Γράφει ο NIKOΣ ΔEΣYΠPHΣ
   Η μουσική ποιητική, η οποία γεννήθηκε από την γόνιμη και αστείρευτη φαντασία του Amadeus Mozart (Ζάλτσμπουργκ 27 Ιανουαρίου 1756 - Βιέννη 5 Δεκεμβρίου 1791) έχει ημερομηνία γέννεσης, δεν έχει όμως ημερομηνία λήξης. Oι ποιοτικές της προδιαγραφές, ο αυθορμητισμός της δημιουργίας της και η αμεσότητα της λειτουργικότητάς της, την έχουν προικίσει με
χρωματισμούς εκτίμησης και αποδοχής, αλώβητους από το πέρασμα του χρόνου. Από την στιγμή της δημιουργίας της, η μουσική του Mozart έχει καταλάβει την θέση της στην σκέψη και την καρδιά των φίλων της μουσικής, των φίλων της τέχνης. Oι επετειακές μνήμες ωστόσο, ακόμα και όταν εκπορεύονται από έναν κατευθυνόμενο καταναλωτισμό, όπως συχνά συμβαίνει στην εποχή μας, διευρύνουν τους ορίζοντες επικοινωνίας και την εμβέλεια μιας τέχνης, όσο καταξιωμένη και αν είναι αυτή. Γι' αυτό κανείς δεν μπορεί να μείνει αδιάφορος στο γεγονός της συμπλήρωσης διακοσίων πενήντα χρόνων από την γέννηση του «Αγαπημένου των Θεών».
   Καινοτόμος ο Mozart δεν υπήρξε, ούτε διεκδίκησε το χρίσμα του μουσικού οραματιστή. Αφομοίωσε και επεξεργάστηκε υποδειγματικά τη
μουσική γλώσσα της εποχής του, αδιαφορώντας για τις μελλοντικές εξελίξεις της. Ότι υπέγραψε όμως το δωροδότησε με αρμονία ανυπέρβλητη
και με τελειότητα μορφής και περιεχομένου, χαρίσματα αντάξια της μοναδικής μεγαλοφυίας του. Έτσι, από «Αγαπημένος των Θεών»
δικαιολογημένα έγινε και αγαπημένος των ανθρώπων. O μουσικός μας κόσμος θα ήταν σίγουρα λιγότερο πλούσιος, χωρίς την δική του, μικρή σε διάρκεια μεγάλη όμως σε προσφορά, διαδρομή πάνω στη γη.