Παρέλαση, μια επινόηση του Φρειδερίκου της Πρωσίας όταν ήταν υπό
διαμόρφωση τα εθνικά κράτη, που αποθεώθηκε στη χιτλερική Γερμανία, ενώ
στην Ελλάδα εισήχθη υπό τον Μεταξά και το εθνικό πρόταγμα της
δικτατορίας του. Από τότε, γενεές και γενεές παρατάσσονται σε γραμμές με
το γνωστό ιεραρχικό, μιλιταριστικό μοντέλο που απαιτεί ομοιομορφία, τους
άριστους να προηγούνται και τους υπόλοιπους χωρισμένους σε φύλα, ύψη,
ικανότητα ρυθμού, βηματίζοντας υπό τους άχαρους ρυθμούς των τυμπάνων και
των εμβατηρίων και χαιρετίζοντας επισήμους που διακρίνονται σε εξέδρα,
προκειμένου να αναπαραχθεί συνείδηση ξενοφοβική, ρατσιστική και
ταυτότητα εθνικόφρονη.
   Είναι τραγελαφικό ότι ακόμη και σ' αυτό το «προνόμιο» υπάρχουν
αποκλεισμοί μαθητών, όταν αυτοί δεν έχουν το ανάλογο παράστημα ή τα
απαιτούμενα ελληνορθόδοξα πιστοποιητικά. Ενώ, από την άλλη όσοι
επιλεγούν, ή όλοι οι μαθητές σε περιπτώσεις ολιγάριθμων σχολείων, δεν
έχουν την ελευθερία της άρνησης στην παρέλαση. Κάτι που ισχύει και για
τους καθηγητές φυσικής αγωγής (βλ. πειθαρχική δίωξη της καθηγήτριας
Ρωμανού Φ. που δεν θέλησε να παρελάσει).
   Τι προσδοκούν κοινωνία και κράτος από τις παρελάσεις; Μαθητές και
γονείς ίσως το βλέπουν σαν μια ευκαιρία να αισθανθούν περήφανοι για
κάτι, αφού κοινωνικά το αίσθημα αυτό είναι πλέον δυνατό μόνο κατ'
επίφαση μέσα από ανάλογες εκδηλώσεις. Είναι γεγονός επίσης πως απέχει
χιλιόμετρα από την απόδοση των ευσήμων και των τιμών σε ήρωες και
αγωνιστές. Αυτούς μπορούμε να τους τιμούμε χωρίς τυμπανοκρουσίες και
βηματισμούς μέσα από άλλες φόρμες και με άλλο περιεχόμενο, αναζητώντας
πρώτα απ' όλα την ιστορική αλήθεια και καλλιεργώντας την ιστορική
συνείδηση και γνώση σε ένα μάθημα ιστορίας περισσότερο κριτικό,
ερευνητικό και ανυπόκριτο.

Παρωχημένη αισθητική
   Το κράτος από την πλευρά του ανατροφοδοτεί και διαιωνίζει την
αναχρονιστική και παρωχημένη αισθητική της παρέλασης, με σκοπό να
διατηρήσει τα σύμβολα της εθνικής ιδεολογίας, των δήθεν εθνικών
συμφερόντων την ίδια στιγμή που η παγκοσμιοποίηση της αγοράς, τα
«ιδεώδη» των πολυεθνικών εταιριών για το κέρδος και οι αρνητικές της
συνέπειες θριαμβεύουν, την ίδια στιγμή που η ιστορία είναι δεμένη στα
μάγια των ισχυρών και των κυρίαρχων.
   Και τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, διανύουμε μια ιστορική
συγκυρία, που λόγω της συρροής ανθρώπων από διάφορα μέρη, ένα δέκα
περίπου τοις εκατό (10%) των μαθητών που παρακολουθούν το ελληνικό
σχολείο είναι παιδιά μεταναστών από διαφορετικές χώρες και ηπείρους. Οι
κοινωνίες, ως εκ τούτου χρειάζεται να αξιοποιούν και να εμπλουτίζονται
από τα πολυπολιτισμικά στοιχεία και κρίνεται αναγκαίο τα σύμβολα να μην
χωρίζουν αλλά να συνδέουν τους ανθρώπους και τους λαούς.
   Στους κόλπους της κοινωνίας και της πολιτικής οι απόψεις πάνω στο
θέμα διίστανται άλλοτε από σκοπιμότητες και άλλοτε από ελαφρά πίστη σε
μύθους. Ωστόσο το ζήτημα, αν και όχι μείζον (κάτι που φανερώνεται από το
γεγονός ότι σύγχρονα κράτη που δεν «παρελαύνουν»Ι προκαλούν ή
εμπλέκονται σε πολέμους) για την ποιότητα και το χαρακτήρα της παιδείας,
είναι πάντα επίκαιρο και από κάποια διάσταση επείγον να τεθεί και να
αμφισβητηθεί με λόγο και δράση, αν θέλουμε ένα σχολείο για όλους,
ελεύθερο από διαχωρισμούς και προκαταλήψεις.
   Προς την κατεύθυνση αυτή κινούμενοι, και ευτυχώς όχι μόνο εμείς,
επιζητούμε να βάλουμε ένα φρένο στην έκπτωση της ιστορίας, να
αναχαιτίσουμε την ανοδική πορεία του εθνικισμού και να διεκδικήσουμε την
κατάργηση των παρελάσεων.
   Καλούμε τους συναδέλφους όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης και τις
συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στη δημόσια εκπαίδευση να
στηρίξουν την προσπάθειά μας. Η συλλογή υπογραφών είναι ο τρόπος που
επιλέξαμε ώστε να ακουστεί η αντίθεσή μας σε ό,τι προσπαθεί να μας
«φοβίσει» και να μας χαλιναγωγήσει.