Βραβείο στη νηφάλια επιμονή υπεράσπισης των σταθερών αρχών που αξίζει στον «αιώνια» δηλωμένο «αυτόνομο, αυτοδίδακτο και αυτοδημιούργητο» συγγραφέα- ποιητή- ζωγράφο Κώστα Βαρβέρη. Δύο βιβλία του -ποίησης και
γνωμικών- αφορισμών- το πρώτο με τίτλο «Oδοιπορώ» και το δεύτερο «Στοχασμοί και Αγκυλώσεις» που κυκλοφόρησαν έγιναν αιτία να ανταμώσω μετά από χρόνια τον ασυμβίβαστο ουμανιστή επαναστάτη της ζωής με μια
φλόγα που καίει ασίγαστα έτσι όπως την άφησα, θαύμασα την πικρή τρυφερή γραφή του, την αυτοειρωνεία που αγγίζει την τραγικότητα των σημαδεμένων παιδικών χρόνων του, την καταγγελτικότητα του λόγου του στην υποκρισία.
Αιχμηρός, ανελέητος κάποτε, και γοητευτικά ερωτικός μου εμπιστεύτηκε ότι έγραψε το «οδοιπορώ» μέσα σε ένα μήνα και αποφάσισε να το εκδώσει μετά από παρότρυνση της γυναίκας του Αγγελικής. «Δεν παύω όσο ζω κι αναπνέω
να δημιουργώ» μου είπε ο συριανός καλλιτέχνης που έχει συμπεριληφθεί στα λήμματα της μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας της νεοελληνικής λογοτεχνίας του
Χάρη Πάτση, στην ανθολογία «Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές», στην ανθολογία της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών «Σύγχρονοι έλληνες Δημιουργοί», στο «Λεξικό Ελλήνων Καλλιτεχνών» και που αυτοσαρκαζόμενος θα σημειώσει: «Oι συμπατριώτες μου Συριανοί ουδέποτε με πήραν στα σοβαρά. Για φανταστείτε να συνέβαινε το αντίθετο. Πού θα 'βρισκα το χρήμα ν' αλλάζω καθημερινά προσωπεία»;

Oδοιπορεί διατεθλασμένος
  O Kώστας Βαρβέρης στο βιβλίο του «Στοχασμοί και Αγκυλώσεις» μεταξύ
άλλων αναφέρεται σε γραφικούς τύπους της Σύρας ενώ μεγάλο μέρος
αφιερώνει στις θρησκευτικές επιδράσεις που όπως θα πει δημιούργησαν
«αγκυλώσεις» στο πνεύμα μας. Αμετάπειστα «άθεος» πιστεύει ότι η τέχνη
και η επιστήμη δε γνωρίζουν τι είναι ηθικό και τι ανήθικο «δεν είναι
μηρυκαστικά να αναμασούν χωνεμένες τροφές και δεν μπαίνουν σαν
κυνηγημένα κουνέλια σε ανοιχτές πόρτες». Πρωταρχικό θέλγητρο του
«Oδοιπορώ» η συνεχής αναζήτηση. «Oδοιπορώ μέρα και νύχτα/σαν το θεό, τη
γη και τον άνεμο και σ' αναζητώ. Που είσαι χαμένη αθωότητα της
ανθρωπιάς»; ...» «Oδοιπορώ ανέστιος και πένης σαν το Βαν Γκογκ. Έγινα
δίχως συστολή πλανόδιος ποιητής των άκρων/ρακοσυλλέκτης φθαρμένων
λέξεων/προεδρεύων σύμβουλος στις απεργίες των σκουπιδιών/κλέφτης ονείρων
και βατσιμάνης στα εγκαταλελειμμένα λιμάνια των καραβιών...» O ιστορικός
- γνωστός μας - Βασίλης Παναγιωτόπουλος στον πρόλογο του βιβλίου
σημειώνει: «Δε γνωρίζω σε ποιο βαθμό αυτή η ποίηση θα μπορούσε να
ενταχθεί στον εθνικό κορμό της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας ίσως
μάλιστα κάτι τέτοιο να είναι μια βέβηλη σκέψη για τον Κώστα Βαρβέρη.. Η
καλλιτεχνική έκφραση γι' αυτόν είναι μια προτεραιότητα..» Φωτεινή
διάθλαση των ανισοτήτων του φαρισαϊσμού και της αδικίας ο λόγος του
μοναχικού ποιητή θέτει το αίτημα της ρεαλιστικής ουτοπίας αφήνοντας στον
αναγνώστη μια γεύση πικρής ελπίδας και μια καθησυχαστική χειρονομία
αγάπης για τον άνθρωπο...Νάσαι καλά, Κώστα.
ΛΙΤΣΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠOΥΣ