Εκτός από το τάνγκο και τη φολκλορική του εικόνα που έχει σχηματιστεί
στους περισσότερους από μάς, πόσα ξέρουμε για τη μουσική της Αργεντινής;
Μάλλον λίγα κι ακόμη λιγότερα για την αργεντίνικη τζαζ αν εξαιρέσουμε
βέβαια τον Gato Barbieri. Κι όμως υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι μουσικοί από
αυτή τη χώρα που αξίζει να τους γνωρίσουμε, όπως οι πιανίστες Fernando
Otero και Emilio Solla, με τον πρώτο να καταθέτει την προσωπική του
άποψη για το τάνγκο μέσα από το πρίσμα της τζαζ και τον δεύτερο να
χρωματίζει τη τζαζ με αποχρώσεις της πατρίδας του, και ο μπασίστας
Alejandro Cimadoro που κινείται σε παραδοσιακούς δρόμους της
αυτοσχεδιαζόμενης μουσικής.

Alejandro Cimadoro Quintet: «The Princess and the Moonlight» (Golden
Top)
   Μόλις πριν από λίγους μήνες στα σαράντα τρία του ο Alejandro Cimadoro κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, αλλά μόνο νεοφερμένος δεν είναι. Στις
αρχές της δεκαετίας του '80 συνεργάστηκε με πολλούς μουσικούς του τζαζ-ροκ της πατρίδας του. Στη συνέχεια αποφάσισε να σπουδάσει στο Berklee της Βοστόνης, απ' όπου αποφοίτησε πριν από δέκα χρόνια και από τότε έχει συμμετάσχει σε πληθώρα ηχογραφήσεων. Από το Berklee, το παγκόσμιο αυτό κέντρο «παραγωγής» μουσικών, προέρχονται και τα υπόλοιπα τέσσερα μέλη του κουιντέτου του, με πρώτο και καλύτερο τον πολύπειρο σαξοφωνίστα και δάσκαλο George Garzone και τρία νεότερα παιδιά: τον Joel Yennior (μέλος της Either/Orchestra και των Gypsy Schaeffer), τον ουρουγουανό πιανίστα Nando Michelin και τον Antonio Sanchez που τα
τελευταία χρόνια κρατά τη θέση του ντράμερ στο γκρουπ του Pat Metheny.
Περιττό να λεχθεί ότι με τέτοια συστατικά το λιγότερο που θα μπορούσε να
προκύψει θα ήταν μια άρτια και υψηλών προδιαγραφών παραγωγή. Αλλά ο
Cimadoro στοχεύει πολύ ψηλότερα από αυτό το επίπεδο γιατί έχει αρκετά να
πει ως συνθέτης και γιατί νιώθει καλά με την παρέα που τον
περιστοιχίζει, αίσθηση που φτάνει καθαρά στα αυτιά μας. O σοφιστικέ ήχος
της Βοστόνης και οι ρυθμοί και η φρασεολογία του μοντέρνου μποπ
δημιουργούν το κατάλληλο περιβάλλον για τις λεπτοδουλεμένες μελωδίες του
μπασίστα που κάνουν διακριτικές νύξεις στο τάνγκο και τις
λατινοαμερικάνικες ρίζες του. Το τρομπόνι του Yennior στέκεται ισάξια
πλάι στο σαξόφωνο του Garzone και μπροστά από τις πλούσιες αρμονίες του
Michelin και τον γεμάτο νεύρο ρυθμό του Sanchez, συνθέτοντας ένα
θαυμάσιο αυτοσχεδιαστικό δίδυμο που κάνει έξοχα πράγματα σε κομμάτια
όπως το «Snow Fall», το «Never Mind» και το «Reflection». O Cimadoro
έχει το βάθος, τη δύναμη, την ταχύτητα, αλλά και την αίσθηση του μέτρου
που ονειρεύεται κάθε λάτρης του ακουστικού μπάσου. Αρκούν για να το
διαπιστώσουμε ο μονόλογός του στο "Sleepless Warrior" και ο φόρος τιμής
του στον μεγάλο μπασίστα Cecil McBee «One for Mr. Bee».
www.cimajazz.com

