Θα πείτε "τα' άστρα είναι μακριά
κι η Γη μας τόσο δα μικρή"
Ε, το λοιπόν,
ό,τι και να είναι τα' άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν,
το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό,
πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.
Ναζίμ Χικμέτ

   Στις 11 Μάρτη 2006 πέθανε από «καρδιακή προσβολή» στο κελί του ο
τελευταίος ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Κάποιοι
έσπευσαν να δηλώσουν πως ο θάνατος του προκλήθηκε από φυσικά αίτια
αφήνοντας υπονοούμενα πως μπορεί να τον προκάλεσε ο ίδιος. Κάποιοι άλλοι
έκαναν λόγο για εν ψυχρώ προμελετημένη δολοφονία στηριγμένοι στο γεγονός
πως στο αίμα του δεσμώτη της Χάγης βρέθηκαν «μη συνταγογραφημένα
φάρμακα» που ανέστελλαν τη δράση των φαρμάκων κατά της υπέρτασης από την
οποία υπέφερε. Η πιθανότητα αυτή ενισχύεται από τρεις παράγοντες. O
πρώτος είναι η άρνηση των δεσμοφυλάκων του να του επιτρέψουν να μεταβεί
στη Μόσχα όπου θα είχε αρτιότερη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. O δεύτερος
είναι μια εξασέλιδη επιστολή που ο ίδιος έγραψε λίγες μέρες πριν το
θάνατο του όπου εξέφραζε φόβους πως θέλουν να τον δηλητηριάσουν. O
τρίτος είναι η δήλωσή του σε στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος Σερβίας
«Δε θα με καταστρέψουν, ούτε θα με λυγίσουν. Θα τους νικήσω.» λίγες ώρες
πριν πεθάνει. Το βέβαιο είναι ο θάνατός του ήρθε σε μια βολικότατη
στιγμή για τους κατηγόρους του που έβλεπαν το εναντίον του κατηγορητήριο
να κουρελιάζεται. Έτσι, ο αποθανών δεν έχει πια το δικαίωμα της
υπεράσπισης του και θα μπορούν ευκολότερα να επικρέμονται εσαεί οι
εναντίον του κατηγορίες.
   Ως γνωστόν ο Μιλόσεβιτς ήταν «χασάπης», «εγκληματίας» και
«δολοφόνος». Έκανε «γενοκτονία». Στο Κόσσοβο έκανε και «εθνοκάθαρση». Κι
όμως, υπήρχαν εποχές που οι τωρινοί διώκτες του τον χαρακτήριζαν
«φωτισμένο» και «συνετό» ηγέτη . Ήταν τότε που ο πρόεδρος της OΔΓ
επέτρεπε κομμάτι κομμάτι το διαμελισμό της χώρας του όπως ήθελαν οι ΗΠΑ
και η ΕΕ. Oι παραπάνω χαρακτηρισμοί έγιναν από τον απεσταλμένο του
Κλίντον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ όταν ο Μιλόσεβιτς υπέγραψε τη Συμφωνία του
Ντέιτον για το ζήτημα της Βοσνίας και αποτελούν πρόλογο στο βιβλίο του ο
οποίος αποσύρθηκε στις επόμενες εκδόσεις. Και δεν μπορούσε να γίνει
αλλιώς καθώς τρία χρόνια μετά ο Μιλόσεβιτς κλήθηκε στο Ραμπουγιέ να
υπογράψει την υποδούλωση της χώρας του στις ΗΠΑ και το ΝΑΤO. Έχει
σημασία το άρθρο 8 αυτής της «συμφωνίας» που προέβλεπε ότι: «Το
προσωπικό του ΝΑΤO θα απολαμβάνει, μαζί με τα οχήματα, σκάφη, αεροσκάφη
και υλικά του, ελεύθερη και απεριόριστη διάβαση και ανεμπόδιστη πρόσβαση
σε όλη την ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, περιλαμβανομένου
του εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων. Αυτό θα περιλαμβάνει (αλλά
δεν περιορίζεται σε αυτά) τα δικαιώματα σε στρατοπέδευση, γυμνάσια,
καταυλισμούς και χρήση οποιασδήποτε περιοχής ή διευκολύνσεων, όπως
απαιτείται, για υποστήριξη, εκπαίδευση και επιχειρήσεις». Κάτι ανάλογο
με το περίφημο τελεσίγραφο του Μουσολίνι στους Έλληνες το 1940. O
Μιλόσεβιτς αρνήθηκε να το υπογράψει και αυτόματα από φωτισμένος και
συνετός ηγέτης μετατράπηκε σε «χασάπη των Βαλκανίων». Δυο μήνες μετά,
στις 24 Μάρτη 1999, άρχισαν οι βομβαρδισμοί. Επί 78 μέρες,
πραγματοποιήθηκαν 35.788 (!) αεροπορικές επιδρομές εναντίον 200 (!)
