BAZIN ANDRE, GLUCKSMANN ANDRE, DORT BERNARD και ΑΚΤΣΟΓΛΟΥ ΜΠΑΜΠΗΣ: Το ουέστερν (ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ, Επανέκδοση βελτιωμένη και συμπληρωμένη. Μετάφραση: Μπάμπης Ακτσόγλου και Σώτη Τριανταφύλλου, Αιγόκερως, Αθήνα 2004, 192 σελ., 1η έκδοση [Το γουέστερν]: 1983).
   Επανέκδοση βελτιωμένη και συμπληρωμένη της συλλογής κειμένων για το Ουέστερν, «τον κατεξοχήν αμερικανικό κινηματογράφο» κατά τον Andre Bazin. Περιλαμβάνει πέντε κείμενα του Bazin γραμμένα στη διάρκεια μιας δεκαετίας (1948-1958), τα κείμενα «Οι περιπέτειες της τραγωδίας» (1964) του Andre Glucksmann, «Η νοσταλγία του έπους» (1966) του Bernard Dort και «Η τελευταία εποποιία» (2004) του Μπάμπη Ακτσόγλου και πλούσιο φωτογραφικό υλικό.
   PHILLIPS PATRICK: Πώς να διαβάζουμε σωστά τις κινηματογραφικές ταινίες. Το νόημα και η εμπειρία (Μετάφραση: Γιώργος Γιαννακόπουλος, Επιμέλεια: Μάκης Μωραΐτης, Ροδανθός, Αθήνα 2004, 260 σελ.).
   Το βιβλίο αυτό του Patrick Phillips, Άγγλου καθηγητή κινηματογραφικών σπουδών, επιχειρεί να εξηγήσει, χρησιμοποιώντας παραδείγματα, μια ομάδα συνδυασμένων προσεγγίσεων στη μελέτη των φιλμικών κειμένων και την ανταπόκριση των θεατών σε αυτά. Οι ταινίες προσεγγίζονται και ως κείμενα για ενδελεχή μελέτη και ως έργα τέχνης που ανήκουν σε μια κουλτούρα, ενώ οι θεατές προσεγγίζονται ως κριτικοί αλλά και ως μέλη ενός κοινού. Στο Κεφάλαιο 2 ο συγγραφέας ερευνά τους τρόπους με τους οποίους παρουσιάζονται οι κινηματογραφικές ιστορίες και τους τρόπους με τους οποίους το νόημα και η ανταπόκριση παράγονται μέσα από αυτό το αφηγηματικό μέσο. Στο Κεφάλαιο 3 γίνεται αναφορά στους χαρακτήρες των κινηματογραφικών έργων και στην ερμηνεία των ηθοποιών. Στο Κεφάλαιο 4 ο Patrick Phillips ασχολείται με το θέαμα και την ανταπόκριση των θεατών στον κινηματογράφο ως ένα μέσο οπτικής και ακουστικής επίδειξης και στο Κεφάλαιο 5 εστιάζει σε κάποιους από τους τρόπους με τους οποίους ο κινηματογράφος μπορεί να ειδωθεί ως ένα μέσο μεταμόρφωσης. Επίσης, στο περιθώριο του βιβλίου υπάρχει υλικό που χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: α. Πρόσθετες πληροφορίες, β. Σημειώσεις ή παραπομπές και γ. Ερωτήματα και προτάσεις στο θεατή.
   SORLIN PIERRE: Ευρωπαϊκός κινηματογράφος. Ευρωπαϊκές κοινωνίες 1939 - 1990 (Μετάφραση: Έφη Λατίφη, Νεφέλη, Αθήνα 2004, 384 σελ).
   Άμεσος και ζωντανός ο τρόπος γραψίματος, συγκεκριμένη, ουσιαστική και εμπεριστατωμένη η προσέγγιση του θέματος από τον Pierre Sorlin, καθηγητή Κοινωνιολογίας Οπτικοακουστικών Μέσων στο Πανεπιστήμιο Sorbonne Nouvelle του Παρισιού. Σκοπός του βιβλίου, κατά το συγγραφέα, είναι η συζήτηση για τον κινηματογράφο ως πηγή και αρχείο εικόνων (εικόνες κατασκευασμένες από ήχους, οπτικές εικόνες και λέξεις), ως ένα μέσο με το οποίο οι θεατές συμμετέχουν ενεργά στην αντίληψη / κατασκευή του σύμπαντος και μέσω αυτής της διαδικασίας αποκτούν περαιτέρω γνώση για αυτό. Άλλωστε, κατά τον Arthur Marwick, σημειώνει ο Sorlin, οι ταινίες πρέπει να θεωρηθούν «όχι απλώς αποδείξεις κοινωνικών μεταβολών, αλλά ένα πραγματικό μέρος της κοινωνικής αλλαγής». Ο συγγραφέας αναπτύσσει την μελέτη του εστιάζοντας στις τέσσερις σημαντικότερες (τουλάχιστον στατιστικά) ευρωπαϊκές χώρες: τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία, η κινηματογραφική παραγωγή των οποίων ανέρχεται στα τρία τέταρτα του συνόλου της Ευρώπης. Ο Sorlin αντιλαμβάνεται την Ευρώπη ως ένα σύνολο, ως ένα σύμπλεγμα εθνών τα οποία, από τα μέσα του 20ού αιώνα, βίωσαν μια κοινή εμπειρία, θεωρεί ότι οι Ευρωπαίοι βίωσαν τις ίδιες κοινωνικές οικονομικές και πνευματικές αλλαγές σε κοινωνικό, οικονομικό επίπεδο, αλλά και στη νοοτροπία τους. «Ωστόσο», όπως σημειώνει, «το πολιτισμικό τους υπόβαθρο είναι κάθε άλλο παρά ενοποιημένο». Ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος απεικονίζει την πολυμορφία της Ευρώπης. Το βιβλίο αποτελείται από έξι κεφάλαια, εισαγωγή («Οι εικόνες στις κοινωνίες») και επίλογο («Κινηματογραφικές ταινίες: Αντίληψη/Κατανάλωση»). Επίσης, περιλαμβάνει εκτεταμένη βιβλιογραφία και ευρετήρια.