Αναζητώντας το χαμένο χρόνο

Σκόνη στην σκόνην εγέμισεν ο τόπος, και γράφω με το δάχτυλο
σταυρούς. Κ. Καρυωτάκης

Fade in. Τα λιμάνια της οργής φαίνεται ότι δεν συγκινούν πλέον τους κρατούντες. Τζάμπα τα κοντομάνικα που φορούν υπουργοί, σύμβουλοι και παρατρεχάμενοι. O Μάρλον Μπράντο ήταν ένας. CUT. Στο μεταξύ του αρχιπέλαγος εξακολουθεί να μαραζώνει και ο κόσμος να μεταναστεύει προς τα αστικά κέντρα. CUT. Αμβλύωπες και μύωπες το μόνο που τους ενδιαφέρει
η πρόσκαιρη εξουσία τους και η επανεκλογή τους. CUT. Μοναχική φιγούρα η νεαρή μαθήτρια στις Σχοινούσες που διασχίζει το πέλαγος για να κάνει
μαθήματα πιάνου. CUT. 700 εκατομμύρια Ευρώ φέρονται διατεθειμένοι να
επενδύσουν σε αιολικά πάρκα 2 μεγαλοεπιχειρηματίες για την ενεργειακή
αυτονομία των νησιών του Αιγαίου. Καλές κι άγιες οι προθέσεις αρκεί να
μας πουν πόσο θα πληρώνουμε την kw. CUT. Όπως όλοι το προέβλεπαν, τη
νύφη για το «Σάμινα» την πλήρωσαν οι 2 ανώτατοι αξιωματικοί του σκάφους.
Τα στελέχη και μεγαλομέτοχοι έπεσαν και αυτή τη φορά στα «μαλακά». Oι 80
ψυχές των πνιγμένων μάλλον δεν βρήκαν την δικαίωσή του. CUT. Η υστερία
αρχίζει σιγά Π σιγά να εξαπλώνεται. Σήμερα η γρίπη των πτηνών, αύριο
κάτι άλλο. Αρκεί το βλέμμα να αποστρέφεται την ουσία. CUT. Η
γραφειοκρατία ενός κράτους μεταπρατικού και ανάπηρου εμποδίζει την
υιοθεσία παιδιών και ανέχεται την ύπαρξη χωματερών ψυχών με την ευλογία
της εξουσίας. Όχι μόνο κοντόφθαλμοι αλλά και απάνθρωποι. CUT. Στην
υπόθεση των υποκλοπών, τα πράγματα όσο πάνε και βρωμάνε περισσότερο.
Στελέχη εταιρειών άρχισαν να διαρρέουν πληροφορίες προκειμένου να
αποσείσουν από πάνω τους ευθύνες. Το ερώτημα είναι ποιος θα κληθεί να
παίξει το ρόλο της Ιφιγένειας και με ποιο τίμημα. CUT. Η μόνη αντίδραση
στον αυτισμό της εξουσίας τελικά είναι η αυτοοργάνωση των πολιτών.
Παραδείγματα ανά την επικράτεια αποδεικνύουν ότι γίνονται θαύματα που
μένουν μακριά από τα πρωτοσέλιδα και τα τηλεοπτικά παράθυρα. CUT. Τα
πρώτα μπουμπούκια στην αμυγδαλιά στην απέναντι αυλή και οι νάρκισσοι,
φυτεμένοι από χέρι ερωτικό, πέρσι, στην βεράντα, προοιωνίζουν την άνοιξη
που μου χτυπά την πόρτα. Μαζί της έρχονται νέοι έρωτες, νέες
περιπέτειες, νέα ταξίδια. Fade out. Βραχύς ο αιών κι ο θάνατος ουδέν
προς ημάς.

