Γνωριμία με τον Daniele Bazzani τον ιταλό βιρτουόζο της ακουστικής
κιθάρας, που στις 21 Ιουλίου εμφανίζεται στο κηπάριο της Μεταμόρφωσης
στο πλαίσιο του 12ου Φεστιβάλ Κιθάρας της Ερμούπολης.

   Ο Daniele Bazzani γεννήθηκε το 1967 στο Μιλάνο, αλλά μεγάλωσε στη Ρώμη όπου και ζει μέχρι σήμερα. Μελέτησε κλασική κιθάρα και μετά μπλουζ, ροκ και τζαζ. Στη διάρκεια της δεκαετίας του '90 έπαιζε ηλεκτρική κιθάρα με το ιταλικό ροκ συγκρότημα Bestaff, με το οποίο κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ και έκανε πολλές περιοδείες σε ολόκληρη την Ιταλία. Από το 2000
στράφηκε στην ακουστική κιθάρα και εμφανίστηκε σε διάφορα φεστιβάλ στην
Αμερική, τη Γαλλία και τη Βρετανία. Το 2003 κυκλοφόρησε το «Truss Roads», τον πρώτο του δίσκο με σόλο ακουστική κιθάρα. Μαζί με τη σύζυγό του, την τραγουδίστρια Gina Fabiani, σχημάτισε το ακουστικό ντούο Kozmic Blues, που το 2004 κυκλοφόρησε το CD «Just Another Night» και συμμετείχε σε φεστιβάλ μπλουζ ανοίγοντας τις συναυλίες του Alvin Lee, του John
Mayall και του Stevie Winwood. Ο Daniele Bazzani είναι επίσης συντάκτης του ιταλικού περιοδικού Chitarre και ένας από τους συγγραφείς του βιβλίου «Εγκυκλοπαίδεια της κιθάρας και των μεγάλων της κιθάρας».
www.danielebazzani.com

«Η μουσική αναιρεί τον χρόνο»
Συνέντευξη με τον Daniele Bazzani

Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο γεγονός που σε έκανε να αποφασίσεις να γίνεις
κιθαρίστας;
- Όχι, πάντοτε το ήθελα. Θυμάμαι ότι ακούγοντας τους Beatles παρίστανα
ότι ήμουν ένας από αυτούς.

Ποιο μουσικό είχες στο μυαλό σου όταν ξεκίνησες να κρατάς στα χέρια σου
την κιθάρα;
- Δεν το έχω σκεφτεί, ίσως όπως είπα πριν τους Beatles.

Πώς ανέπτυξες την τεχνική σου;
- Αρχικά μελέτησα κλασική κιθάρα και από τότε που ήμουν παιδί άφηνα
μακριά τα νύχια στο δεξί μου χέρι. Έπειτα συνάντησα ένα δάσκαλο του
στυλ "fingerpicking" που μου έδειξε πως να εναλλάσσω τα γραμμή των
μπάσων. Πολλά χρόνια αργότερα ξεκίνησα να παίζω ακουστική κιθάρα σοβαρά,
μελετώντας τεχνικές ασκήσεις όπως σκάλες, αρπίσματα, χτυπήματα, λεγκάτα,
όλα αυτά τα βαρετά πράγματα! Όσο για την ηλεκτρική κιθάρα ποτέ δεν είχα
ιδιαίτερα «τεχνικό» παίξιμο. Μου αρέσει να σολάρω όσο και να βοηθώ στο
να δημιουργείται ατμόσφαιρα και κέφι στο συγκρότημα. Με τον καιρό
ανακάλυψα χιλιάδες από σχήματα στην ηλεκτρική κιθάρα, αλλά πήρα και
σχήματα από το σαξόφωνο και την τρομπέτα. Μου αρέσει η φρασεολογία της
τζαζ και ακούω κομμάτια από πολλά και διάφορα στυλ. Αυτό που μετράει
πραγματικά είναι να αντιλαμβάνεσαι τη διάθεση ενός τραγουδιού ή ενός
στυλ.

