Θρίαμβος! Ο πόλεμος των τάξεων αποφεύχθηκε «στο παρά πέντε» και η
εργασιακή ειρήνη συνεχίζεται. Με αυτοθυσία και γενναιότητα η τρικολόρ
πλειοψηφία της ΓΣΕΕ πρόταξε τα καλυμμένα με πουκάμισα Christian Dior
στήθη της απέναντι στα στίφη των βιομηχάνων. Κυβέρνηση, αντιπολίτευση
και ΜΜΕ χαιρέτισαν την ειρήνη χωρίς να μπουν στον κόπο να καταμετρήσουν
τις παράπλευρες απώλειες που αυτή επέφερε. Ας ρίξουμε μια ματιά στους
όρους αυτής της συμφωνίας κι εκεί μπορεί να τις ανακαλύψουμε. Έχομε και
λέμε λοιπόν:
   Μετά από «σκληρές» διαπραγματεύσεις, ο Σύλλογος Βιομηχάνων και η
πλειοψηφία της ΓΣΕΕ υπέγραψαν την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση
Εργασίας για τη διετία 2006-2007 η οποία προβλέπει αύξηση μισθών για το
τρέχον έτος μόλις 3,9% και για το 2007 ακόμα χαμηλότερα, 3,4%. Ο
κατώτερος μισθός από την 1/1/2006 διαμορφώνεται από τα 591 ευρώ στα 608
ευρώ (μεικτά!) και το κατώτερο μεροκάματο από 26,41 ευρώ που είναι
σήμερα στα 27,18 ευρώ (κι αυτά μεικτά!). Ειδικότερα, οι αυξήσεις στα
κατώτερα μεροκάματα και μισθούς θα δοθούν ως εξής: Από την 1/1/2006
ποσοστό 2,9% και από την 1/9/2006 συν 2,9%. Το 2007 η αύξηση που θα
δοθεί θα είναι 5,1% από την 1/5/2007. Αυτά τα ποσοστά οδηγούν σε
πραγματικές αυξήσεις της τάξης του 3,9% και 3,4% για κάθε έτος
αντίστοιχα και όχι στο εικονικό και ψευδές 11,3% που παρουσίασαν οι
εργοδότες και συμφώνησε η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ.
   ΣεΙ «απλή μπακαλική» η  «αύξηση» στα μεροκάματα τους πρώτους οχτώ
μήνες του 2006 ανέρχεται στο «αστρονομικό» ποσό των 77 λεπτών (μεικτά
φυσικά) τη μέρα και στους μισθούς μόλις 17,13 ευρώ (επίσης μεικτά)!
Δηλαδή οι «γαλαντόμοι» εργοδότες προσφέρουν στους είλωτες τους
καθημερινό χαρτζιλίκι που μετά βίας τους φτάνει για να αγοράσουν ένα
κουλούρι (προφανώς για να μην πέφτουν κάτω από την πείνα).
   Αυτό το αίσχος υπογράφηκε από τις παρατάξεις της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ με
την παρουσία συνδικαλιστών του ΣΥΝ. Ο εκπρόσωπος το Πανεργατικού Μετώπου
(ΠΑ.ΜΕ.) αποχώρησε καταγγέλλοντας αμφότερες τις πλευρές των «εταίρων»
για σικέ παιχνίδι σε βάρος των εργαζόμενων. Ποιοι ωφελήθηκαν από αυτή τη
συμφωνία; Ο ΣΕΒ του οποίου ο πρόεδρος Οδ. Κυριακόπουλος, σημείωσε
περιχαρής ότι επετεύχθη «ο στόχος που ήταν η διασφάλιση της εργασιακής
ειρήνης που συνέβαλε σε τόσα τα τελευταία 15 χρόνια». Ο πρόεδρος της
ΕΣΕΕ, Δ. Αρμενάκης, πρόσθεσε ότι «ο διάλογος απέδωσε. Είχαμε αίσιο
τέλος. Με αίσθημα ευθύνης κοιτάμε στα μάτια την κοινωνία, επιχειρηματίες
και εργαζόμενους. Πράξαμε το καθήκον μας» (σ.σ. σε ποιους;).
   Οι άλλοι εταίροι ήταν πιο συγκρατημένοι. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Χρ.
