Όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται! Όσοι εκ ων πασοκικών βαρόνων
κατάλαβαν ότι γι' αυτούς χτυπούσε η καμπάνα του, σημειωτέον εντελώς
αόριστου, υπαινιγμού του κ. Γ.Παπανδρέου, για ανανέωση (άγνωστο πότε και
πώς) του στελεχιακού δυναμικού και ειδικότερα της κοινοβουλευτικής
ομάδας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έσπευσαν να
δηλώσουν, απροκάλυπτα τη δυσφορία τους. Άλλος αναπαράγοντας,
παραλλαγμένες επί το έτι αρλουμπικότερον, τις γνωστές κοινωνικοπολιτικές
σαπουνόφουσκες, με τις οποίες συνηθίζει ν' αποφαίνεται επί παντός
πολιτικού ζητήματος! Κι άλλος επικαλούμενος μνησίκακα τη δυσμένεια για
τον ενδεχόμενο «ανανεωτή» των δημοσκοπικών συγκρίσεων της πρωθυπουργικής
καταλληλότητας του κ. Καραμανλή με τη δική του!! Δεν ξέρουμε αν ο κ. Γ.
Παπανδρέου θα τολμήσει την περιπόθητη «ανανέωση». Που όμως φαίνεται
απαραίτητη για να διεκδικήσει σοβαρά το κόμμα του επιστροφή στην
εξουσία, εισπράττοντας την κυβερνητική φθορά της Νέας Δημοκρατίας. Μέχρι
στιγμής δεν την τόλμησε. Αντίθετα, εξανεμίζει καθημερινά το πολτικό
κεφάλαιο (παπανδρεϊκό γονίδιο, πετυχημένη θητεία στο ΥπΕξ, αναμφίβολος,
αν και αποσπασματικός, πολιτικός και κοινωνικός φιλελευθερισμός,
αντίληψη για κόμμα ιδεολογικά «ανοικτό», προσωπική προσήνεια και
μετριοπάθεια), το οποίο, όταν ανέλαβε την προεδρία του ΠΑΣOΚ, του είχε
προσπορίσει την τεράστια πολιτική δύναμη να θύει και ν' απολύει εντός
του κόμματός του. Δελφίνοι αναμφισβήτητων ικανοτήτων, που, την ώρα τη
διαδοχής του Σημίτη, δεν τόλμησαν να τη διεκδικήσουν, καθιστούν οσημέραι
εμφαντικότερη την, τουλάχιστον σε τακτικό επίπεδο, υπέρτερη του αρχηγού
τους δεξιότητα ν' αντιπαρατεθούν σ' επιμέρους εκδηλώσεις της
κυβερνητικής πολιτικής. Και η καθόλα θεμιτή συγγραφική ανακεφαλαίωση από
τον Κώστα Σημίτη της οχτάχρονης πρωθυπουργίας του, δυσάρεστη ή απλώς
ενοχλητική για πολλούς, επαναφέρει στη μνήμη, και μάλιστα με την
εξωραϊστική νοσταλγία που εμπνέει η χρονική απόσταση από τις τρέχουσες
κυβερνητικές επιδόσεις της ΝΔ και τις τρέχουσες αντιπολιτευτικές
πρακτικές του ΠΑΣOΚ, μια περίοδο που ακόμα και σφόδρα δεξιοί ομολογούν
ως εφάμιλλη σε σοβαρότητα, περισυλλεκτική αυστηρότητα, σκληρή εργασία,
