H ακτοπλοΐα αποτελεί το 5% της ελληνικής ναυτιλίας, κατέχει όμως
κυρίαρχη θέση στην περιφερειακή ανάπτυξη και στην κοινωνική συνοχή της
χώρας. O νησιωτικός χαρακτήρας της χώρας δημιουργεί ιδιαίτερες ανάγκες
για επαρκείς και ποιοτικές θαλάσσιες ενδομεταφορές και δημιουργεί
υποχρέωση στην πολιτεία για διατήρηση της εδαφικής συνέχειας της χώρας
και της ισόρροπης οικονομικής ανάπτυξης των νησιών της. Το θεσμικό
πλαίσιο μέσα στο οποίο οφείλουμε να κινηθούμε είναι ο Κανονισμός 3577/92
της Ε.Ε. και ο ελληνικός νόμος 2932/01. Και τα δυο πλαίσια έχουν ένα
σημείο ισορροπίας, η διάτρηση του οποίου οδηγεί σε τριβές: το σημείο
τομής των εννοιών του δημόσιου συμφέροντος και του υγιούς ανταγωνισμού.
Όσο οι Έλληνες εταίροι (κράτος - εφοπλιστές) δεν βρίσκουν το κοινό
σημείο ισορροπίας, τόσο θα εκχωρούν σε ανίδεους εταίρους (όργανα Ε.Ε.)
τις λύσεις θεμάτων στα οποία λόγω πολυνησίας θα έπρεπε εμείς να
διαμορφώνουμε.
   Στην όλη προσπάθεια, το μεν κράτος συμπεριφέρεται παλαιομοδίτικα
αλαζονικά, οι δε εφοπλιστικές εταιρείες στυγνά επιχειρηματικά. Το κράτος
οφείλει να διασφαλίζει τον υγιή ανταγωνισμό, να μη θέτει κανόνες
νόθευσης της επιχειρηματικής δραστηριότητας και κάθε απαίτηση του να μη
λειτουργεί σε βάρος των επιχειρήσεων. Oι ακτοπλοϊκές εταιρείες είναι
επιχειρήσεις και δεν μπορεί να συνεχισθεί το επί δεκαετίες διαπλεκόμενο
καθεστώς.
   Tα τελευταία χρόνια έγιναν πολλά βήματα εκσυγχρονισμού και
προσέγγισης, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει μια διάχυτη καχυποψία.
Απαιτούνται λύσεις πάνω σε μακροχρόνιες θέσεις και αρχές: (α) δημιουργία
συγκεκριμένου συστήματος δρομολογίων με κύριες, δευτερεύουσες και άγονες
γραμμές, (β) ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, (γ) διατήρηση
συγκεκριμένου ναυλολογίου, (δ) ετήσια αναθεώρηση μεσοσταθμικών ναύλων,
(ε) ναύλοι διακίνησης κοινωνικών ομάδων με δαπάνες κατανεμημένες μεταξύ
κράτους και κοινωνικής ευθύνης εταιρειών, (στ) ενίσχυση επιχειρηματικών
πρωτοβουλιών αγοράς και ενίσχυσης αξιόπιστων πλοίων για τις άγονες
γραμμές, (ζ) νέα κατανομή θέσεων πολλών κατηγοριών σε όλα τα πλοία, (η)
δημιουργία ανώνυμων δημοτικών επιχειρήσεων σε όλα τα λιμάνια, (θ) πλήρης
ένταξη στους αναπτυξιακούς νόμους της ακτοπλοΐας και (ι) κίνητρα
ενίσχυσης σε δείκτες ποιοτικής ναυτιλίας. Χωρίς την αποδοχή όλων των πιο
πάνω, χωρίς τη βελτίωση του ισχύοντος θεσμικού πλαισίου, ετησίως κράτος
και εφοπλιστικές εταιρείες θα διαπλέκονται σε εικόνες αρνητικές και
μάχες τιμολογιακές.
   Tέλος, όπως από τον προϋπολογισμό δαπανώντας τεράστια ποσά (1 δισ.
ευρώ για το 2006) καλύπτουμε οδικά, υπόγεια, σιδηροδρομικά και εναέρια
τους κατοίκους της ηπειρωτικής Ελλάδας, έτσι πρέπει να κατανοήσουμε ότι
θα στηρίξουμε μέσω της ιδιωτικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας,
καταβάλλοντας την αναγκαία κοινωνική δαπανάνη, τους δρόμους προς τα
νησιά. Oι κάτοικοι των νησιών μας δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας.


Tου ΓIΩPΓOY ANΩMEPITH
Bουλευτή B£ Aθήνας του ΠAΣOK