EMΠEIPIA 2005, σελ. 236

   «Κι εγώ τον εαυτό μου προσπαθώ να αγαπήσω, αλλά όχι πετώντας τους άλλους απέξω με τη μέθοδο της διακριτικής χρήσης τους στις δικές μου ανάγκες. Αν είναι κάποια στιγμή να καταλάβω ότι μόνο έτσι μπορώ να σωθώ,
θα επιλέξω να ζήσω μόνος, θα χρειαστώ λίγες προσωπικές αποσκευές, δε θα προσπαθήσω να χωρέσω μέσα σ' αυτές ανθρώπους».
   Η φαινομενικά συνηθισμένη ιστορία δύο εφήβων που σε μια επαρχιακή πόλη τη δεκαετία του '70 ανακαλύπτουν τον έρωτα. Δημιουργουν μεταξύ τους μια σχέση που περπατάει στα μονοπάτια του πάθους ερήμην τους. Λιγότερο
συνηθισμένο, ότι πρόκειται για δύο αγόρια. O συγγραφέας, σε μια αφήγηση ποταμό που άλλοτε αγγίζει και άλλοτε ξεπερνά το θάρρος της προσωπικής μαρτυρίας, ταυτίζεται και με τους δύο ήρωες και τους παρακολουθεί μέχρι την τυπική και ουσιαστική ενηλικίωσή τους. Πάθος, επιβεβαίωση, ακύρωση, συντριβή, αναγέννηση!
   Το μυστήριο του έρωτα αριστοτεχνικά δεμένο με το μυστήριο της οικογένειας μέσα από ένα στοχασμό απόλυτα ρεαλιστικό. Η ιστορία είναι το μέσο για να ειπωθούν βαθιά βιωμένες αλήθειες, ανεξάρτητα από φύλο και εποχή. Μια εξομολόγηση λύτρωσης και αισιοδοξίας, που προκύπτει μέσα από την mo σκληρή πορεία αυτογνωσίας, ένας λόγος τόσο δυναμικός και σύγχρονος, που δε σου επιτρέπει να πετάξεις τίποτα.