Στην αρχή του 2005 κάποιοι -ελάχιστοι- θυμήθηκαν ευτυχώς πως πέρασαν εκατό χρόνια από τη γέννηση του Μάρκου Βαμβακάρη. Ένα εκτενές αφιέρωμα
από το περιοδικό «Λαϊκό Τραγούδι» κι ένα άλλο ραδιοφωνικό (NET 105,80] από τον Πάνο Σαββόπουλο και επισήμως τίποτα. Oύτε λέξη ούτε εκδηλώσεις
τιμής από την πολιτεία. Λες κι ο Μάρκος ήτανε ένας οποιοσδήποτε που γεννιέται κάθε τόσο. Ή μήπως βάρυναν τα «προσωπικά δεδομένα»;
   «Κι αν δεν είχαμε τους ποιητές σ' αυτή την χώρα, δεν ξέρω με ποιον τρόπο θα έβρισκαν δρόμο τα δάκρυα» (Στέλλα Βλαχογιάννη) και τα παράπονα παρηγοριά, τολμώ να προσθέσω.
Στου ονείρου τη φυρονεριά πετρόψαρα σφαδάζουν κι αν πλένω τα μαλλάκια σου, ακόμη αίμα στάζουν.
Γλήγορο και λαχτάρα. Άμα σου βαστάει μη με θυμάσαι - πέντε βελόνες γραμμοφώνου
κάτω απ' του δέρματος την άμμο σου χαράζω.
Τον ίσκιο της γυναίκας για να κολυμπάς
τη μακρινή εκκλησία, να κάνεις το σταυρό σου.
(Δημήτρη Κοσμόπουλου: Tαξίμι ζεϊμπέκικο. Εκτέλεσις μπουζουκιού υπό
Μάρκου Βαμβακάρη.)

HΛIAΣ KATΣOYΛHΣ