Χρησιμοποιείς τώρα καθόλου την ηλεκτρική κιθάρα ή είσαι αφοσιωμένος
αποκλειστικά στον ακουστικό ήχο;
- Μου αρέσει και ο ηλεκτρικός και ο ακουστικός ήχος. Ο ακουστικός είναι
το σημαντικότερο πράγμα για μένα όταν παίζω στο σπίτι ή όταν ηχογραφώ.
Όταν όμως παίζω ζωντανά, η κιθάρα μου χρειάζεται ενίσχυση. Έτσι ξοδεύω
κάποιο χρόνο μέχρι να βρω την καλύτερη λύση πριν ανέβω στη σκηνή. Όμως
χρησιμοποιώ μόνο ενισχυτή για την ακουστική κιθάρα, όχι εφέ. Παίζω ακόμη
ηλεκτρική κιθάρα, όχι τόσο όσο θα ήθελα, αλλά είμαι συντάκτης ενός
περιοδικού κιθάρας και γράφω τεστ για κιθάρες, ενισχυτές και εφέ. Αργά ή
γρήγορα θα ξαναφτιάξω ένα ροκ συγκρότημα!

Ποιους κιθαρίστες θαυμάζεις περισσότερο; Ποιους από τους νεότερους
ξεχωρίζεις;
 - Είναι πάρα πολλοί. Λατρεύω τον Marc Ribot, τον Django Reinhardt, τον
Jimi Hendrix, τον Jimmie και τον Stevie Ray Vaughan, τον Freddie King,
τον Bill Frisell, τον David Hidalgo των Los Lobos. Πάντοτε ξεχνώ και
κάποιον. Τον Michael Hedges, τον Jerry Reed, τον Leo Kottke, τον Tommy
Emmanuel, τον Chet Atkins, τον Guy Van Duser. Όμως προσπαθώ να μη
σκέφτομαι έχοντας το μυαλό μου στην κιθάρα αλλά στη μουσική. Πάντως αν
πρέπει να σκεφτώ έναν κιθαρίστα μόνο του πάνω στη σκηνή,
αυτός θα είναι ο Paco De Lucia. Τα τελευταία χρόνια ένας από τους
αγαπημένους μου είναι ο Vicente Amigo. Μου αρέσει επίσης ο Rufus
Wainwright και οι Radiohead.

Όταν βρίσκεσαι μόνος πάνω στη σκηνή συγκεντρώνεσαι εντελώς σε αυτό που
παίζεις ή προσπαθείς παράλληλα να δημιουργήσεις κλίμα επικοινωνίας με το
κοινό;
- Μου αρέσει να χάνομαι μέσα σε αυτό που παίζω. Όμως αγαπώ το κοινό και
προσπαθώ να μη κρατιέμαι μακριά του. Εγώ πάντως όταν μου αρέσει μια
συναυλία που παρακολουθώ δεν με πειράζει αν ο μουσικός μιλά στο κοινό ή
όχι, απλά απολαμβάνω τη μουσική.

Ποιο θεωρείς ως μεγαλύτερο χάρισμα για ένα μουσικό και για ένα ακροατή
αντίστοιχα;
- Τι ερώτηση! Νομίζω ότι το σπουδαιότερο όλων είναι ο σεβασμός. Ο
μουσικός πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι παίζει για «κάποιον», ότι
πρέπει να τα δώσει όλα χωρίς συμβιβασμούς. Ο ακροατής πρέπει πάντα να
θυμάται ότι ο μουσικός δίνει τον εαυτό του πάνω στη σκηνή, αν δεν του
αρέσει ο τρόπος που παίζει είναι δικό του θέμα.

Τι κάνει ένα μουσικό έργο διαχρονικό;
- Η σπουδαία μουσική αναιρεί τον χρόνο. Θα είναι σπουδαία για πάντα.