Πολυζωγόπουλος, δήλωσε ότι έγινε ένας «έντιμος συμβιβασμός»(σ.σ. Έντιμος
για ποιον άραγε; Για τους εργαζόμενους ή τους βιομηχάνους;). Πρόσθεσε
πως «κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε». Φυσικά, εννοούσε το καλύτερο
δυνατό για τους βιομηχάνους. Καλά κάνει και τα λέει αυτά ανερυθρίαστα ο
κύριος πρόεδρος στους εργαζόμενους. Στη Ελλάδα ζει και μπορεί να δηλώνει
ό,τι θέλει. Μόνο στην «Άγρια Δύση» οι γελαδάρηδες άλειβαν πίσσα και
πούπουλα και διαπόμπευαν όποιον έπιαναν να «τους δουλεύει ψιλό γαζί».  Ο
γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ, Κ. Πουπάκης, ισχυρίστηκε ότι καλύφθηκαν οι
απώλειες των εργαζομένων (σ.σ. με 0,77 _ την ημέρα!) αλλά αυτός,
τουλάχιστον, έχει το ελαφρυντικό του κυβερνητικού συνδικαλιστή.
   Ενδεικτική των πραγματικών προθέσεων των «εκπροσώπων» των εργαζόμενων
ήταν η χυδαία επίθεση που εξαπέλυσαν την επομένη στον εκπρόσωπο του
ΠΑ.ΜΕ. που κατήγγειλε τη στάση τους τόσο ο Πολυζωγόπουλος όσο και ο Αλ.
Καλύβης. Ο πρώτος κάλεσε τον Γ. Μαυρίκο να παίξει «το θέατρο αλλού»
χαρακτηρίζοντας τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων ως «επαναστατική
γυμναστική». Ο δεύτερος δήλωσε πως συναγελάζεται με τους εργοδότες για
«να αλλάξει την κατάσταση από τα μέσα» καλώντας και τον εκπρόσωπο του
ΠΑ.ΜΕ. να τον μιμηθεί αντί να «είναι απέξω και να πυροβολεί». Κυβέρνηση
και αξιωματική «αντιπολίτευση» χαιρέτησαν την υπογραφή ανταλλάσσοντας τα
καθιερωμένα μεταξύ τους βέλη.
   Έτσι οι βιομήχανοι πέτυχαν το στόχο τους. Με όπλο τη συμφωνία
εξασφαλίζουν για τα επόμενα δυο χρόνια υπέρογκα κέρδη. Ετήσια έσοδα πολύ
πάνω από τα 8,4 δις ευρώ (τόσα εμφανίζουν σε ένα χρόνο μόνο 273
κερδοφόρες εταιρίες του Χρηματιστηρίου. Με άλλα λόγια ο καθένας από
αυτούς κερδίζει καθημερινά το πενιχρό ποσό των 2.874.604 δραχμών, ήτοι
το ποσό των 86.238.144 δραχμών ή 254.000 _ το μήνα!). Από την άλλη, το
ίδιο διάστημα ο εργάτης της φάμπρικας θα πρέπει να ζήσει με μισθό 608 _
(μεικτά).
   Να γιατί οι πάντες έσπευσαν να κλείσουν αυτή την επαίσχυντη συμφωνία
που φέρει τη σφραγίδα της «κοινωνικής ειρήνης» και της ενίσχυσης της
«ανταγωνιστικότητας» των επιχειρήσεων. Τους στόχους αυτούς η πλειοψηφία
της  ΓΣΕΕ τους έβαλε πάνω από το μεροκάματο του εργάτη και της
εργάτριας. Η συμφωνία της με τον ΣΕΒ για αυξήσεις της ντροπής είναι
πρόκληση. Οι συνδικαλιστές (που μετέτρεψαν τη ΓΣΕΕ σε Γενική
Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Εργατοπατέρων) δε διαπραγματεύτηκαν με
κριτήριο το δίκιο των εργατών για ουσιαστικές αυξήσεις, αλλά με στόχο
την ταξική "συνεργασία", ώστε να μη θιχτούν τα κέρδη των βιομηχάνων και
να μην μπουν εμπόδια στις νέες αντεργατικές επιλογές και στις ρυθμίσεις
που ακολουθούν.
 Αυτό οφείλουν να το μετρήσουν σοβαρά οι εργαζόμενοι με την ίδια σπουδή
που θα μετρούν το καθημερινό «κομπόδεμα» των 0,77 _. Και να πράξουν
ανάλογα. Να τους γυρίσουν την πλάτη και να ακολουθήσουν το μόνο δρόμο
που τους μένει για να βγουν από την αθλιότητα. Να αποφασίσουν ότι πρέπει
να ΠΑ.ΜΕ μπροστά αγωνιστικά, διεκδικητικά.
   Αλλιώς. ΓΣΕΕ ψηλά κι αγνάντευε.