Όσους δίσκους κι αν ακούσει κανείς είναι αδύνατο να αποκτήσει μια σφαιρική εικόνα για τις ηχογραφήσεις που έγιναν μέσα σε μια χρονιά, καθώς μάλιστα η φιλοσοφία του «κάντο μόνος σου» έχει κάνει τη δισκογραφία κυριολεκτικά ανεξέλεγκτη. Όσο περισσότερα ακούμε όμως πιάνουμε τον παλμό που επικρατεί και τις δονήσεις που μεταφέρει η μουσική. Με αυτή την έννοια δε θα ισχυριστούμε ότι το 2005 ήταν πολύ
καλή χρονιά για τη τζαζ από πλευράς ηχογραφήσεων, όπως άλλωστε και για τα υπόλοιπα είδη της μουσικής. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχαμε και εξαιρετικούς δίσκους όπως η δωδεκάδα που ακολουθεί.
   Ένα στοιχείο που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι στο 2005 φάνηκε έντονα η τάση των καλλιτεχνών να πάρουν τον έλεγχο της δουλειάς τους στα χέρια τους. Η τάση αυτή είχε βέβαια ξεκινήσει εδώ και χρόνια με την εμφάνιση του Ίντερνετ, αλλά το γεγονός ότι ακολουθείται πια και από μεγάλα ονόματα όπως ο παλαίμαχος Jim Hall, ο Dave Holland που ίδρυσε τη δική του εταιρεία και η Maria Schneider που το άλμπουμ της «Concert in the GardenΣ έγινε το πρώτο που κέρδισε βραβείο γκράμι ενώ πωλείται αποκλειστικά και μόνο από το διαδίκτυο, φαίνεται ότι στρέφει όλο και
περισσότερους μουσικούς προς αυτή την κατεύθυνση.

O ΔΙΣΚOΣ ΤΗΣ ΧΡOΝΙΑΣ

Liberation Music Orchestra: "Not in our Name" (Verve)    Ίσως το «Not in our NameΣ να μην είναι ο καλύτερος δίσκος της Liberation Music Orchestra (LMO) και πολύ περισσότερο ο καλύτερος δίσκος στον οποίο έχουμε ακούσει τον Charlie Haden. Όμως πέρα από την αναμφισβήτητη ομορφιά του, την αρμονική συνύπαρξη της νέας με τις παλιότερες γενιές και τις για μια ακόμη φορά απίθανες ενορχηστρώσεις της Carla Bley η βαθύτερη αξία του βρίσκεται αλλού: O μεγάλος μπασίστας, ο ακούραστος οραματιστής, ρομαντικός και ανθρωπιστής θεωρεί χρέος του να υπερασπιστεί την άλλη Αμερική. Τη φιλελεύθερη, την Αμερική των μεγάλων νεωτερισμών, της τέχνης, της ομορφιάς, της πολυπολιτισμικότητας. Την Αμερική της τζαζ που εξελίχτηκε μαζί με τον αγώνα των μαύρων για ελευθερία. Αν με τους τρεις προηγούμενους δίσκους της LMO ο Haden ύψωσε τη φωνή του για το Βιετνάμ, το Ελ Σαλβαδόρ και τον πόλεμο στον κόλπο (1968, 1983 και 1990 αντίστοιχα) δεν θα μπορούσε να σωπάσει τώρα μπροστά στην κυβέρνηση του Μπους και την παράνοια στο Ιράκ. Ξέρει ότι ένας δίσκος δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ροή των γεγονότων, αλλά πιστεύει ότι ο καλλιτέχνης οφείλει να δίνει φωνή στις ανησυχίες του. Κάτω από το ίδιο πανό με το όνομα της ορχήστρας που βαστούσαν πριν από 37 χρόνια ο Haden και η Bley στο εξώφυλλο του πρώτου εκείνου δίσκου - και που με συγκίνηση βλέπουμε τα πρόσωπα κάποιων που έχουν φύγει πια από τη ζωή - τώρα ποζάρουν βετεράνοι της LMO όπως ο Joe Daley και η Sharon Freeman παρέα με μερικούς από τους καλύτερους αυτοσχεδιαστές της νέας γενιάς, όπως ο Tony Malaby και ο Miguel Zenon. www.charliehadenmusic.com    Charlie Haden: «Πραγματικά με τιμά που επιλέξατε το "Not In Our Name" για δίσκο της χρονιάς. Αυτό το άλμπουμ έχει μεγάλη σημασία για μένα και από μουσική και από πολιτική άποψη. Όπως ίσως θα γνωρίζετε πριν από 35 χρόνια ηχογράφησα τον πρώτο δίσκο της Liberation Music Orchestra μαζί με την Carla Bley και πολλούς μεγάλους αυτοσχεδιαστές της τζαζ εκείνης της εποχής. Μου δίνει κουράγιο το να έχω αυτούς του σπουδαίους νέους μουσικούς στον καινούριο μου δίσκο. Μακάρι και το σημερινό πολιτικό κλίμα να είχε βελτιωθεί όσο η ποιότητα αυτής της μουσικής συνεργασίας! Ευτυχώς χάρη σε ανθρώπους σαν και σας οι ακροατές μαθαίνουν για αυτή την ηχογράφηση και στη συνέχεια την αναζητούν και την ακούνε. Ευχαριστώ».