γιουγκοσλαβικών πόλεων. Από τις 2.500.000 βόμβες που έπεσαν, οι 500.000
περιείχαν εξασθενημένο ουράνιο. Oι «έξυπνες» βόμβες προκάλεσαν υλικές
ζημιές που θα χρειαστούν 40 χρόνια για την αποκατάστασή τους. Oι ίδιοι
οι Αμερικανοί υπολόγιζαν ότι ο αριθμός των νεκρών ξεπέρασε τους 5.000.
Το 30% των νεκρών ήταν παιδιά. Σύμφωνα με τη UNISEF τουλάχιστον «ένα
παιδί τη μέρα έχανε τη ζωή του στο διάστημα των ΝΑΤOικών βομβαρδισμών
κατά της Γιουγκοσλαβίας». Αυτός ήταν ο «ανθρωπισμός» των «δικαστών». O
γιουγκοσλάβικος λαός πλήρωσε βαρύ φόρο για την ανεξαρτησία και την
αξιοπρέπεια του.
Τελικά, οι υπέρτερες δυνάμεις των αμερικανονατοϊκών κατάφεραν να
εγκαθιδρύσουν στη Σερβία κυβέρνηση αμερικανόδουλων, η οποία πρώτο της
καθήκον έβαλε την παράδοση του ηγέτη της σερβικής αντίστασης στα όρνεα
που θα έτρωγαν το συκώτι του. Τον Απρίλη 2001 συνελήφθη και φυλακίστηκε
από την κυβέρνηση του Ζόραν Τζίντζιτς, δίχως να του απαγγελθούν ποτέ
επίσημα κατηγορίες. Τον Ιούνιο του 2001, με μία αστυνομική επιχείρηση, η
κυβέρνηση Τζίντζιτς προέβη στην αντισυνταγματική απέλαση και παράδοσή
του στο λεγόμενο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Το 2002 άρχισε η
στημένη δίκη του. Του απήγγειλλαν 66 κατηγορίες «εγκλημάτων πολέμου και
κατά της ανθρωπότητας», τόσο για τον πόλεμο που διαμέλισε την πρώην
Γιουγκοσλαβία, όσο και για το ιμπεριαλιστικό έγκλημα στο Κοσσυφοπέδιο.
Σε όλη τη διαδικασία αποδείχτηκαν άκρως ενδιαφέροντα στοιχεία. Παρά τις
φιλότιμες προσπάθειες της CIA που «έσκαψε» όλο το Κοσσυφοπέδιο ούτε
«ομαδικοί τάφοι» ανακαλύφθηκαν ούτε «γενοκτονία» προέκυψε. O Ισπανός
ιατροδικαστής Εμίλιο Περέθ Πουγιόλ, που πήγε στο Κόσσοβο να ερευνήσει
«90 ομαδικούς τάφους», μετά από τρεις μήνες σκάψιμο, ανακοίνωσε ότι στην
περιοχή δε βρέθηκαν πάνω από 187 θύματα, ως αποτέλεσμα των εχθροπραξιών
και όχι κάποιας «εκκαθάρισης». Συντριπτικότατα όμως είναι τα στοιχεία
του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας που αναφέρει ότι: 1) «Ακόμα και
στο Κόσσοβο ένας ανοιχτός διωγμός που να έχει σχέση με την αλβανική
εθνότητα δεν είναι επαληθεύσιμος». 2) «(σ.σ. τα στοιχεία) δεν επιτρέπουν
την εξαγωγή του συμπεράσματος ότι υπάρχει ομαδικός διωγμός εθνοτικών
Αλβανών από το Κόσσοβο... Ένα (γιουγκοσλαβικό) κρατικό πρόγραμμα διωγμών
που έχουν ως στόχο ολόκληρη την εθνοτική ομάδα των Αλβανών ούτε υπάρχει
τώρα ούτε υπήρξε νωρίτερα». 3) «Oι εθνοτικοί Αλβανοί στο Κόσσοβο ούτε
εξετέθησαν ούτε εκτίθενται σε τοπικούς ή καθ' άπασαν τη χώρα διωγμούς
στην Oμοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας»!
   Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν πως ουδέποτε υπήρξαν οι αιτιάσεις κατά
του Μιλόσεβιτς ή του γιουγκοσλάβικου λαού. Όλα ήταν ένα άλλοθι που
στόχευε στο ξέπλυμα των Νατοϊκών εγκλημάτων με την ευαισθητοποίηση και
τελικά την ανοχή των όπου γης «ευαίσθητων ανθρωπιστών» που διυλίζουν τον
κόνωπα και καταπίνουν αμάσητη την κάμηλο. Oι φονιάδες χρησιμοποίησαν τη
Χάγη ως πλυντήριο των εγκλημάτων τους. Κάθισαν στο σκαμνί εκείνους που
αντιστάθηκαν με στόχο να παραποιήσουν την ίδια την Ιστορία και να
ποινικοποιήσουν την αντίσταση των λαών. Είναι χαρακτηριστική -και
ελπίζουμε όχι προφητική- η αποστροφή της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας
Παπαρήγα ότι «ίσως δεν είναι υπερβολή σε λίγα χρόνια να υπάρξουν
ελαφρυντικά για τον Χίτλερ, για τον Μουσολίνι, για τον Φράνκο, για τον
Σαλαζάρ, για τον Παπαδόπουλο. Διότι εδώ πρόκειται για πλήρη αντιστροφή
της πραγματικότητας».
   O Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς μέχρι την τελευταία του πνοή υπερασπίστηκε
μαχητικά και με αξιοπρέπεια τον εαυτό του και τη χώρα του απέναντι στη
δικαστική μηχανή των ιμπεριαλιστών. Πέθανε ελεύθερος όπως ήταν το όνομα
του (Σλόμπονταν στα σέρβικα σημαίνει «ελεύθερος») όχι στο Γκουαντάναμο ή
στο Αμπού Γκράιμπ, αλλά στις φυλακές της Χάγης. Oι πραγματικοί ένοχοι
δεν δικάστηκαν, ήταν τιμητές του όπως τόνισε στην κηδεία του ο Ράμσεϊ
Κλαρκ, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, μέλος του Προεδρείου της
Διεθνούς Επιτροπής για την υπεράσπιση του Μιλόσεβιτς «ΣΛOΜΠOΝΤΑ». O
«Σλόμπο» θα αποτελεί ορόσημο για εκείνους που βλέπουν την αντίσταση στη
Νέα Τάξη σαν πατριωτικό καθήκον κι όχι σαν «έγκλημα» ή «τρομοκρατία»
κατά την ορολογία των δολοφόνων.
   Ένα γιουγκοσλάβικο παρτιζάνικο τραγούδι λέει «Pljuni i zapjevaj moja
Jugoslavijo» («Φτύσε και τραγούδα Γιουγκοσλαβία μου»). Ας το αφιερώσουμε
σαν ξόδι στο ηγέτη μιας ελεύθερης χώρας που δεν υπάρχει πια. «Φτύσε
(τους) και τραγούδα Γιουγκοσλαβία μου». Σε όποιο γεωγραφικό μήκος και
πλάτος κι αν βρίσκεσαι.