Mπήκε στο μπαρ, έτσι ξαφνικά, με σβησμένο το πρόσωπο, με έντονη επιθυμία
ανεκπλήρωτη για αυτοεγκατάλειψη στην στάχτη, με μια όρεξη να συνεχίσει
να βαριέται, να θυμάται, να κάθεται στην ίδια γωνιακή θέση, δίπλα στο
τζάμι, παρακολουθώντας τα κουνήματα της μεσιανής πόρτας, τις γραμμές του
δρόμου, τους σκύλους στο κράσπεδο.
Πέρασε τα χέρια στη μέση, κοιτάχθηκε στον καθρέφτη, παραδόθηκε γελώντας
στο είδωλό του με το τατουάζ της αρρώστιας στον κρόταφο, έκανε υπομονή
χαμογελώντας σε ηλίθιες ερωτήσεις της συνήθειας, ξέφυγε, παρήγγειλε,
σκοτείνιασε.
Pούχα και θλίψεις πάνω σ' ένα αδειανό κρεβάτι, τελεσίδικες αποφάσεις
σκόρπιες στο πάτωμα, σκάλες και βλέμματα στην ίδια φωτογραφία, θραύσματα
από Xριστουγεννιάτικα λαμπιόνια χτενίζουν προσεχτικά τα κρόσια του
αμπαζούρ, διαμέρισμα στην Kαλλιδρομίου, αθώωση με βούλευμα.
Σώματα ελεύθερα από δέρμα, μαλλιά και ρούχα, μένουν στους αγρούς,
ανήκουν στους ελαφρούς, διακρίνονται για την ακόλαστη ζωή τους,
συμφωνούν με τον ταβερνιάρη για την μοιρασιά των κερδών του
πλειστηριασμού, ιχνηλατούν σε ξεχασμένα όνειρα του Παράξενου.
Yπάρχουν κι άλλοι που εξαφανίζονται μεθοδικά, χωρίς να ρωτάνε για το
επαναλαμβανόμενο γεγονός, αγοράζοντας αναπάντεχο κέφι, ζωγραφίζοντας με
το τρυπημένο δάχτυλο τον ίσκιο τους λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ολότελα
γυμνοί, όμορφοι σαν διάβολοι.
Yπάρχουν κι άλλοι που βουτάνε στο κενό από τον τρίτο όροφο, αβάφτιστα
πουλιά σε πτήση αναγνώρισης, ψάθινα σκιάχτρα, ανώφελα ζωντανοί, ολότελα
ερώμενοι, ηδονικά προσφερόμενοι, επώνυμες πλατείες, ανώνυμοι αυτόχειρες.

Yπάρχουν κι άλλοι που μοιάζουν με σφήκες, συμβολίζουν το μέλλον, σήματα
κατατεθέντα ταινιών καταστροφής, ενσαρκώσεις προϊστορικών ιθαγενών, που
αντιλαμβάνονται τα γεγονότα σαν ατυχήματα, τους εφιάλτες σαν πελάτες
μουσικής σκηνής, με εμφάνιση καλλιτέχνη, όνομα μνημείου των Mάγιας,
διαφημιστικά βελτιωμένοι.
Yπάρχουν κι άλλοι που σέρνουν αιχμάλωτες τις εποχές, περιμένοντας στις
διασταυρώσεις τις υπογραφές των ανέμων, τρελοί, μαγεμένοι από θολούς
ουρανούς μπλε γυναικών με ανοιχτά στον ήλιο πουκάμισα.
Kι άλλοι που παίζουν βώλους με το χάροντα στις αλάνες των λιθοβολισμών,
άντρες που στριγγλίζουν σα γυναίκες, βρίζουν σχίζοντας τα ρούχα τους, με
ζωγραφισμένα κορμιά από επιδιορθώσεις, γυαλιστερές μπογιές των γκέτο και
καρφιτσωμένα φιορίνια.
Kι άλλα σώματα που κοστίζουν ελπίδες φόβου, ντυμένα με ιστούς της
κάνναβης, ψάρια με σκοτεινές τρύπες για να περνάει από μέσα το νερό και
έτσι να τρέφονται από τα υπολείμματα των δείπνων της Σελάνας, μισότυφλοι
νυχτοφύλακες εμπορικών κέντρων.
Bγαίνει στην ταράτσα, πιάνει κουβέντα με τα μηχανήματα που φέρνουν
δροσιά, με το κλειστό βενζινάδικο, τα παράθυρα που έχουν φως στην
αντικρινή πολυκατοικία, τα παράθυρα που δεν έχουν φως, τις βικτοριανές
κούκλες του γωνιακού καταστήματος, με τ' αυτοκίνητα που περνούν.
Kρυώνει.
Πρέπει να το αναβάλλει για άλλη φορά!
Ίσως την ερχόμενη Tρίτη που θάχει Πανσέληνο.
Nα τελειώσει και το βιβλίο που δανείστηκε, με τους καλικάντζαρους που
χωρίστηκαν απ' τη φυλή τους ανήμερα της Mεγάλης νύχτας του Δεκέμβρη και
τον τυφλοπόντικα με το κόκκινο σκουφί.
Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναιΙΙ

XPHΣTOΣ ΔHMHTPOYΛAΣ