υπεροχή των έργων έναντι των λόγων κλπ με τις πρωθυπουργικές θητείες του
Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
   Ασφαλώς και η ανανέωση του ΠΑΣOΚ δεν είναι θέμα ούτε βιολογικής ούτε
κομματικής ηλικίας ούτε αριθμού ενσήμων σε κυβερνητικές θέσεις. Μια
ενεργοποίηση π.χ. (αν είναι δυνατή) του «Νέστορα» του Κινήματος
Παρασκευά Αυγερινού κάθε άλλο παρά θα σκίαζε αρνητικά στη συνείδηση των
ταλαντευόμενων ψηφοφόρων την εικόνα του ΠΑΣOΚ. Ίσα-ίσα, η επιστροφή και
μάλιστα με αναβαθμισμένο ρόλο του σεβάσμιου, ανιδιοτελούς, νηφάλιου
γέροντα, θα έδινε στο ΠΑΣOΚ, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, έναν αέρα
φρεσκάδας και αγνότητας. Και μια ενδεχόμενη παράταση της
κοινοβουλευτικής θητείας του Απόστολου Κακλαμάνη (παρόντος στο
κοινοβούλιο αδιαλείπτως από το 1974) δε θα συνέβαλλε διόλου στην
ανάδειξη του γήρατος των κομματικών κυττάρων του! Όπως, αντίθετα, με
κάποια άλλοτε κομματικά βρέφη νυν μεσηλικία θέντα εν αμαρτίαις! Από την
άλλη μεριά, ούτε η πλήρης μετευρωεκλογική αφασία της κ. Ματσούκα ούτε η
και φυσιογνωμικώς πρόδηλη κομματική αρτηριοσκλήρυνση της μέχρι πρότινος
«νεάνιδος» κ. Τόνιας Αντωνίου ούτε η θρυλούμενη προϋπηρεσία της, κατά τα
λοιπά συμπαθούς, κ. Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου σε σκοτεινούς και
αντιπαθείς μηχανισμούς των κατεξοχήν σήμερα αποδιοπομπαίων αρλουμπολόγων
ούτε η ώριμη αλλά, κατά τα μέχρι στιγμής φαινόμενα, πολιτικώς «γυμνή»
καλλονή της κ. Γκερίκου δεν είναι ικανές να προσδώσουν «σεξαπίλ» στο
υποστάν ραγδαία έκπτωση της γοητείας του ΠΑΣOΚ.
   Τί λοιπόν θέλει ο λαός; Τί εκλαμβάνει το εκλογικό σώμα ως επιθυμητή
και αναγκαία για τη δυνάμει «παλινόρθωσή» του, «ανανέωση» του ΠΑΣOΚ; Θα
επιχειρήσουμε ν' απαντήσουμε στο ερώτημα χωρίς την ψευδαίσθηση ότι
εκφράζουμε το εκλογικό σώμα στο σύνολό του. Άλλωστε, ο λαός ως ενιαίο
κοινωνικοπολιτικό (πέραν του νομικού) υποκείμενο είναι ανύπαρκτος. Θ'
απαντήσουμε όμως με την πεποίθηση ότι εκφράζουμε ένα τμήμα (πιθανώς
ποσοστιαία μονοψήφιο) του εκλογικού σώματος, ικανό ωστόσο και αναγκαίο
για να συγκροτεί ή ν' ανατρέπει εκάστοτε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες.
