Καλή αντάμωση χώρα αγαπημένη

Της νύχτας μου δρόσιζαν την οδύνη λαγόνες αντρικές, γυναικεία
χέρια με καθαρό χρυσάφι αγορασμένα. Ηλίας Λάγιος

   Fade in. Ένα ελαφρύ αεράκι έρχεται από το μπαλκόνι. Ανοίγεις τα παράθυρα και κλείνεις την τηλεόραση. «Δημοσιογράφοι», «άνκορμαν», αφεντικά και «μαϊντανοί» ερίζουν για πράγματα, τα οποία ουδόλως
απασχολούν τον πολίτη. CUT. O πολίτης σήμερα παλεύει να επιβιώσει σε μια
«ισχυρή» Ελλάδα που παραπέει ανάμεσα στην ανέχεια, την σκληρή καθημερινότητα, τον ξυλοδαρμό των απομάχων της δουλειάς και των εργαζομένων που διεκδικούν το αυτονόητο. Αξιοπρέπεια και υποφερτό επίπεδο ζωής. CUT. Oι άρχοντες, κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι, κλεισμένη στον αυτιστικό πολιτικάντικο μικρόκοσμό τους, ευαγγελίζονται
«καλύτερες ημέρες» κάπου στο μη ορατό μέλλον. Νέοι ήμασταν και γεράσαμε
και όλο το ίδιο παραμύθι ακούμε. «Παραλάβαμε καμένη γη». CUT. O «θεός»
και ο «ψυχρός μάνατζερ» τα ρίχνουν ο ένας στον άλλον και το πανελλήνιο
παρακολουθεί άναυδο τα περί των υποκλοπών. Η «ανεξάρτητη αρχή» προσπαθεί
να κάνει την δουλειά της, αλλά απ' ότι φαίνεται η κυβέρνηση έχει
λερωμένη την φωλιά της και προσπαθεί να στρέψει την προσοχή του κόσμου
σε άλλα θέματα. CUT. Η επικαιρότητα όμως, μέσα από τα δίστηλα των
εφημερίδων μας δείχνει το σκληρό και ανάλγητο πρόσωπο μιας κοινωνίας, η
οποία αναπαύεται βαρυστομαχιασμένη στην υπερδανεισμένη της ευμάρεια.
Νεογνά αποτελούν αντικείμενο αγοραπωλησίας, ενώ άρρωστα παιδιά, πιασμένα
στα δίχτυα του απατηλού κόσμου των ψευδαισθήσεων σαπίζουν με τη σύριγγα
στο χέρι σε πόλεις και χωριά. CUT. Η κοινωνία του 1/3 των ευημερούντων
δεν αντέχει την ασχήμια που η ίδια γεννά. Αποστρέφει το βλέμμα και
κοιτάζει το νεοαποκτηθέν χαλί από την εθνική τηλεπαρουσιάστρια.
Traveling. Ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που δημιουργούν και μοιράζονται
μαζί μας το κόπο του. O Μάνος Ελευθερίου έβγαλε νέο βιβλίο. Ήδη οι
πωλήσεις του άγγιξαν μερικές δεκάδες χιλιάδες. Ας είναι καλά ο
«παράξενος» ποιητής του καιρού μας. CUT. Σε μικρές σκηνές, μακριά από τα
φώτα της τηλοψίας μουσικού και τραγουδοποιοί μοιράζονται τα
συν-αισθήματά τους μαζί μας. Με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. Με ένα
βλέμμα. Με έναν έρωτα πολύ, γι' αυτό που κάνουν. Μακάριοι. Reverse
Traveling. Βγαίνω στον μπαλκόνι. Μακριά λαμπιρίζουν τα φώτα του βουνού.
Κλείνω τα μάτια κι αναπολώ την εικόνα της Ερμούπολης την ώρα που το
πλοίο έφευγε για Πειραιά. Η Άνω Σύρα φαντάζει σα κυρά και ρήγισα στον
ορίζοντα. Φίλοι δημιουργούν εκεί. Fade out. M' αρέσει ο τόπος μου. Τον
αγαπώ κι ας με πληγώνει που και που. Πιο πολλές όμως είναι οι χαρές που
μου χαρίζει.

Τα γερατειά της οργής

  Ποιος ευφυής εγκέφαλος, ποιος ανάλγητος γραφειοκράτης, ποιος αμβλύωψ
πολιτικός, ποιος αξιωματικός της αστυνομίας, «παιδί κι αυτό του λαού»
έδωσε διαταγή να ξυλοκοπηθούν οι απόμαχοι της δουλειάς, εκείνοι που στις
πλάτες τους σήκωσαν τον τόπο σε χρόνους ζοφερούς και δύσκολους;
   Βλέποντας τις εικόνες θλίψη, μελαγχολία και οργή ξεπηδούν από μέσα
μου. Εικόνες απαράδεκτες για μια κοινωνία που επιθυμεί να καλείται
πολιτισμένη. Εικόνες Π φρίκη τις οποίες πουθενά στην Ευρώπη δεν θα δεις.
Όχι όμως ! Εδώ στην Ελλάδα, οι κατά καιρούς ένοικοι των δωμάτων της
εξουσίας, προεκλογικά θυμούνται τους συνταξιούχους, μετεκλογικά όμως
τους ξυλοφορτώνουν κάθε φορά που διεκδικούν μια μικρή αύξηση των
πενιχρών συντάξεων με τους οποίους το κράτους τους φιλοδωρεί μετά από
δεκαετίες προσφοράς.
   Σε ποια άλλη χώρα όμως στέλεχος της Διεθνούς Τράπεζας θα είχε το
θράσος να υποδείξει στους πατέρες του έθνους, μέσα στο κοινοβούλιο, την
αφαίρεση του δικαιώματος ψήφου από τους συνταξιούχους, γιατί τάχα μου
αυτοί εμποδίζουν την «μεταρρύθμιση» του ασφαλιστικού. Και κανείς δεν
σηκώθηκε να του υποδείξει την έξοδο.

