Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη «ο αριθμός του Θηρίου» είναι 666. Στην
Αποκάλυψη του Κωνσταντίνου (Καραμανλή) μάθαμε τον αριθμό του χαφιέ:
είναι 694 (προς το παρόν αυτός είναι ο μόνος σίγουρος μέχρι που να
αποδειχτεί κι επίσημα πως υπάρχουν και οι εναλλακτικοί αριθμοί 693 και
697).
   Το «σκάνδαλο της Vodafone» που ξέσπασε πρόσφατα εγείρει πολλά
ζητήματα γύρω από την παρακολούθηση της προσωπικής ζωής των πολιτών. Η
ελληνική κοινωνία έκπληκτη είδε τρεις υπουργούς να ομολογούν
παρακολούθηση των κινητών τηλεφώνων του πρωθυπουργού και υψηλόβαθμων
κρατικών λειτουργών με την ανοχή και τη βοήθεια του παρόχου της
τηλεφωνίας. Ας παραβλέψουμε το γεγονός πως οι δηλώσεις έγιναν
11 μήνες μετά την «αποκάλυψη» και μετά από ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ». Ας
παραβλέψουμε το γεγονός πως οι υπεύθυνοι της εταιρίας έσβησαν τα ίχνη
της παρακολούθησης πριν ενημερώσουν την κυβέρνηση. Ας μην ασχ! οληθούμε
με τον ύποπτο θάνατο ενός στελέχους της Vodafone που εκ θέσεως ήξερε
πολλά. Ας παραβλέψουμε ακόμα και το αφελές στις μέρες μας ερώτημα «ποιος
κυβερνά αυτό τον τόπο;». Ας μη μπούμε σε αστυνομικούς συνειρμούς για το
ποιος στεγάζεται στο αμαρτωλό τρίγωνο που κάλυπταν οι «κοριοί». Καλύτερα
να ασχοληθούμε με το ουσιώδες: την οριστική όσο και με τη βούλα πλέον
ταφόπετρα κάθε έννοιας ιδιωτικής ζωής και «ευαίσθητων προσωπικών
δεδομένων) παρά τις δεκάδες «αρχές προστασίας» που θέσπισαν οι
κυβερνήσεις.
   Εκ προοιμίου οι νοήμονες πολίτες θα πρέπει να αποκλείσουν την εμπλοκή
ξένων μυστικών υπηρεσιών (CIA, MI6) στην «υπόθεση Vodafone». Οι εν λόγω
υπηρεσίες διαθέτουν υψηλή τεχνολογία η οποία τους επιτρέπει να
παρακολουθούν μέσω δορυφόρου όποιο σταθερό ή κινητό τηλέφωνο επιθυμούν.
Ουδέποτε θα καταδεχόταν να «ξεπέσουν» σε μεθόδους συνοικιακού ιδιωτικού
ντετέκτιβ τύπου «Θου-Βου» παρά μόνο για να εκθέσουν τις ελληνικές
μυστικές υπηρεσίες (από αυτή την άποψη ίσως οι αναφορές στην ενόχληση
των Βρετανών λόγω της υπόθεσης με τους Πακιστανούς να χρήζουν περαιτέρω
διερεύνησης). «Τότε, ποιος;» θα αναρωτηθούν κάποιοι.
   Στα τηλεπαράθυρα τις τελευταίες μέρες παρέλασαν ειδικοί και
«ειδικοί», πράκτορες και πρακτορίσκοι. Αρκετοί από αυτούς μίλησαν για
εκθέσεις υλικών υποκλοπής τα οποία οι πωλητές ισχυρίζονται πως έχουν
πουλήσει σε υπηρεσίες και ιδιώτες μέσα στην Ελλάδα. Σε απλά ελληνικά
αυτό σημαίνει πως οι Έλληνες πολίτες δεν παρακολουθούνται μόνο από τις
κρατικές υπηρεσίες «ασφαλείας» αλλά από οποιονδήποτε έχει τη δυνατότητα
να δαπανήσει πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ για να αγοράσει αυτά τα
«καλούδια». Έτσι, στη μάχη της «ελεύθερης αγοράς» οι επιχειρηματίες
μπορούν να παρακολουθούν τους ανταγωνιστές τους, τους κυβερνώντες που
διαχειρίζονται τα μεγάλα έργα και τις κρατικές προμήθειες κι όποιον άλλο
επιθυμούν λειτουργώντας παράλληλα ή και σε συνεργασία με τους «κρατικούς
λειτουργούς». Και οι «ανεξάρτητες αρχές προστασίας προσωπικών δεδομένων»
θα τηλεπαραθυρώνονται όποτε ακούγεται κάποιο σκάνδαλο για να προβαίνουν
στην «ανατομία ενός εγκλήματος».