Fernando Otero X-Tango «Plan» (Free Hand)
   O πιανίστας Fernando Otero με τις κλασικές του σπουδές και την αγάπη του για τη τζαζ εξερευνά τη πλούσια παράδοση της πατρίδας του
επιχειρώντας να διατυπώσει με το δικό του τρόπο το τάνγκο του 21ου αιώνα. Εξ ου και το έμβρυο που προβάλλει πίσω από τις περσίδες στο εξώφυλλο του CD, αλλά και το X-Tango (κατ' αναλογία με το Nuevo Tango
του Astor Piazzolla), που ήταν ο τίτλος του πρώτου του δίσκου και το όνομα που έχει δώσει στο συγκρότημά του. O πιο πρόσφατος δίσκος του Otero είναι το «Plan» που ηχογραφήθηκε στο Νιου Τζέρσι και τη Νέα Υόρκη.
Στο άλμπουμ αυτό οι X-Tango, ένα πενταμελές συγκρότημα δομημένο γύρω από τα βασικά όργανα που απαντάμε σε αυτή τη μουσική (πιάνο, μπαντονεόν,
βιολί, τσέλο, κοντραμπάσο), συνοδεύεται από πολυμελή ορχήστρα που περιλαμβάνει την τρομπέτα του Diego Urcola και τη βιόλα της Jill Jaffe (Philip Glass, Paul Simon). Όλες οι συνθέσεις, εκτός από το γνωστό στάνταρντ του Michel Legrand «You must believe in spring» υπογράφονται από τον Otero. Oι πολύπλοκες μελωδίες δηλώνονται κυρίως από το
μπαντονεόν του Hector Del Curto και το βιολί του Nicolas Danielson με
τον μελαγχολικό, αισθησιακό και μελοδραματικό τρόπο που επιβάλλει η
παράδοση του τάνγκο, συνοδευόμενες από τους έντεχνους δακτυλισμούς και
τις συγχορδίες του Otero και τις κλασικότροπες δοξαριές στο τσέλο από
την Inbal Segev και το μπάσο από τον Pedro Giraudo. Αν και το «Plan» δεν
απομακρύνεται πολύ από την τεχνοτροπία και τους δρόμους του τάνγκο και
στο μεγαλύτερό του μέρος αποτελείται από λεπτομερείς συνθέσεις με
περιορισμένο χώρο για αυτοσχεδιασμούς, οι αναφορές στη τζαζ είναι
σαφείς. O Otero είναι εξαιρετικός πιανίστας και συνθέτης και η μουσική
του προορισμένη να δημιουργεί έντονα συναισθήματα, καλεί τον ακροατή σε
επανειλημμένα ακούσματα.
www.fernandootero.com

Emilio Solla Y Afines: «Sentido» (Fresh Sound New Talent)
   «Η τζαζ και η δημιουργική μουσική ούτε δύσκολες είναι ούτε απευθύνονται αποκλειστικά σε μια μειοψηφία ειδημόνων, όπως έχουν καταφέρει με κυνισμό να ριζώσουν στο συλλογικό υποσυνείδητο οι
παντοδύναμοι επιχειρηματίες που με την τηλεόραση, την εξύμνηση του καταναλωτισμού και την ανούσια μουσική τους, μας μετατρέπουν σιγά σιγά
από ευαίσθητα άτομα σε ηλίθιους. Σίγουρα δεν ζούμε σε μια σπουδαία εποχή για την ανθρωπότητα. Εγώ ως απλός στρατιώτης της άλλης πλευράς σάς καλώ
να ακούσετε με ανοικτά αυτιά και ανοικτή την καρδιά». Αυτό είναι το κάλεσμα του πιανίστα Emilio Solla στην ειλικρινή και βαθιά τέχνη του και
στο «Sentido» (αίσθηση), τον τρίτο του δίσκο στη σειρά για την εταιρεία Fresh Sound της Βαρκελώνης, που είναι και ο τόπος διαμονής του τα
τελευταία δέκα χρόνια. Η μουσική του βρίσκεται ακριβώς στο μέσο της
απόστασης μεταξύ του Cimadoro και τον Otero, ισορροπώντας με μαεστρία
ανάμεσα στα ακούσματα που γνώρισε μεγαλώνοντας από τους μεγάλους
καλλιτέχνες της πατρίδας του και τη τζαζ που του έδειξε το δρόμο προς
την ελεύθερη έκφραση. Oι Afines είναι ένα τριεθνές συγκρότημα, με μέλη
από την Ισπανία, τη Γαλλία και φυσικά την Αργεντινή. Το άλμπουμ έχει
μεγάλη ενορχηστρωτική ποικιλία που εκτείνεται από το ενδοσκοπικό «Bajo
Malambo» για σόλο πιάνο και τη διασκευή της παραδοσιακής μελωδίας
«Milonga De Mis Amores», ως το «Vamos», ένα κομμάτι για πιάνο τρίο σε
στυλ Bill Evans με τον ρυθμό στο τέλος να σπάει από ένα μελαγχολικό σόλο
του David Ballestreros στο βιολί και το «Llegara, Llegara, Llegara»: το
μεγαλύτερο σε διάρκεια και καλύτερο κομμάτι του δίσκου. Ένα κομμάτι που
ξεκινά με το λυρικό θέμα από το πιάνο του Solla και κλιμακώνεται διαρκώς
αναδεικνύοντας ένα νέο αστέρι της ισπανικής τζαζ, τον βάσκο σαξοφωνίστα
Gorka Benitez, που φτάνει σε αυτοσχεδιαστικό κρεσέντο, μπροστά από το
ρυθμό των διπλών ντραμς από τον David Xirgu και τον ουρουγουανό Aldo
Caviglia.
www.emiliosolla.com

BAΓΓEΛHΣ APAΓIANNHΣ
vagarag@syr.forthnet.gr