O φίλος μου ο χρόνος

   Μετά από μια ηλικία εκείνο που μετράνε δεν είναι πια τα χρόνια, αλλά
ο χρόνος. O χρόνος ο προσωπικός, ο εσωτερικός. O χρόνος που σου λέει
πόσο σου έμεινε ακόμη μέχρι να φτάσει στο τέρμα το κοντέρ. Μέχρι να καεί
η μηχανή. Εσύ μπορείς να ζεις, αλλά θα έχεις ήδη φύγει.
   Αυτός ο χρόνος σου υπαγορεύει τον μόνο, τελικά, νόμο της ζωής που
έχει αξία να υπακούσεις. Να σεβαστείς. Να υποταχθείς.
   Φείδου χρόνου. Η επιταγή αυτή, όταν τη συνειδητοποιήσουμε μας οδηγεί
αναπόφευκτα στον μινιμαλισμό του βίου. Σίγουρα δεν θα διαβάσουμε όλα τα
βιβλία που αγοράζουμε ή μας στέλνουν. Το ίδιο ισχύει για τους δίσκους,
τις ταινίες ή τις θεατρικές παραστάσεις.
   Εκείνο που μένει είναι ο χρόνος, ο πολύς ή λίγος, να αξιοποιηθεί έτσι
ώστε ο βίος να γίνει πολύς, σε βιώματα, εμπειρίες και συν- αισθήματα. Τα
άλλα απλά εφήμερα και φθαρτά.

Καλημέρα Γιάννη, κουκιά σπέρνω

   Πράγματα και θάματα συμβαίνουν στην Άνω Σύρα αλλά οι τοπικοί ταγοί
αγρόν αγοράζουν. 23 οικογένειες στο χείλος της ανέχειας, απλήρωτοι,
εξωθούνται στα όρια απαντοχής και όμως ο δημοτικός άρχων κωφεύει,
κωλυσιεργεί, αδρανεί.
   Αν η ελευθερία θέλει αρετή και τόλμη, η άσκηση ηγεσίας και μάλιστα
αιρετής προϋποθέτει ευαισθησία, αποφασιστικότητα, ανδρεία και φροντίδα
για τον άνθρωπο.
   Απ' ότι έδειξαν τα γεγονότα όμως ο δημοτικός άρχων της Άνω Σύρου
αγνοεί τα στοιχειώδη περί της άσκησης της αιρετής του εξουσίας. Oι
εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους βρέθηκαν σε μια κατάσταση που δεν
ευχόμαστε να βρεθεί ποτέ κανείς. Απλήρωτοι επί μήνες, εμπαίζονται,
λοιδωρούνται, εξευτελίζονται. Τα πράγματα έφτασαν στο μη παρέκει και
προχώρησαν στην έσχατη λύση που έχει ο εργαζόμενος, την κατάληψη.
   Λησμονούν οι άφρονες πως πέραν στην καθημερινότητας υπάρχει και η
ιστορία. Και στις δέλτους της θα καταγραφούν ως ανίκανοι να
διαχειριστούν την εντολή που τους δόθηκε. Εντολή διακονίας του πολίτη,
είτε είναι κάτοικος του δήμου, είτε εργαζόμενος στις υπηρεσίες του.
Διαφορετικά υπάρχει και ο δρόμος της παραίτησης ή, ακόμη και της
έκπτωσης του αξιώματος.

Πολύ πριν το... Brookback Mountain

   Η Τζουν. Τη νύχτα την ονειρεύτηκα. Την είδα πολύ μικρή, πολύ
εύθραυστη κι αδύναμη Π και την ερωτεύτηκα. Ερωτεύτηκα μια μικρότητα, που
μου είχε αποκαλυφθεί καθώς μιλούσε. Ερωτεύτηκα τη δυσανάλογη περηφάνια
της, την πληγωμένη της περηφάνια. Της λείπει το μεδούλι της σιγουριάς
και διψάει άπληστα για θαυμασμό. Ζει με τις αντανακλάσεις του εαυτού της
στα μάτια των άλλων. Δεν τολμάει να είναι ο εαυτός της. Δεν υπάρχει
Τζουν Μάνσφιλντ. Το ξέρει. Όσο πιο πολύ την αγαπούν, τόσο πιο πολύ το
ξέρει. Ξέρει ότι είμαι μια πολύ όμορφη γυναίκα που τη θαύμασε χτες το
βράδυ, το ξέρει από την απειρία μου, και προσπάθησα να την κάνω να
απαλλαγεί από το βάθος της γνώσης.
   Ένα εκθαμβωτικό λευκό πρόσωπο που αποσύρεται τώρα και χάνεται πάλι
στο μισοσκόταδο του κήπου. Γυρίζει και με κοιτάζει καθώς απομακρύνεται.
Θέλω να βγω απ' το σπίτι, να τρέξω και να φιλήσω την εξαίσια ομορφιά της
Π να τη φιλήσω και να της πω «Παίρνεις μαζί σου μιαν ανταύγεια από μένα.
Παίρνεις ένα κομμάτι μου. Σε είδα στα όνειρά μου, ευχήθηκα να υπάρξεις.
Θα είσαι πάντα ένα μέρος της ζωής μου.»
Αναΐς Νιν: Χένρι & Τζουν, Αθήνα, 2005. εκδ. Μεταίχμιο

Η ουτοπία της φυγής

Νάνος σκαρφαλωμένος στους ώμους ενός γίγαντα,
Θηρεύω την εμπειρία στην εσωτερική εξορία
Μιας σπασμένης λέξης και μιας ραγισμένης έννοιας.

Αδέξιος υπνοβάτης ψαύω τα πορτοπαράθυρα της καρδιάς,
Στη βαρυθυμία του φθινοπώρου,
Αναζητώντας την αρτίωση της εικόνας.

O επανατοκισμός του κεφαλαίου της μνήμης
Και του παρελθόντος καταλήγουν σε δάνεια από το μέλλον,
Όπου επικρατεί η τέλεια περιφρόνηση του χρόνου.

Εξαγοράζοντας τον χώρο, χάνω τον τόπο
Και η θαμπάδα από το ερμηνευτικό κάτοπτρο
Φανερώνει θραύσματα από κείμενα παλιά.

Στο σούρουπο που πέφτει, μια κηλίδα στην αγωνία
Του ψυχομαχητού, ορίζει την σιωπή
Ως φάρμακο και ως φαρμάκι και ο πόνος γίνεται λέξεις.

Η άγρια και γυμνή τελειότητα που έχει η ένταση
Της σιωπής φωτίζει με μοναδική πειθαρχία
Το ασημένιο κράμα της μοναξιάς.

Τα κλειστά βλέφαρα παλεύουν με την κυνικότητα
Του ενεστώτα χρόνου
Και την ασφυξία του παρελθόντος.

Γυμνό αριστούργημα και άσπιλο δώρο,
Η ιερόσυλη ευχαρίστηση που προκαλούν
Τα ράκη μιας λεπτομέρειας από την χαρά της συντριβής.

Η καταδίκη της αναπαράστασης στην παλλόμενη ζωγραφική
Των τοπίων, είναι το θαυματουργό προζύμι
Για την απόλαυσης της ανάμνησης.

Η αμαρτία, αενάως διαφεύγουσα, στήνει καρτέρι,
Με δραματική εμμονή, στα ημιτόνια της λύπης,
Κάτω από την ψυχρή διαύγεια του φεγγαριού.

O πλειστηριασμός μιας εναγώνιας προσμονής,
Μετατρέπεται σε πλησμονή και σπάνη
Στους χρονοτόπους της ζωής.

Το ζοφερό αφήγημα της μνήμης
Στην λιτανεία των εποχών,
Υπολογίζεται βάσει το νόμου των μειωμένων χωρισμών.

Η αστραφτερή αναπλήρωση της συνέχισης μιας απουσίας,
Χορογραφεί με αλαζονική γοητεία και χαώδη ευαισθησία
Τους αναγνωρίσιμους ήχους της θλίψης.

Oι υδρατμοί των ημερών και η χλιαρή νοσταλγία του φθινοπώρου,
Μεσολαβούν
Για την συμφιλίωση με την εξημερωμένη πραγματικότητα.

Η φυγή είναι ουτοπία.