Κύριε Διευθυντά,
 Μετά πολυχρόνιο δισταγμό εξωθούμαι πλέον να δώσω διέξοδο στην απορία
μου για το φαινόμενο του κοχλάζοντος πάθους που δεν παύει να επιδεικνύει
ο Σύμβουλος Έκδοσης της εφημερίδας σας κατά του προκαθημένου της
ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας και τη ίδιας της εκκλησίας αυτής, πάθος το
οποίο, εκχύνεται, δίκην ποταμού, σε αναρίθμητα κηρύγματα από του
προσωπικού του άμβωνος στη προτελευταία σελίδα, αλλά και επίσης
αναρίθμητα σχόλια του «Προσπέρου».
  Είναι άπειρα τα συμπτώματα βαθειάς κρίσης-σήψης στους αρμούς της
ελληνικής κοινωνίας - περιλαμβανομένης και της Δικαιοσύνης, πού είναι
της ιδιαίτερης αρμοδιότητας και εποπτείας του - όπως επίσης και της
παγκόσμιας οπισθοδρόμησης σε κατάσταση προγονικής αγριότητας, τα οποία
προσφέρουν πλησμονή θεμάτων για τη ενημέρωση των αναγνωστών σας και την
άσκηση οξείας πολεμικής. Αλλά ο κ. Μάρκος Φρέρης επέλεξε ως προσωπικό
σάκο φραστικής πυγμαχίας τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και την Ορθόδοξη
Εκκλησία της Ελλάδος, με μένος που παραβλέπει και της ιδιαιτερότητες
αυτού του νησιού και το γεγονός ότι η μανιώδης δημόσια άσκηση αυτού του
«αθλήματος» μπορεί να θίγει κάποιες ευαισθησίες, να εμπνέει υποψίες σε
ορισμένους και να προκαλεί σε όλους τα ανεπιθύμητα επακόλουθα του
κορεσμού.
 Οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι ο υπογραφόμενος δεν είναι ο φανατικός
θρησκόληπτος πού τυφλώττει στα φαινόμενα ηθικής κρίσεως στους κόλπους
και της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας, τη διαχρονική υπόσταση της οποίας
περιβάλλει ωστόσο με βαθύ σεβασμό και στοργή, κυρίως ως κιβωτό της
γλώσσας, των παραδόσεων και τη εθνικής συνέχειας του Ελληνισμού, με
τίτλους προσφοράς απαράγραπτους. Ασχολείται και ο γράφων με τη
λειτουργία της ενημέρωσης και της κριτικής επί εθνικών και διεθνών
θεμάτων .Αλλά αγαπώντας το νησί του και τους συμπολίτες του και
ανήκοντας ο ίδιος στο ορθόδοξο δόγμα, επιμελώς απέφυγε να αναφερθεί στη
τύχη των αξιοθαύμαστων Χριστιανών προοδευτικών καθολικών ιεραποστόλων
και καλογραιών της Λατινικής Αμερικής επί Πάπα Ιωάννη-Παύλου-Βοϊτίλα ή
στα σκάνδαλα της παιδεραστίας πού απασχολούν ακόμη την αμερικανική
Δικαιοσύνη και τον Τύπο, για να μην πάμε παλαιότερα στην Μπάνκο
Αμπροζιάνο και την «αυτοκτονία» του Κάλβι, στον μυστηριώδη θάνατο του
Ελβετού φρουρού της Αγίας Έδρας, στη περίεργη προσωπικότητα του
ιδιότυπου επισκόπου Μάρσινπους και στις ιστορίες περί την Τράπεζα του
Βατικανού. Δεν είναι, κατά τη ταπεινή μου άποψη, δική μας δουλειά, των
καλαμογράφων της Σύρου, να ψαχουλεύουμε στους υπονόμους των εκκλησιών
όταν το παγκόσμιο σκάφος μας καίγεται.
 Το φαινόμενο της μονότονης και ανεξάντλητης πολεμικής, που με απασχολεί
εδώ, ξενίζει επίσης επειδή βρίσκεται σε κραυγαλέα (στη κυριολεξία)
διάσταση με πλείστα άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του
κ. Μάρκου Φρέρη, που είναι η ευρύτατη καλλιέργεια, η βαθειά γνώση και
διαφωτιστική κρίση στα θέματα του θεάτρου και της λογοτεχνίας, το γούστο
του καλλιεργημένου «εστέτ» και του εραστή του ωραίου, η φυσική ευγένεια
και το χιούμορ στην -εκτός πολιτικού
γηπέδου- κοινωνική συναναστροφή, η γερή, υποθέτω, νομική παιδεία ενός
γενικά επιμελούς πνεύματος και η έφεση στο γραπτό λόγο, σ' ένα
Προύστειον στυλ ( όχι της προτίμησής μου ) , που είναι κρίμα ότι δε
αφιερώθηκε σε ανθεκτικότερη και ουσιαστικότερη προσφορά από τη θεραπεία
του εφημέρου. Τη βαθειά μου εκτίμηση γ' αυτά, τα ασυνήθη στις μέρες μας,
χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του είχα άλλωστε εκφράσει στον κ.
Φρέρη, λέγοντάς του ότι είναι ο τελευταίος των Εγκυκλοπαιδιστών.
 Επειδή όμως δεν είναι η  κληρονομιά του αντικληρικαλισμού (μονόπλευρου,
ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση) των Εγκυκλοπαιδιστών που εξηγεί
αυτόν τον δυσεξήγητο «διχασμό», ούτε και η θεματολογική αμηχανία, το
Προσπερικό μένος παραμένει αναπάντητο αίνιγμα. Ψυχολόγοι θα αναζητούσαν
ίσως την εξήγηση στη θεωρία της «Μετάθεσης», μετάθεσης στόχου προσωπικών
βιωμάτων σε άσχετο πρόσωπο-σύμβολο. Ο ίδιος ο αρθρογράφος, στο τελευταίο
σχετικό κείμενό του,
προσφέρει έναν όρο αρμοδιότητας παθολόγου: Την αλλεργία. Είναι,
παραδέχεται, αλλεργικός στο πρόσωπο του προκαθημένου της ορθόδοξης
ελληνικής εκκλησίας. Διερωτάται όμως κανείς πώς άνθρωπος με τη νομική
παιδεία και πείρα του κ. Μάρκου Φρέρη δεν βλέπει ότι στην περίπτωση μιας
τέτοιας βιολογικού χαρακτήρα παθολογικής αντίδρασης συντρέχει
ισχυρός λόγος αυτοεξαιρέσεως από τη (δημοσιογραφική) έδρα εισαγγελέα στη
Σύρα, όταν μάλιστα ο μετά  τόσης μανίας και κατά κόρον εγκαλούμενος
συμβαίνει να είναι και ετερόδοξος και προκαθήμενος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Μετά τιμής,
Μιχαήλ Στυλιανού