Έχει και η αναίδεια τα όριά της

   Ξεσάλωσαν πια οι τράπεζες. Δεν φτάνει που τα επιτόκια δανεισμού των
πιστωτικών καρτών αγγίζουν τα όρια της επίσημης τοκογλυφίας, αναθέτουν,
επιπλέον, σε call centers την προσέλκυση πελατών. Τα εν λόγω «ευαγή»
ιδρύματα δεν διστάζουν να ενοχλήσουν τον πολίτη οποιαδήποτε ώρα αυτά
κρίνουν ή είναι εύκαιρα. Έτσι, εκεί που παίρνεις τον μεσημεριάτικο ύπνο
σου, χτυπάει το τηλέφωνο και μια γυναικεία φωνή σου προτείνει την
εγγραφή στο τάδε ή δείνα πρόγραμμα πιστωτικής κάρτας με «προνομιακούς»
όρους. Τα ερωτήματα πολλά, όπως π.χ. από ποιον προμηθεύτηκε το νούμερο
του τηλεφώνου σου, με ποιο δικαίωμα σε καλεί ώρα ακατάλληλη, τι κάνουν
οι «ανεξάρτητες» αρχές ως προς τον έλεγχο αυτών των δραστηριοτήτων των
call centers κλπ.
   Φυσικά στην Ελλάδα ζούμε και απαντήσεις δεν πρόκειται να πάρουμε.
Υπάρχει όμως η αντίδραση των πολιτών σ' αυτή την «πολιτική» των τραπεζών
και δεν θα αργήσει η ημέρα κατάθεσης αγωγών.

Τίτλος Ω σόπινγκ. Ω μόδα!

   Κάποιοι άνθρωποι λατρεύουν τη μόδα απλά και μόνο επειδή είναι
πανάκριβη. Στάση όχι ιδιαίτερα συμπαθής. Ευτυχώς, είναι μια στάση που
κανείς δεν την ομολογεί. Κάποιοι άλλοι λατρεύουν τη λεπτότητα της
δουλειάς, την τέχνη της μόδας. Αυτούς μάλλον τους συμπαθώ. Αυτοί οι
άνθρωποι έχουν ομοιότητες με όσους αντιλαμβάνονται τα ρούχα σαν έργα
τέχνης. Γι' αυτούς τα ρούχα είναι αισθητική. Προσφέρουν ευκαιρίες
βελτίωσης της δεξιοτεχνίας. Πρέπει να το ομολογήσω, δεν είμαι βέβαιος
ότι του έχω ποτέ πιστέψει. Πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι, στα κρυφά,
λατρεύουν τη μόδα επειδή απλά είναι ακριβή. Δεν μπορείς όμως να είσαι
ποτέ σίγουρος. Βασικά όμως μου αρέσουν.
   Υπάρχουν, πάλι, άνθρωποι που νοιάζονται για τη μόδα με έναν αφηρημένο
τρόπο, μέσα από τα περιοδικά, επειδή θέλουν να είναι μέσα στα κόλπα, και
αυτούς δεν τους πάω με τίποτα.
   Και τέλος υπάρχουν άνθρωποι που περιφρονούν τη μόδα. Την περιφρονούν
επειδή είναι πάρα πολύ ακριβή. Ή επειδή είναι υλιστική. Ή απλά είναι
απλά κακόγουστη ή καθόλου πρακτική.
   Προσωπικά, η στάση μου διαμορφώνεται μέσα από το τεχνικό ενδιαφέρον
και το σεβασμό, συνδυασμένα με έναν έκπληκτο σαρκασμό. Πρόκειται για
ολόσωστη στάση.

Άνταμ Θίργουελ, Πολιτική, ένα ερωτικό μυθιστόρημα. Εκδ. Πατάκη 2005

Το Κόκκινο σπίτι και ο χρόνος

Στην ανισόπεδη ενδοχώρα,
Εκεί όπου εκτίω την ποινή μου,
Τα αποθέματα της σιωπής
Έχουν τον ήχου του ξορκιού

Το σφάλμα της ψυχικής γραμματικής
Δεν αποκρυπτογραφεί
Το αίνιγμα του θανάτου
Στο κατάστιχο της ύπαρξης

Άγρυπνες οι νύχτες
Της πολλής ζωής
Χαρακώνονται από τη λυγερή λεπίδα
Βουβών κι' ακατάληπτων λέξεων

Νυχτέρι. Πρόστυχες κραυγές
Και θλιμμένο γαλήνεμα.
Όνειρα εκδίκησης
Κι άγονες ελπίδες.

Μελλοθάνατος εκ πεποιθήσεως
Αφήνομαι στο παιχνίδισμα
Της έντασης,
Ερωτοτροπώντας με τον θάνατο.

Oι αχνές μαρμαρυγές.
Τα εργόχειρα των παραισθήσεων.
O ανεξάλειπτος έρωτας.
Η σαλότητα της απουσίας.

Ένα βλέμμα εσπερινό,
Στην πορφυρή αντιφεγγιά
Ενός αιμάτινου φεγγαριού
Είναι το εσωτερικό αγκυροβόλιο
Που δένει το καράβι
Που λέγεται
«η αγιότητα των ποιημάτων»