Acoustic Ladyland: "Last Chance Disco" (Babel)

   Συνδυάζοντας τη δύναμη του πανκ και την ελευθερία της φρη τζαζ με την ακρότητα και των δύο, το κουαρτέτο του σαξοφωνίστα Pete Wareham μας
φέρνει ό,τι πιο φρέσκο έχουμε ακούσει εδώ και χρόνια από τη Βρετανία και επιβεβαιώνει ότι στο Λονδίνο μπορούμε να αναζητήσουμε μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που παίζονται αυτό τον καιρό.
www.acousticladyland.com

Brian Patneaude: "Distance" (WEPA)

   Με το ίδιο ακριβώς κουαρτέτο που τον γνωρίσαμε πριν από δύο χρόνια στο «VariationsΣ και με το ρόλο του συνθέτη εξολοκλήρου στις δικές του
πλάτες, ο σαξοφωνίστας Brian Patneaude έφτιαξε με τη μαστοριά ενός καλού τραγουδοποιού ένα δίσκο λακωνικό, σαφή και περιεκτικό, που στοχεύει
πρωτίστως στη μελωδία και που περικλείει πληθώρα ακουσμάτων όπως συμβαίνει με πολλούς μουσικούς της νέας γενιάς που μεγάλωσαν και ανατράφηκαν με την ποπ κουλτούρα.
www.brianpatneaude.com

John La Barbera Big Band: "Fantazm" (Jazz Compass)
   O John LaBarbera ανδρώθηκε στη Buddy Rich Orchestra, έχει μοναδική αίσθηση της πολυφωνίας και γράφει εκπληκτικά μέρη για τα πνευστά. Αν σε
αυτά προσθέσουμε τους σπουδαίους σολίστες που συμμετέχουν στο δεύτερό του δίσκο «FantazmΣ (ανάμεσά τους τα αδέλφια του Pat και Joe, ο Bob
Sheppard, ο Wayne Bergeron, ο Clay Jenkins, ο Larry Koonse και ο Bill Cunliffe) τότε έχουμε ένα υποδειγματικό άλμπουμ για το μεγαλείο της big
band.
www.johnlabarbera.com

Polar Bear: "Held On The Tips of Fingers" (Babel)
   Το συγκρότημα του ντράμερ Sebastian Rochford έχει κατά τα την ίδια σύνθεση με τους Acoustic Ladyland και ανήκει και αυτό στη λονδρέζικη
κολλεκτίβα F-ire. Το δεύτερό τους άλμπουμ «Held On The Tips of Fingers" ανοίγεται και κινείται με άνεση και γούστο σε πολλούς χώρους (ο Rochford
συμμετέχει σε 10 διαφορετικά γκρουπ και παίζει από θρας μέταλ ως φρη τζαζ), αφομοιώνει κάθε στοιχείο και μέσο που μεταχειρίζεται και χρησιμοποιεί τη τζαζ όχι μόνο με την έννοια της φόρμας και της
τεχνοτροπίας αλλά κυρίως ως αντίληψη.
www.polarbearmusic.com

