- Ποιος ανοίγει τα φτερά;
Η πρώτη της φροντίδα ήταν να κρύψει τη χαρά της.
Πρώτη φορά που είχε αναστατωθεί τόσο από ένα τηλεφώνημα.
- Συγγνώμη!
Ένα χαδιάρικο συγγνώμη απ' την άλλη άκρη, έτσι χωρίς εξήγηση. Μια σκιά
να ζητάει συγγνώμη με κάποιο φόβο στη φωνή, σαν αγκάλιασμα τρυφερό σ'
ένα παράθυρο. Oμολογία, ειδοποίηση, τυχαία έκφραση, δεν ξέρει,
τρεμοσαλεύει στο φως της τηλεόρασης, πιάνει να γυαλίσει τ' ασημικά,
χαμογελάει.
Όταν είχε επαναληφθεί το ίδιο φαινόμενο, την είχε πιάσει πανικός,
προσπάθησε να γράψει γι' αυτό, να το ξορκίσει, να το κάνει λεξούλες
μικρές και πειθαρχημένες, να το ξεγελάσει, να το σύρει υποταγμένο στο
λευκό χαρτί, να νιώσει τη γλυκιά ανακούφιση της εξήγησης.
Kάποιος ένιωθε ένοχος για τα χρώματα που ξεχειλίζουν, για το άδειο
σπίτι, τις σκληρές δοκιμασίες, για το φεγγάρι που πλημμυρίζει το
δωμάτιο, τις λάμψεις στο μυαλό, για τα ξωτικά που τραμπαλίζονται στα
δέντρα, για τα φωτεινά διαλείμματα των δακρύων.
Άργησε να κλείσει συμφωνία μαζί του, δέχτηκε τη δήλωσή του ύστερα από
διαπραγματεύσεις με τα ινδικά μαξιλάρια του καναπέ, βασανισμένα κορμιά
αιχμαλώτων ύστερα από τόσες συζητήσεις, σιωπές, απογεύματα, ύστερα από
τόσες τύψεις.
Αυτή τη φορά οποιοσδήποτε κι αν ήταν έπρεπε να νιώθει ευτυχισμένη γι'
αυτή τη κρυφή σχέση, να βάλει φωτιά στη βροχή από βενζίνη που την
τυλίγει, να μην καλέσει την αστυνομία.
Ίσιωσε στον καθρέφτη τα μαλλιά, διόρθωσε το μακιγιάζ, φόρεσε το
δαχτυλίδι με το τοπάζι που είχαν αγοράσει στη Ρόδο και χάθηκε στα σκαλιά
της πολυκατοικίας.
Κορμί γεμάτο δύναμη κι αγέρα, ανεμίζεις την καθημερινή σου αμοιβή απ'
τις εκπλήξεις των ασημένιων κόμπων στη φορεσιά σου. Μαζεύεις τους φίλους
του πολέμου, με μαντατοφόρους τις βρύσες που βγάζουν ήχους λεπτούς, που
αδράχνουν τις ψυχές και τις αδειάζουν στο μέγα καμίνι των αγγέλων.
Στα νερά των βάλτων, καλπασμοί από πρόστυχα τραγούδια, φωτιές από
πανσελήνους, αστραπές από μοναχικά λεπίδια, ιππότες χωρίς άλογα και ξίφη
μοιρολογούν το κούρσεμα φιλώντας γονατισμένοι το ακρόπεπλο της πορφυρής
Κυράς τους.
Στρεφόμενα μεταξωτά ρούχα, βαθιά σημάδια στο λαιμό, μύρα φωτός και
έρωτα, δώρα θαμπά που λιώνουν, ζητωκραυγές στο κέντρο της πλατείας,
κρίνα Ευαγγελισμού στο νοτισμένο χώμα, μαγευτική χλωμάδα, δίχως βοήθεια,
μόνος, δυνατά.
Κιθάρες στων χορευτών τα βήματα, αρχή ρυθμού που οδηγά δονήσεις, σκήπτρο
του βασιλιά σ' αγκυλωτό κεφάλι καταλαγιάζει, υπνοπαρμένα βλέφαρα, ράχες
δαμασμένες, Σκύθες τοξότες με πτερόμορφα βέλη περιγράφουν τις εκρήξεις
του ηφαιστείου την ημέρα της γέννησης.
'Ηρθε η στιγμή που κοκκινίζουν τα κλωνάρια και τα μαχαίρια σταματούν στα
χωματένια σπίτια. Ψυχή ξεχάστηκες σε μέρη που είναι ξένα, σε πρύμνες
καραβιών που φεύγουν το φθινόπωρο και πάνε στην Πρώτη Αυγή, σε χάδια και
ύπνους γλυκούς, σε φλέβες συμφιλιωμένες με τον ουρανό, σε χέρια που
αστράφτουν στο χιόνι, σε ίλιγγο φωνής ερωδιού.
Κορμί που έχεις σύνεργα τις νέες πληγές και τις κραυγές των πληγωμένων
ζώων, χύσε ένα δάκρυ για τον ήλιο που ξυπνάει, γκρέμισε τους άλαλους
τοίχους των σπιτιών, άνοιξε την καταπακτή που δένονται τα πάθη, τρέξε με
τα λάβαρα της ένοχης γυναίκας, πλημμύρισε με τη σπορά σου την άμμο του
ορίζοντα.
- Τι ήταν αυτό σήμερα!
Απόμακρες φωνές τρύπωσαν μέσα της και σφάλισαν προσεχτικά την πόρτα. Η
ματιά αγκαλιάζει τα άδεια καθίσματα τη νεόχτυπη εκκλησία, τα γυναικεία
χέρια που θωπεύουν το μπράτσο του συνοδού, το τσούρμο των νεαρών στα
σκαλιά του Δημαρχείου, τα νερά που τρέχουν τραγουδώντας.
Μουσική από κασετόφωνο, γελοιογραφίες του κόσμου .ποιήματα που
απαγγέλονται μέσα στη σιωπή των σπιτιών, ο ταχυδρόμος με δυο βιβλία για
αυτοκίνητα, χαρτιά περιτυλίγματος, χαλκογραφίες, έγχρωμα αρώματα.
O δρόμος ήταν τριγυρισμένος από παγερές ανάσες, αντρικές φωνές, σκίτσα
παιδικών πορτραίτων, άψογα παρμένες δοκιμαστικές σκηνές, στυφές γεύσεις
χαρακτηριστικών ανθρώπων.
- Άργησες!
- Πήγα v' αλλάξω φόρεμα. Αυτό εδώ είναι πιο. Σήμερα μη μου μιλάς, δώσε
μου μόνο μουσική.

ΧΡΗΣΤOΣ ΔΗΜΗΤΡOΥΛΑΣ