   Η «ανανέωση» του ΠΑΣOΚ πρέπει να είναι τόσο στελεχιακή όσο και
ιδεολογική. Ασφαλώς κάθε «κραγμένο» για διαφθορά ή ανικανότητα «ιστορικό
στέλεχος» πρέπει να πάει όχι στον πάγκο του αλλά στο σπίτι του. Αλλά και
όποιος έχει ταυτιστεί με την απατηλή «μαρξίζουσα» ή «κοινωνικά
ευαίσθητη» λογοδιάρροια, με την οποία το ΠΑΣOΚ μασκάρευε, για χρόνια,
κυβερνητικές πρακτικές, είτε αναλώσεως των ετοίμων και υπονομευτικές
έτσι του οικονομικού μέλλοντος της χώρας είτε αναγκαστικά φιλελεύθερες,
που όμως δεν τολμούσε να ομολογήσει, πρέπει ν' ακολουθήσει τον ίδιο
δρόμο! Αν ο κόσμος παραμένει προσκολλημένος, σε βαθμό εκλογικής
πλειοψηφίας, στη Νέα Δημοκρατία, παρά την αίσθηση των προφανών
αδεξιοτήτων της, είναι γιατί ξέρει πως η φιλελεύθερη (ή υποτιμητικώς
νεοφιλελεύθερη) πολιτική είναι (και θα είναι για κάμποσο καιρό ακόμα)
μονόδρομος για τη χώρα! Και πως η Νέα Δημοκρατία, αδέσμευτη από
αντιφιλελεύθερες ιδεολογικές προκαταλήψεις και παρά τη συχνή δημαγωγική
ομολογία πίστεως αρκετών στελεχών της στη «λαϊκή δεξιά», δε θα διστάσει
να την εφαρμόσει!! Έστω με παλινωδίες, εσωκομματικές, μικροπολιτικής
υφής, αντιδράσεις, ατζαμοσύνες φυσικές σε κάθε πρωτάρη. Αλλά και ζωρίς
τα ελκυστικά σε κάθε φορέα στερητικού συνδρόμου εξουσίας κρούσματα
διαφθοράς. Τα περιθώρια των οποίων φρόντισε να μηδενίσει ήδη στην αρχή
της κυβερνητικής θητείας της η σκανδαλολογική σπονδή και πρεμούρα των
αντιπάλων της.
Παράλληλα, όμως, το ΠΑΣOΚ χρειάζεται ιδεολογική ανανέωση. Όχι βέβαια την
αποκατάσταση των δεσμών με τη φυσική κοινωνική του βάση που
επαγγέλλονται οι εν αμαρτίαις γηράσοντες βαρόνοι του και που όλοι πια
ξέρουμε τί σημαίνει! Oύτε μόνο αυτονόητους, ώριμους, αλλ' επί μέρους
θεσμικούς εκσυγχρονισμούς, όπως ο χωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος.
Τους οποίους ο κοσμάκης, ενθυμούμενος τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη
και τις προ εξουσίας προγραμματικές της επαναλήψεις, εύλογα υποψιάζεται
είτε ως μια ακόμη τολιτική μπλόφα είτε ως, εκ του αντιπολιτευτικού
ασφαλούς, αντιπερισπασμό παραλλαγής μιας ιδεολογικής αγκύλωσης κι ενός
γενικότερου ιδεολογικού κενού.
   Το ΠΑΣOΚ ως κυβέρνηση, εφάρμοζε, από το 1993 μέχρι το 2004, μια
οικονομικά φιλελεύθερη πολιτική. Όχι γιατί του άρεσε αλλά γιατί ήταν
αναπόφευκτο, εξαιτίας και των δικών του παλαιότερων κυβερνητικών
σφαλμάτων. Στο μέτρο που η αναγκαιότητα της φιλελεύθερης αυτής πολιτικής
(εντελώς ενδεικτικό παράδειγμα η εκκαθάριση του αποστήματος της
«Oλυμπιακής») εξακολουθεί να υπάρχει, έστω δηλ. ως απλώς προσωρινή και
μεταβατική, το ΠΑΣOΚ οφείλει να την ενστερνιστεί και να την ομολογήσει
στην κοινή γνώμη ως (και) δική του κυβερνητική πολιτική. Διεκδικώντας
πλέον τη λαϊκή πλειοψηφία από τη Nέα Δημοκρατία ως κόμμα όχι «κοινωνικά
ευαισθητότερο», «φιλολαϊκότερο» και με άλλες παρόμοιες αποδεδειγμένα
παραπλανητικές ετικέτες αλλ' ως κόμμα κυβερνητικά εμπειρότερο και ριζικά
κεκαθαρμένο.
   Aν δεν το κάνει (και μάλλον δεν έχει την όρεξη να το κάνει) ας
προετοιμαστεί ψυχολογικά για παρατεταμένη θητεία, είτε υπό την παρούσα
είτε υπό άλλη, όχι συμπαθέστερη, ηγεσία, στην αντιπολίτευση.