμής τους στον Olivier Messiaen και τους Yeah, Yeah, Yeahs (!!), το "High Heel Blues" θυμίζει τους Naked City του John  Zorn και στα"Remember" και "Thing" το σαξόφωνο του Wareham μοιάζει να παίζει μπλουζ ριφ της φυσαρμόνικας στις 78 στροφές. Τα μόλις 43 λεπτά του "Last Chance
Disco" αρκούν για να βάλουν τους Acoustic Ladyland στο χάρτη με τα σημερινά ονόματα που επιβάλλεται να παρακολουθήσουμε από κοντά.
www.acousticladyland.com

Ingrid Laubrock: "Forensic" (F-ire)
   Η Γερμανίδα Ingrid Laubrock, που συμμετείχε στο άλμπουμ των Polar Bear, σπούδασε κλασικό πιάνο αλλά από το 1989 που εγκαταστάθηκε στο
Λονδίνο το εγκατέλειψε για χάρη του σαξοφώνου. Έχει διατελέσει μέλος διαφόρων συγκροτημάτων και έχει παίξει με μουσικούς τόσο διαφορετικούς
μεταξύ τους όσο ο Dave Liebman, ο Billy Cobham και οι Siouxsie and the Banshees. Το "Forensic" είναι η τρίτη προσωπική της δουλειά. Έχοντας σαν
βασικό της όργανο το σοπράνο σαξόφωνο, δυο από τους μουσικούς που την έχουν επηρεάσει είναι δίχως άλλο ο Wayne Shorter και ο Steve  Lacy. Έτσι τουλάχιστον μαρτυρούν κομμάτια όπως το "Foresnic Experts" στο ξεκίνημα του δίσκου (που με το δυνατό ροκ τέμπο του θυμίζει Miles Davis από τα τέλη της δεκαετίας του '60) και το "Foresnic" που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από κάποιο παλιό δίσκο του Lacy. Με κοινό τόπο πάντα την τάση για πειραματισμό και ελεύθερη έκφραση, πάνω όμως στο πλαίσιο των συνθέσεων που σχεδίασε με λεπτομέρεια η Laubrock, διαθέσεις, στυλ και επιρροές εναλλάσσονται κομμάτι με το κομμάτι, αλλά και συχνά μέσα στο ίδιο κομμάτι, με ευκολία παρόμοια με αυτή με την οποία η σαξοφωνίστρια περνά από το σοπράνο, στο τενόρο, το άλτο και το βαρύτονο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το "Stone Lions" που μετά το θέμα και το σόλο στο σοπράνο ντύνεται στα λάτιν με έναν αέρινο ρυθμό και μας χαρίζει ένα πολύ όμορφο σόλο στο τσέλο. Το τσέλο του Ben  Davis που χρωματίζει έντονα το "Foresnic" και αναδεικνύεται σε ένα από τα όπλα του. Η Ingrid Laubrock και η παρέα της F-ire τείνουν να μας πείσουν ότι αυτή τη στιγμή η Βρετανία γίνεται ένα σημαντικό κέντρο εξελίξεων για τη τζαζ.
www.ingridlaubrock.com

Βαγγέλης Αραγιάννης
vagarag@syr.forthnet.gr