   Όλα αυτά τα «αγγελικά» έχουν μια αφετηρία: την άκρατη υποταγή της
κοινωνίας στο καθεστώς της «ελεύθερης αγοράς» η οποία αγοράζει και πουλά
τα πάντα. Αυτής της κοινωνίας μέσα στην οποία «το φως της επιστήμης
πνίγεται μέσα στο σκοτάδι ! της εκμετάλλευσης» όπως έλεγε πριν από 150
χρόνια ο Κ. Μαρξ. Αυτής που νομοθετεί το δικαίωμα των «από πάνω» να
παρακολουθούν τους «από κάτω». Που εκχωρεί σε ιδιώτες νευραλγικούς
τομείς όπως η ενέργεια, η άμυνα, η υγεία, η παιδεία και οι
τηλεπικοινωνίες. Και μετά σπεύδει για «παρθενορραφή» της διάτρητης
αξιοπιστίας της επειδή οι «φύλακες» χρησιμοποιούν την τεχνολογία προς
ίδιον όφελος. Είναι ουτοπικό σε μια τέτοια κοινωνία να περιμένει κανείς
από αυτούς που «έχουν το μαχαίρι» να μην κόψουν «το πεπόνι». Αυτό που
απαιτείται, ακόμα και στα πλαίσια αυτής της σάπιας κοινωνίας τους, είναι
να τολμήσει κάποιος από τους κυβερνώντες να τους πάρει «το μαχαίρι» και
να τους κρατήσει μακριά από «το πεπόνι». Σε μια τέτοια ενέργεια είναι
βέβαιο πως θα έχει στο πλάι τους όλους τους ενεργούς πολίτες. Σε άλλη
περίπτωση, το μόνο «άλλοθι» που θα μπορούν να επικολλούνται οι
παρακολουθούμενοι κυβερνώντες είναι αυτό της «ισότητας» που επιβλήθηκε
de facto στην κοινωνία τους: αυτής που εξισώνει τον πρωθυπουργό και την
ηγεσία των ασφαλίτικων μηχανισμών με τον συνδικαλιστή, τον εργάτη και
τον κομμουνιστή. Μαζί με τους προαιώνιους εχθρούς του συστήματος που
παρακολουθούνται μέχρι να ξεψυχήσουν, από τούδε και οι βουλευτές και
υπουργοί έχουν δικαίωμα στην παρακολούθηση. Παρακολουθούνται πλέον οι
πάντες! Από την καθαρίστρια μέχρι τον πρωθυπουργό! Τι άλλο είναι αυτό αν
όχι «Δημοκρατία»; Πλέρια Κι αφού οι «κοριοί» πέτυχαν αυτό που ως τώρα
δεν κατάφερε η αστική επανάσταση, ας κλείσουμε αυτό το σημείωμα μ' ένα
ποίημα από τα παλιά: την «Μπαλάντα για τους Ασφαλίτες» (που στην Ελλάδα
έγινε γνωστή όταν τη μελοποίησε και την τραγούδησε ο Θάνος Μικρούτσικος
σε μετάφραση Δημοσθένη Κούρτοβικ). Όταν την έγραφε ο Βολφ Μπίρμαν δεν
υπήρχαν κινητά τηλέφωνα. Αυτό βέβαια δεν αλλάζει σε τίποτα το γεγονός
ότι οι σημερινοί, νέας «τεχνολογίας» χαφιέδες και πράκτορες είναι
λιγότεροΙ «αγαπησιάρηδες» από τους προγενέστερης κοπής συναδέλφους τους.
Απολαύστε την:

«Αισθήματα έχω αδελφικά για της Ασφάλειας
τα φτωχά λαγωνικά
που με χιόνια και βροχές
να με φυλάνε έχουν διαταγές
που μικρόφωνα βάζουν για ν' ακούν
όσα από το στόμα μου περνούν
τραγούδια βρισιές κι αστεία
στον καμπινέ και στην τραπεζαρία.
Αδέλφια μου ασφαλίτες εσείς μόνο
τον δικό μου ξέρετε τον πόνο.
Εσείς ξέρετε πως
η σκέψη μου είναι διαρκώς
τρυφερή και παθιασμένη
στον αγώνα αφιερωμένη.
Λόγια που αλλιώς θα 'χαν χαθεί
στα μαγνητόφωνά σας έχουνε γραφεί.
Και για ύπνο όταν πάτε
τα τραγούδια μου ξέρω τραγουδάτε.
Ευχαριστώ γι' αυτό πολύ.
Συνεργάτες μου πιστοί».