Ποια πιστεύεις ότι είναι η σημασία και η απήχηση μικρών περιφερειακών
φεστιβάλ, όπως αυτό της Ερμούπολης;
- Δεν νομίζω ότι το φεστιβάλ της Ερμούπολης είναι τόσο μικρό! Η Ελλάδα
συχνά θεωρείται η κοιτίδα του πολιτισμού και είναι μεγάλη μου τιμή που
θα βρεθώ εκεί. Ελπίζω να μην είναι η τελευταία φορά!. Αλλά πρέπει να πω
ότι για μένα η λέξη «μικρό» ή «μεγάλο» δεν υπάρχει. Έχω παίξει σε
συναυλίες με ακροατήριο τριών ατόμων, που δεν θα τις ξεχάσω ποτέ. Το
κοινό αποτελείται από ξεχωριστούς ακροατές. Είτε για ένα ακροατή είτε
για δύο χιλιάδες θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό.

Τι γνώμη έχεις για τη σημερινή μουσική εκπαίδευση στην Ευρώπη;
- Δεν έχω την εμπειρία να μιλήσω γενικά για την Ευρώπη, μπορώ όμως να το
κάνω για τη Ρώμη όπου μένω. Το να διδάσκεις μουσική συχνά θεωρείται σαν
μια «δουλειά», κάτι που δεν μου αρέσει. Η μουσική διδασκαλία στα νεαρά
παιδιά, αλλά και στους μεγαλύτερους, είναι πολύ, πολύ σημαντική. Πρέπει
να βάζεις όλο σου το είναι σ£ αυτήν, για να καταλάβει κανείς πόσο πολύ
μπορεί κάποιος να αγαπά ένα κομμάτι και γιατί.

Μίλησέ μας για την εμπειρία σου από το γράψιμο σε μουσικά έντυπα.
Πιστεύεις ότι ο μουσικός τύπος επηρεάζει πια τον κόσμο;
- Νομίζω ότι πολύς κόσμος και ειδικά όσοι αγαπούν πραγματικά τη μουσική
εξακολουθούν να διαβάζουν τον μουσικό τύπο. Όμως έχω την αίσθηση ότι τα
πράγματα είναι διαφορετικά για τα νέα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς να
διαβάζουν πολύ. Γι αυτά το Ίντερνετ αποτελεί την πηγή των πάντων.
Πάντως ο Ira Gitler (σημ. ένας από τους μεγάλους κριτικούς της τζαζ) του
μέλλοντος θα γράφει όχι σε περιοδικό αλλά στο Ίντερνετ και δεν υπάρχει
τίποτα κακό σε αυτό. Εκείνο που έχει σημασία δεν είναι το μέσο που
χρησιμοποιείς, αλλά το τι λες.

Πώς βλέπεις το μέλλον της Ευρώπης ύστερα από τις πρόσφατες εξελίξεις στη
Γαλλία και την Ολλανδία;
- Δύσκολο να απαντήσει κανείς. Προσπαθώ να σκέφτομαι ότι όλοι μας
είμαστε άνθρωποι που τα πόδια μας πατάνε στην ίδια γη. Ευρώπη, Αμερική ή
Αφρική δεν σημαίνουν τίποτα για μένα, πέρα από το ότι είναι γη με
ανθρώπους που ζουν πάνω της. Συχνά είναι πολύ δύσκολο να ξυπνήσεις και
να καθίσεις να μελετήσεις κιθάρα όταν ξέρεις ότι αλλού ο κόσμος πεινά.

Τι σκοπεύεις να παίξεις στο φεστιβάλ της Ερμούπολης;
- Θα παίξω κυρίως δικά μου κομμάτια, μερικές διασκευές που έχω κάνει και
μερικές συνθέσεις άλλων. Ποτέ δεν ξέρω τι ακριβώς θα παίξω όταν ανεβαίνω
στη σκηνή. Μ' αρέσει να έχω ελεύθερο πεδίο να αποφασίσω καθώς παίζω,
ανάλογα με το πώς πηγαίνει η συναυλία, πώς αισθάνομαι και πώς
ανταποκρίνεται το κοινό. Θα παίξω και μερικά κομμάτια που θα
περιλαμβάνονται στον επόμενο δίσκο μου.

Κείμενο - συνέντευξη: BAΓΓEΛHΣ APAΓIANNHΣ
vagarag@syr.forthnet.gr