Bill Frisell: «East / West" (Nonesuch)
   Δέκα χρόνια μετά την προηγούμενη ζωντανή του ηχογράφηση με τρίο, το διπλό «East / WestΣ (με ένα διαφορετικό τρίο σε κάθε CD) αγκαλιάζει το
τεράστιο μουσικό πλάτος στο οποίο κινήθηκε την τελευταία δεκαετία ο κορυφαίος κιθαρίστας.
www.billfrisell.com

Dave Holland Big Band: «Overtime" (Dare2)

   Έστω κι αν οι ενορχηστρώσεις δεν είναι πολύ πρωτότυπες και μόνο το ότι η ορχήστρα αυτή είναι μια επαυξημένη και πιο πολύχρωμη έκδοση του
φοβερού του κουαρτέτου είναι αρκετό για να ακολουθήσουμε τον Dave Holland στη δεύτερη πετυχημένη προσπάθειά του σε ρόλο ηγέτη big band και στην πρώτη με τη δική του πλέον δισκογραφική εταιρεία.
www.daveholland.com

Greg Osby: «Channel Three" (Blue Note)
   Μετά από 20 χρόνια πορείας και σχεδόν ισάριθμους προσωπικούς δίσκους ακούσαμε για πρώτη φορά τον Greg Osby με τρίο. Με τη βοήθεια της νέας
του αποκάλυψης, του νεαρού μπασίστα Matt Brewer και του γνωστού μας Jeff «TainΣ Watts, εξακολουθεί να είναι όπως πάντα τολμηρός, αιχμηρός και
δημιουργικός.
www.gregosby.com

Ferenc Snetberger: «Momad" (Enja)
   O τσιγγάνικης καταγωγής Oύγγρος κιθαρίστας Ferenc Snetberger μαζί με το μεγάλο νορβηγό μπασίστα Arild Andersen και τον ιταλό ντράμερ Paolo
Vinaccia δημιούργησαν στο παγωμένο Όσλο το απόλυτο σάουντρακ αυτού του χειμώνα. Εκπληκτικές μελωδίες, ρυθμός που υπνωτίζει, λυρισμός χωρίς
όρια, μεγάλη τζαζ με το βάθος της ευρωπαϊκής κουλτούρας.
www.snetberger.de

Wallace Roney: «Mystikal" (HighNote)

   Του ταιριάζει όσο σε κανέναν άλλο ο ρόλος του συνεχιστή του ήχου του Miles Davis. Στο «MysticalΣ, όπως διαπιστώσαμε και από τις εμφανίσεις
του στη χώρα μας, ο Wallace Roney επεκτείνει στο σήμερα το σκοτεινό φανκ του μεγάλου νεωτεριστή, με βοήθεια από το σαξόφωνο του αδελφού του
Antoine, τα πλήκτρα της συζύγου του Geri Allen και ειδικά τα πλατό της DJ Val Jeanty.
www.wallaceroney.com

The Vandermark 5: «The Color of Memory" (Atavistic)
 

  Το διπλό «The Color of MemoryΣ της φοβερής αυτοσχεδιαστικής πεντάδας από το Σικάγο είναι ένα καλό δείγμα του δημιουργικού οίστρου στον οποίο
βρίσκεται τον τελευταίο καιρό ο Ken Vandermark (μέσα σε ένα χρόνο έκανε 10 ηχογραφήσεις με 9 διαφορετικά σχήματα).
www.kenvandermark.com

John Lindberg: «Winter Birds" (Between the Lines)

   Μπασίστας ολκής και συνθέτης αξιώσεων ο John Lindberg με μια σειρά από μουσικές σπουδές για τη φύση και την ψυχή γλιστρά ελεύθερα έξω από
τα περιθώρια με τη βοήθεια της τρομπέτας του έξοχου όσο και παραγνωρισμένου Baikida Carroll, των κρουστών της Susie Ibarra και των πνευστών του Steve Gorn που έχουν την τάση να κοιτούν προς την ανατολή.
www.johnlindberg.com